AbeTennis

Murray overcomes worn-out Nadal in Rotterdam

2009-02-15T18:46:00.001+01:00

Andy on Rafa: “He almost beat me on one leg”
Plus: Scot regrets writing book

FROM THE ABN AMRO MASTERS 500 IN ROTTERDAM – Rafael Nadal said he arrived in Rotterdam at the start of the week feeling physically ‘so-so’. Three two-plus hour marathons on consecutive nights in Holland didn’t help the recovery process for the Australian Open champion, who paid the price for his amount of court time in recent weeks in the final against Andy Murray. The 21-year-old Scot overwhelmed his completely worn out opponent in the third set: 6-3, 4-6, 6-0. “It shows what a great player he is, that he almost beat me on one leg,” said Murray in his acceptance speech.

“I had some problems, but I prefer don’t speak about that,” Nadal said during his press conference. “I tried, I can’t hit the ball in the third and he beat me and [I] congratulate him for that.” Word from the ATP is that Nadal was bothered by a right leg injury, just below his knees. Apparently it’s a ‘completely new’ injury, which had nothing to do with the knee trouble that caused Nadal to miss the end of last season, including the Davis Cup-final and Masters Cup.

Nadal appeared to overstretch on a smash early on in the second set, after which he called for the trainer, but he managed to hang tough with Murray by playing all-out attacking tennis and catching the 21-year-old Scot by surprise. The Mallorcan was having trouble pushing off his legs on his serve, which is part of the reason why both players exchanged a whopping seven consecutive service breaks in the set. Nadal’s movement was deteriorating however, and even after he took the second set, there was no jubilant cheer of ‘vamos’ from Rafa, who was emotionally flat throughout the match. Nadal walked towards his bench with his head down, deep down knowing that there was no way he was going to win this match.

“It was difficult to play,” Murray said. “His first serve slowed down with 30 km/h [after the medical timeout], so I could get every return back and get the first good hit. Unfortunately I didn’t serve well in the second set, so he was standing inside the baseline and hitting second serve returns so hard. I was feeling pretty rushed.”

“Obviously he wasn’t running that hard, but hitting the ball much harder than he was in the first set, and I didn’t know what to do. Because naturally when someone’s hurt, or not running, you just want to get the ball back and make him play a lot of balls. But he didn’t have to do a lot of moving because he was hitting so hard. I really struggled with my serve and got a little nervous, but I started to serve a bit better in the third set.”

Murray was surprised Nadal didn’t throw in the towel after he fell behind in the third set and clearly wasn’t able to seriously challenge his opponent.

“If he stopped I wouldn’t have thought any less of him,” said the world number four. “There’s a difference of stopping when you’re not feeling great or you have a slight problem, or [when] you can’t move like he had at the end of the match. I was thinking to myself ‘he should stop the match it’s better for him, for his knee’. I have a lot of respect for him. I don’t want to see him making his knee worse. I mean, it wasn’t particularly entertaining towards the end.”

Nadal admitted ‘it was an option’ to retire, but he felt it wasn’t the right way to end a tournament. “In final against Murray it’s not nice for him, for me, and the tournament,” he said.

The injury from Nadal was a blow to the match, that had started off on a high level in the first set, with both players trying to get on top of the other by going for their shots. Nadal had shown a willingness to play dominating, aggressive tennis throughout the event and he kept it up against Murray. But the courts in Rotterdam were some of the fastest on tour according to the players, and those conditions will always suit Murray’s game better than Nadal’s. The Scot has a greater talent to slice and dice on low skidding balls than the heavy-swinging Spaniard and his flat shots produced some mishits from Nadal that eventually cost the crowd-favorite the opening set.

Serving at 1-all in the second set, Nadal called for the trainer and it all went downhill from there.

Murray himself was complaining about a sour ankle after his semifinal win on Saturday, which is why he pulled out of Marseille next week, where he won the title last year. “My ankle is still sour, so I’m taking next week off. Make sure I see the physio and get everything checked out,” he said. Murray is scheduled to play in Dubai the following week, just as Nadal. Both players are hopeful they’ll recover in time to head to the Middle East. Nadal insisted his injury is ‘not too serious’.

“I have to think positive, no?”, Nadal said. “I start the season like a dream, winning Australia, playing the final here, is a very good result for me, so I’m very happy for that.”

Murray has now won 13 out of 14 official matches this year. By winning in Rotterdam he claimed his tenth career title, and second of the season. He also won the tournament in Doha plus the exhibition event in Abu Dhabi, where he beat Nadal, Roger Federer and James Blake. All that’s missing for him now is a Grand Slam-title…

MURRAY REGRETS WRITING AUTOBIOGRAPHY

There was a long press conference with Murray earlier in the week, during which he was questioned on all sorts of subjects. Among other things, he complained about how he detested the new drug testing rules, which require players to fill in a whereabouts form for where there’ll be during one hour every day. “It’s just something I feel quite strongly about and I hope they change it,” he said.

More interesting however was the confession Murray made about his biography ‘Hitting Back’, which was released last year. “I wish I hadn’t done it,” he said. “Sometimes when you’re young, you make some bad decisions, and that wasn’t one of my better ones. I was too young. You know, it was sort of more a financial decision, and that’s something I think as you get older, you learn that money is not the most important thing. I like to make decisions based on what’s best for my tennis, best for my career, best for me and the people that are around me. I’m not planning on doing another one while I’m playing.”

On becoming number one, he said: “Nadal could go on to become the best of all time. We don’t know, but he’s for sure going to be one of the best. Federer is very close to becoming the best of all time, so there’s two unbelievable players there right now. If I want to try to overtake them, I’ll need to win two Slams in a year. Right now I’m just focusing on trying to win my first one and then I’ll see.”

On rating’s Nadal chances to becoming the best ever: “At the same age I think Federer had two and Nadal has got six. And he’s won on every surface now. I can’t see many people beating him on clay, so I’m guessing he’ll have at least two or three more French Opens, and then it depends on how he does on the other tournaments, but he’s gonna be very close for sure.”

Murray was then asked if he liked to watch Pop Idol, after which the reporter wanted to know how talented the Scot himself is as a singer. “Singing is not great,” he said. “My speaking voice isn’t particularly good either,” admitted the man, who quite possibly may never have changed the tone in his voice since the day he come on tour. “But I have the Sing Star Pro, it’s a karaoke game for the PlayStation.”

Don’t stop reading just yet, here’s the best one: Asked whether Murray sees himself on the same level as David Beckham, he paused for a few seconds, before cracking up the interview room by saying: “Definitely not looks-wise.”

Davydenko lashes out at new tournament structure

2009-02-12T22:48:00.001+01:00

Plus: Nadal struggles against 17-year-old

FROM THE ABN AMRO MASTERS 500 IN ROTTERDAM – Just over two years ago, Nikolay Davydenko was fined $10,000 for saying ‘nobody cared about the tournament’ in Sydney, as in his view the players were all just playing the event to warm up for the Australian Open (which of course is pretty much how it is). In Rotterdam, the 27-year-old Russian threw out similar comments about the new tournament structure, in which the ATP-events are divided into Masters 1000s (the old Masters Series), Masters 500s and 250s. The number stands for the amount of points the tournament winner banks for his ranking.

Top-50 players are inclined to show up at eight out of the nine 1000-events. Only Monte-Carlo is not a mandatory tournament. They need to play four from the eleven 500s, free of choice. Adding the four Grand Slams, this makes up for 16 tournaments that count towards a player’s ‘Best 18 Ranking’. That leaves room for two more tournaments of the lower tier, the so-called 250s. Davydenko, tennis’ iron man who has played up to 30 tournaments a season in the past, is none too pleased about the diminishing of the minor events. He referred to it as a ‘strange rule’ in a press conference after his 6-3 6-2 first round win over compatriot Igor Andreev.

“If I win four tournaments in the 250, only two are coming in the ranking,” he said. “If I play all 500s losing in first and second round it’s also coming in the ranking. Now you need to make very good results in Masters Series and Grand Slams. All the other tournaments really doesn’t matter. For your ranking, for your position, you don’t care. Because if you win two tournaments in 250, then really, you don’t care. You already have made your ranking, so for what reason do I need to play this tournament? So I think it was not so good make by ATP.”

Davydenko, who has meanwhile crashed out in round two against Frenchman Julien Benneteau, said he prefers the old system, without four new mandatory 500-events counting towards his ranking. “I think yes, because everybody have chance then,” the number five said. “You can’t only have concentration in 500-tournaments. You can win ten tournaments in 250 and you’re still number 50 in the world. It can happen because you didn’t make so good result in the Grand Slams, the [Masters 1000 and 500s]. What about this other tournaments? What about this 250s? Because everybody will say [they don’t] care about this tournament then. Because nobody will play, if you have only two of these tournaments in the ranking.”

“Tournament directors want to have some top player coming. But then you say, ‘yeah but I need to concentrate for the 500 tournaments, I can not come to the 250’. And then these tournaments can be very bad. Because the last time last year I played very good in the small tournaments. Now I need concentration for Rotterdam, Dubai and what’s coming in the 500s.”

Davydenko missed the Australian Open in january due to a heel injury. It was the first time since Wimbledon 2001 that the Russian was missing from a major. “It was surprising because I never [withdrew] from a Grand Slam before,” he said. “All guys already played Australia and for me it’s really tough now to comeback. I never take rest in the beginning of the season or middle of the season. I wanna comeback and hope I starting play well because really December really practicing and then three weeks after Chennai didn’t touch racket. Say like two months no match, no tournament you play. It’s confidence, very low, you know. Feeling not so good.”

17-YEAR-OLD DIMITROV PUSHES NADAL TO THE LIMITS

Rafael Nadal has booked his spot in the quarterfinals in Rotterdam, but things went all but smoothly so far for the world number one. Nadal posted a marathon 4-6, 6-2, 7-5 first round win over Simone Bolelli, in which the Italian was hammering forehands similar to the way Verdasco was blasting winners past the Spaniard in the Australian Open semis. In his second round, Nadal was forced to play another tough three-setter against young wildcard Grigor Dimitrov. The Aussie Open champion prevailed after a two-hour-and-26-minute struggle against the 17-year-old Bulgarian: 7-5, 3-6, 6-2. Nadal faced double break point at 2-all in the final set, before taking control of the match. Dimitrov struggled with a left leg injury towards the end.

Dimitrov, ranked 478th, is playing in his second ATP tournament, after making his tour debut as a wildcard at another Dutch event in ‘s-Hertogenbosch last year. His signature shot is undoubtedly his beautiful one-handed backhand, with which he also manages to hit some outstanding aggressive slices. Dimitrov came back from a set down to defeat Tomas Berdych in the first round, and was not impressed by the status of his opponent today. He lost his opening service game but hung tough with Nadal, playing aggressively and hitting out on his shots throughout the match. Rafa meanwhile was having a hard time finding his rhythm, regularly missing routine forehands.

“I expected a tough match,” Nadal said. “He won against Berdych so he must be playing well, no. Anyway I didn’t play my best, that’s true. I think I made it a little bit easier for him to play well, no. Anyway, sure, he’s very good. He’s young, and he has unbelievable potential for be good player, no, but I didn’t play very well today.”

If Nadal doesn’t manage to up his level, he’ll be hard pressed to reach the final in Rotterdam, the event in which he posted his worst result of 2008, by losing to Andreas Seppi in the second round. Nadal will face Jo-Wilfried Tsonga in the quarterfinals and is scheduled to meet Gael Monfils, who beat him in straight sets in Doha earlier this year, in the semis.

The court plays fast in the Dutch harbour city and the US Open balls that are used stay low, so the conditions will favour Tsonga in his fourth career meeting with the world number one (Nadal has won two out of their three meetings, with his one loss coming in the Aussie Open semis in 2008). However, the big-serving, power-hitting Frenchman is coming off a title run in Johannesburg straight after the Australian Open and has his country’s event in Marseille coming up next week as well. It raises the question if he completely wants to commit to performing at his best here in Rotterdam. Of course, a match against the world number one is not a bad incentive for that.

Andy Murray, the second seed, is the big favorite to reach the final in the bottom half. After a disappointing fourth round exit to Australian Open sensation Fernando Verdasco in Melbourne, Murray beat Andreas Seppi in the second round on Thursday to set up a meeting with French lucky loser Marc Gicquel in the quarterfinals. The resurgent Mikhail Youzhny, a winner in Rotterdam in 2007, or Mario Ancic, could be his semifinal opponent. Ancic upset an underperforming Gilles Simon in three sets.

Dag 14: De magie van Rod Laver

2009-02-01T12:09:00.002+01:00

Toen Roger Federer drie jaar geleden bij het winnen van de Australian Open de hoofdprijs kreeg uitgereikt van de legendarische Rod Laver, brak hij in tranen uit en kon hij niet meer ophouden met huilen. Drie jaar na dato was Laver vandaag opnieuw van de partij, om in het stadion dat naar hem vernoemd is, de trofeeën te overhandigen aan beide finalisten. De aanwezigheid van de elfvoudig Grand Slam-kampioen maakt duidelijk wat los bij Federer. Terwijl hij aan zijn speech begon na zijn zwaarbevochten nederlaag tegen Rafael Nadal werd Federer opnieuw overmand door de emoties. “Het zal wel weer door Rod komen,” zei de nummer twee van de wereld, voordat hij enkele minuten wegstapte van de microfoon. Vriendin Mirka Vavrinec keek toe met een hand voor haar mond uit verbazing.

Nadal begon zijn overwinningsspeech met een verontschuldiging aan zijn grote rivaal. “Sorry voor vandaag, ik weet hoe slecht je je nu voelt,” sprak de nummer één van de wereld genereus en gemeend. Ook zei hij het erg speciaal te vinden om zijn trofee te mogen ontvangen van een legende als Laver.

De finale tussen Nadal en Federer was niet zo fenomenaal als de partij die beide kampioenen vorig jaar op Wimbledon speelden, daarvoor was het spelniveau iets te wisselvallig. Dat neemt niet weg dat de wedstrijd de boeken in zal gaan als een van de meest memorabele finales uit de geschiedenis van de Australian Open. Nadal die zijn eerste major op hard courts kon winnen, tegenover Federer die op jacht was naar het Grand Slam-record van Pete Sampras. Het affiche bracht Melbourne haar eerste vijfset-finale in 21 jaar tijd, met een overwinnaar uit Mallorca.

Voor Federer was het vooral een wedstrijd van gemiste kansen. In de eerste set liet de drievoudig kampioen in Melbourne een 4-2 voorsprong lopen, maar waar de Zwitser nog meer van zal balen is de manier waarop hij de derde set verloor. Serverend op 4-4 keek Nadal tegen een 0-40 achterstand aan, maar Federer kon geen break forceren. Bij zijn derde mogelijkheid maakte de nummer twee van de wereld zich op voor een tweede service van de Spanjaard, maar Federer sloeg zijn forehand return in het net.

Op 5-5 overleefde Nadal nog eens drie break kansen, voordat hij de tiebreak naar zich toe trok. Met een dubbele fout leverde Federer de sleutelset in. “Ik had deze wedstrijd misschien niet mogen verliezen,” verklaarde hij op de persconferentie. Toen Federer nog wel de vierde set wist te winnen maakte het publiek zich op voor een geweldige ontknoping, maar Nadal was eigenlijk van begin tot eind de betere speler in het slotstuk van de wedstrijd.

Opmerkelijk was de wijze waarop Federer vanaf een 30-0 voorsprong bij een 1-2 stand, zeven missers op rij produceerde, waarvan één dubbele fout. Hij leidde er zijn eigen ondergang mee in. Toen Nadal zijn service behield voor een 4-1 voorsprong, klonk voor het eerst in de wedstrijd het olé, olé, olé duidelijk hoorbaar van de tribunes. Met een forehand van Federer die over de baseline vloog was even later de partij gespeeld. Nadal viel op zijn rug met zijn armen gestrekt, net zoals hij deed toen hij de Wimbledon-titel won, en precies zoals we hem een kleine 48 uur eerder ook zagen liggen na zijn marathonstrijd met Fernando Verdasco.

En zodoende komt er een einde aan het eerste Grand Slam-toernooi van 2009. Nadal heeft zijn nummer één-positie op de wereldranglijst verstevigd en is nu maar liefst titelhouder op drie van de vier majors. Daarbij komt nog eens zijn status als regerend Olympisch kampioen. Nog even en de rivaliteit tussen Federer en Nadal gaat de boeken in als de mooiste aller tijden in de sport. En is het te vroeg om te speculeren over Nadal en het Grand Slam-record? 22 jaar en 6 Grand Slam-titels. Federer had op die leeftijd slechts één Wimbledon-titel op zijn palmares.

Het is 02:45 uur en Rafael Nadal is net klaar met zijn persconferentie. De Australian Open 2009 is geschiedenis en de vlucht naar Amsterdam vertrekt over iets meer dan 12 uur. Australië wordt wakker uit haar tennisdroom en keert terug naar haar dagelijkse routine.
Ik kan niet wachten op de reis van 24 uur en het temperatuurverschil van 40 graden.

De afgelopen twee weken heb ik in mijn blog meerdere keren proberen duidelijk te maken hoe populair tennis hier is in Australië. Maar al mijn pogingen ten spijt, de kwaliteitskrant The Age kwam vandaag met een onmogelijk te overtreffen voorbeeld. Nee, er stond geen grote foto op de voorpagina van Serena Williams met de winnaarstrofee, of een voorbeschouwing op de titanenstrijd tussen Roger Federer en Rafael Nadal. No sir, midden in het finaleweekeinde van het grootste sportevenement van het zuidelijk halfrond opende het dagblad met een foto en groot artikel over een vierjarig Australisch meisje dat traint op een tennisacademie in Florida. Klein in de bovenhoek stonden verwijzingen naar zowel de heren- als vrouwenfinale, verderop in de krant. Wat waren die legendarische woorden van John McEnroe ook alweer? Juist. You can not be serious.

Terwijl de schoonmaakploeg alle rotzooi aan het opruimen is in de persruimte en de overgebleven journalisten allemaal aan de wijn of Heineken zitten, denk ik terug aan het optreden van Pete Murray voorafgaand aan de vrouwenfinale van gisteren. In zijn nummer opportunity zingt hij met enige regelmaat de woorden ‘it’s ending all too soon’. Twee weken toptennis vliegt inderdaad veel te snel voorbij. G’day mates.

Dag 13: Dinara de ballenjongen

2009-01-31T13:35:00.001+01:00

Bosbranden, massale stroomstoringen en het uitvallen van treinen en trams. Op een gegeven moment is een hittegolf niet leuk meer. De thermometer gaf op vrijdag een temperatuur van 45.1 graden aan, en daarmee gaat 30 januari 2009 de boeken in als de op één na warmste dag uit de geschiedenis van Melbourne. Alleen op 13 januari 1939 was het nog warmer. Het werd toen 45.6 graden. Opmerkelijk genoeg was het donderdag en woensdag ook zó heet, dat beide dagen inmiddels tot de tien warmsten aller tijden behoren. Het werd respectievelijk 43.7 en 43.4 graden.

Het hotel waar ik verblijf werd gespaard van de grootste ellende – alleen een lift begaf het vanwege de extreme omstandigheden - maar het grote casino op een steenworp afstand moest de deuren sluiten omdat alle stroom uitviel. In totaal werden niet minder dan 500.000 huizen en ondernemingen getroffen in Melbourne en omgeving. De onmenselijke hitte had een groot deel van de stad verlamd.

Een temperatuur van tussen de 30 en 35 graden voelde vandaag in vergelijking zeer aangenaam aan. Toen de vrouwenfinale op Melbourne Park eenmaal begon om half acht in de avond, was het heerlijk toeven op de tribune. Niet dat we er met zijn allen lang hebben moeten zitten. Serena Williams was namelijk veel te sterk voor de nerveuze Dinara Safina, die geen moment in de wedstrijd heeft gezeten. De winnares van vandaag zou de nummer één-positie op de wereldranglijst bereiken, en die extra druk was iets te veel voor de onervaren Russin, zo gaf ze na afloop op de persconferentie ook toe.

Na 22 minuten had Williams de eerste set met 6-0 op zak, waarbij ze niet meer dan acht punten moest afstaan aan haar opponente. Aan het begin van de tweede set oogde de drievoudig kampioene in Melbourne ietwat nerveus, maar nadat ze in de openingsgame haar servicegame goedkoop inleverde, weigerde Safina te bouwen op haar voorsprong. Met een onnodig gemiste backhand raakte de nummer drie van de wereld de break direct kwijt en daarmee had ze haar laatste kans in feite al verspeeld. Met een dubbele fout ging ook de volgende servicegame van Safina naar Williams, en twee lovegames van de 27-jarige Amerikaanse op eigen opslag brachten haar op een 4-1 voorsprong.

Safina brak bijna in huilen uit op de baan, maar kon haar emoties (voorlopig) in bedwang houden. Ze stuitte met haar racket op de grond, voor ze in de volgende game voor het eerst in de partij haar service wist te behouden. Williams kwam echter niet meer in problemen.

Het einde van de wedstrijd was typerend voor het entertainmentgehalte van de partij. Geen flitsende winner gevolgd door een uitbarsting van vreugde bracht ons de eerste Grand Slam-winnares van 2009, maar een slap drop shotje van Safina, dat net naast de lijn viel, maar pas laat uit werd gegeven door de lijnrechter. Wat volgde was een lauwe reactie van zowel Williams als het publiek. ‘Oh ja, de wedstrijd is afgelopen’, besefte iedereen na het kleine moment van verwarring. En natuurlijk was er de teleurstelling bij de fans, die op meer hadden gehoopt dan een eenzijdige wedstrijd van 59 minuten.

Williams wilde door haar knieën zakken maar leek zich vanwege het tamme applaus dat van de tribunes kwam te bedenken. Ze liep met een enigszins vertwijfelde blik op haar gezicht naar haar box, waar ze het feestje van haar tiende Grand Slam-overwinning vierde. De emoties vielen in het niet bij de extase die we bij haar zagen toen ze vorig jaar de titel op de US Open won. Wilde vreugdesprongen en een schaterlach waar maar gaan einde aan kwam waren de taferelen in New York. Hier in Melbourne bleef het bij een voorzichtige glimlach en enkele high fives met familie en vrienden. Ondertussen zat Safina op het bankje te huilen.

De 22-jarige Moskoviete verontschuldigde zich na afloop bij de prijsuitreiking voor haar teleurstellende optreden. “Ik was vandaag slechts een ballenjongen,” vertelde de Russin bij het in ontvangst nemen van haar tweede prijs. Ze voelde zich dus wel heel erg vreemd voor een jongedame.

Serena Williams was overigens traditioneel te laat voor haar persconferentie. Toen 20 minuten na de geplande tijd werd aangekondigd dat de kersverse kampioene op weg was naar de interviewruimte, klonk er onder de journalisten een cynisch applaus door de persruimte. Williams was wel weer goed voor een aantal spraakmakende quotes.

“Ik had deze overwinning echt nodig,” vertelde ze. “Ik wilde per se die 10e Grand Slam-titel binnenhalen. Ik denk dat ik anders ook nog wel een keer die kans zou krijgen, maar je weet nooit hoe het gaat in het leven.”

De nummer één-positie kon de tennisdiva weinig interesseren. “Ik was het helemaal vergeten, tot ze na afloop in mijn box zeiden dat ik nu weer nummer één ben. Ik geloof altijd dat ik de beste ben, of ik nou eerste sta, of honderdste.”

En gevraagd of het niet verrassend is dat een set in een Grand Slam-finale met 6-0 gewonnen kan worden, zei Williams: “Je moet nooit verbaasd zijn over iets dat ik doe.”

Tot slot wilde iemand nog weten wat Serena verwacht van de mannenfinale tussen Roger Federer en Rafael Nadal. “Ik weet het niet, ik ben een grote fan van allebei. Ik denk dat ik hun handtekeningen wil.” Dat zouden de ballenjongens ook wel willen, of niet Dinara?

Dag 12: Viva España

2009-01-31T07:36:00.000+01:00

Is het te vroeg in het seizoen om te spreken van een wedstrijd van het jaar? Na een titanenstrijd van vijf uur en 14 minuten tegen zijn landgenoot Fernando Verdasco, plaatste Rafael Nadal zich voor het eerst in zijn carrière voor de finale van de Australian Open. De wijze waarop dat gebeurde was adembenemend.

In de langste wedstrijd uit de historie van het toernooi, veroverde Fernando Verdasco de harten van de tennisfans Down Under. Het spelniveau van de nummer 14 van de wereld was fenomenaal. De kracht waarmee de 25-jarige Madrileen zijn forehands de hele wedstrijd lang door de baan ramde zorgde keer op keer voor verbazing op de tribunes. Het stadion zuchtte van bewondering wanneer Verdasco weer eens een raket lanceerde uit zijn linkerarm, maar net wanneer iedereen in juichen uit wilde barsten, was daar Nadal die keer op keer uit onmogelijke posities de ballen toch nog terug wist te brengen. Ook maakte Verdasco opnieuw indruk met sterk serveerwerk. “Andy!”, riep een fan, verwijzend naar de kanonskogels die Roddick normaal produceert bij zijn opslagen.

Er kwam maar geen einde aan het aantal miraculeuze punten in de partij. Wanneer je dacht alles wel gezien te hebben, slaat Verdasco een smash snoeihard tegen de baseline aan, steekt Nadal zijn racket uit en schept de bal in een flitsende reactie terug, en passeert zijn verbaasde tegenstander vervolgens bij de volgende bal met een kort cross geslagen forehand. Mensen op de tribunes schudden hun hoofden van ongeloof. Journalisten op de perstribune zijn voor even weer gewone tennisfans en schreeuwen het uit van plezier. Na nog maar eens een prachtige rally schreeuwt een fan op de tribune: “I love you both!” Zeg dat wel.

Terwijl de klok middernacht slaat in Melbourne spelen Nadal en Verdasco de tiebreak van de vierde set. De Rod Laver Arena is niet stil te krijgen en de mensen willen nog lang niet naar huis. Vurig wordt Verdasco aangemoedigd, want iedereen wil een vijfde set zien. Nadal wordt overrompeld en komt met 6-0 achter, en twee punten later heeft Verdasco dankzij een servicewinner de set binnen. Wie niet beter zou weten zou denken dat Jelena Dokic nog aan het spelen was, zo fanatiek reageren de fans op de setwinst van de underdog.

Rod Laver, de legende zelve, zit ook in het stadion dat zijn naam draagt, op enkele meters van de perstribune. De inmiddels 70-jarige, elfvoudig Grand Slam-kampioen, verlaat het stadion bij het begin van de vijfde set, maar de Australische tennisheld denkt zeker niet aan opstappen. Even later keert The Rocket terug met een lekker bakje friet.

In de vijfde set heeft Nadal een licht overwicht, maar vijf breakkansen zijn aan de nummer één van de wereld niet besteed, totdat Verdasco op 4-5 serveert om in de partij te blijven. Nadat het eerste punt van de game na een uitputtende rally naar Nadal gaat, bezorgen een dubbele fout en een forehandfout van Verdasco de man uit Mallorca drie matchpoints.

Nadal vertelde op de persconferentie dat hij op dit moment begon te huilen. Alle spanning en emoties van de heftige strijd werden hem even te veel. Verdasco kwam van 0-40 terug tot 30-40, maar leverde de wedstrijd op de meest afschuwelijke wijze in, door het slaan van een dubbele fout. Nadal viel op zijn rug met zijn armen gestrekt, alsof hij het toernooi had gewonnen. Het is 01:07 uur en twee Spaanse vrienden hebben zojuist geschiedenis geschreven. De wedstrijd gaat de boeken in als de langste partij uit de historie van de Australian Open, en zal tevens worden herinnerd als een van de mooiste duels van het decennium. “Hij verdiende het ook om te winnen,” zei Nadal na afloop, die onder de indruk was van het feit dat zijn tegenstander maar liefst 95 winners sloeg in de partij. “Dat zijn er wel heel veel,” zei hij met een grote lach op zijn gezicht.

Nadal plaatste zich dankzij zijn overwinning voor het eerst voor een Grand Slam-finale op hard courts. Het wordt tevens de eerste keer dat hij Federer treft in een major buiten Wimbledon en Roland Garros.

De Spanjaard vroeg tijdens de persconferentie enigszins verschrikt hoe laat het was, terwijl hij op zijn horloge keek, maar niet het feit dat we allemaal om 02:45 uur nog in de interviewzaal zaten verbaasde Nadal. “Mijn horloge staat nog op Spaanse tijd,” lachte hij. Roger Federer, die lekker genoot van een extra dag rust terwijl zijn toekomstige tegenstander stond te zwoegen in de late uurtjes, zal ongetwijfeld hebben meegelachen....

Dag 11: Handdoekenroof

2009-01-29T13:51:00.001+01:00

Hoe weet je dat een land absoluut gek is van tennis? Wanneer een dubbelwedstrijd tussen vier buitenlanders live op de nationale televisie wordt uitgezonden. Het blijft schitterend om mee te maken hoe de Australiërs genieten van de sport. Tijdens commercials worden nieuwe series aangekondigd die ‘starten na het tennis’. De Australian Open is een monument Down Under, waarvoor gedurende twee weken in januari alles moet wijken.

De toekomst van het Grand Slam-toernooi is echter onzeker. De licentie van Melbourne om het evenement te organiseren loopt af in 2016, en er zijn flink wat kapers op de kust die het toernooi dolgraag binnen willen halen. Sydney, Doha, Shanghai en Madrid zijn slechts enkele gegadigden en dus ziet het stadsbestuur zich genoodzaakt om te investeren in de toekomst. Deze week werd er een plan onthuld dat het huidige tennispark zal ‘upgraden’ tegen een prijs van 500 miljoen Australische dollars, zo’n 300 miljoen euro. Melbourne hoopt hiermee de licentie voor nog eens 20 jaar toptennis binnen te halen.

Er zijn weinig records in de tennissport die nog niet op naam staan van Roger Federer, maar vandaag kwam er toch nog eentje boven water. Federer plaatste zich dankzij zijn overwinning op Andy Roddick voor de 18e keer in zijn carrière voor de finale van een Grand Slam. Ivan Lendl bereikte er in zijn loopbaan eentje meer.

Het record waar het echter allemaal om gaat voor Federer is dat van Pete Sampras. De Amerikaan won 14 Grand Slams en Federer kan hem bij winst op zondag evenaren. Gevraagd naar zijn verdere doelstellingen dit jaar vertelde de nummer twee van de wereld heel droog: “Mogelijk mijn eerste titel op Roland Garros binnenhalen, Wimbledon terug veroveren en mijn zesde US Open op rij winnen. Dat heb ik min of meer in mijn hoofd.”

Federer was vandaag voor de 16e keer in 18 ontmoetingen te sterk voor Roddick en kan terugkijken op een uitstekend optreden, met slechts 15 onnodige fouten tegenover 51 winners. De Amerikaan was echter wel trots toen hij met een slice backhand vol effect, waar Federer hem juist zo vaak pijn mee doet, een punt maakte. “Eindelijk heb ik je eens te pakken met die bal!”, schreeuwde hij naar de Zwitser.

De Zwitserse topjournalist René Stauffer, auteur van de biografie van Roger Federer, zat ook op de perstribune tijdens de wedstrijd. Maar zelfs deze ervaren tennisverslaggever is in zijn hart nog als een kind zo blij dat hij aanwezig is op de Australian Open. Dat bleek wel toen hij iemand op de rij achter hem een camera in de hand drukte, en vroeg of deze een foto wilde maken van hem, met de tennisbaan op de achtergrond. Altijd leuk om later aan de kleinkinderen te laten zien.

Nadat Federer zich soepel in drie setjes ontdaan had van Roddick, betrapte Jim Courier betrapte de winnaar na afloop tijdens het on-court interview op het feit dat hij een toernooihanddoek in zijn tas had zitten om mee te nemen. “Probeer je die nou te stelen?”, vroeg de Amerikaan, die zelf twee keer in zijn loopbaan de Australian Open wist te winnen.

“Volgens mij kijk je niet goed, ik heb er wel vier inzitten,” grapte Federer terug. De drievoudig winnaar in Melbourne was in een goed humeur en ging nog even door. “Die dingen kosten volgens mij iets van 50 dollar. Ik ben ze aan het opsparen zodat ik ze kan doorverkopen op straat.” Ja, zelfs Roger Federer moet in tijden van economische crisis op de kleintjes letten..

Dag 10: Avondtennis in de middag

2009-01-28T12:41:00.001+01:00

Het was vandaag zo warm in Melbourne dat er gedurende de middag buiten de twee grote stadions niet gespeeld kon worden. De Extreme Heat Policy was van toepassing, wat inhoudt dat bij temperaturen boven de 40 graden het spel kan worden onderbroken om de spelers in bescherming te nemen tegen de hitte.

In de Rod Laver Arena kon er wel gewoon worden doorgespeeld. Nadat de eerste set gespeeld was bij de partij tussen Serena Williams en Svetlana Kuznetsova werd het dak dicht geschoven en gingen de lampen aan, waardoor de avondsessie ogenschijnlijk al om 14:00 uur van start ging. Toen de scheidsrechter aankondigde dat het dak gesloten zou worden ontstond er luid gejuich op de tribunes. Een groepje fans liet hun waardering voor het besluit merken op wat kartonnen bordjes. ‘Thank you for closing the roof’, hadden zij snel opgeschreven. Tja, een lekker zonnetje is prettig terwijl je een tenniswedstrijd aan het kijken bent, maar bij een temperatuur van 43 graden is er weinig lol meer aan.

Het gekke aan de hitte hier in Melbourne, is het feit dat de maximumtemperaturen elke dag pas rond vijf uur in de namiddag worden bereikt. De wind die waait over het park zou normaalgesproken enige verkoeling moeten brengen, maar hier voelt het juist aan alsof iemand met een grote föhn staat te blazen.

Overigens had Williams blijkbaar niet zoveel last van de extreme omstandigheden toen ze voor aanvang van de wedstrijd de baan betrad. De drievoudig kampioene in Melbourne completeerde haar warming up met een trainingsjack over haar tennisjurk.

Het scheelde niet veel of we hadden vier Russinnen in de halve finales gehad bij het vrouwentoernooi. Kuznetsova leidde met een set en 5-3 tegen Williams, maar won daarna nog slechts één game. Dat had genoeg geweest voor de zege, als de nummer acht van de wereld niet had gewacht tot het begin van de derde set om dat spel te pakken. Williams ging beter spelen naar mate de partij vorderde en was mentaal sterker op de belangrijke momenten.

“Ik zei tegen mezelf op de baan dat ik bij een nederlaag terug zou vliegen in economy class,” vertelde Williams op de persconferentie. “En dan niet bij de nooduitgang (met extra beenruimte), maar ergens helemaal achterin. De slechtste plaatsen die er zijn. Die gedachte motiveerde me om wat beter te spelen.”

Kuznetsova klaagde na afloop over het feit dat het dak na de eerste set werd gesloten. Liever had ze de partij gewoon in de volle zon uitgespeeld, dan dat de speelomstandigheden zo drastisch werden gewijzigd midden in de wedstrijd. De speelsters werden van de baan gestuurd en het duurde niet minder dan een half uur voor zij hun wedstrijd konden voortzetten.

“Het was alsof we twee verschillende wedstrijden speelden,” aldus Kuznetsova. “Ik ben daar zeker boos om. Volgens mij was het gisteren precies hetzelfde weer en toen werd er gewoon met open dak gespeeld. Hoe kan je nou ook in het midden van een wedstrijd het dak sluiten? Ik snap er niks van.”

Williams was zo opgelucht met de overwinning dat ze maar bleef lachen in het on-court interview direct na afloop. Ze kreeg een compliment voor haar blauwe tennisjurk en werd gevraagd wie het design daarvoor had gemaakt. “Het is natuurlijk een ontwerp van Nike,” verklaarde de drievoudig winnares in Australië. “Zij maken de beste kleding die er is, maar dat weten jullie ook allemaal. Ze hebben hier ook een mooie winkel op het tennispark.”

Eerder in de week dacht Serena ook al goed aan haar sponsor tijdens een interview op de baan. Terwijl ze met haar grote schoudertas van Nike de interviewer tegemoet liep, merkte ze dat de camera’s de tas niet in beeld hadden. Snel gooide ze deze over haar andere schouder zodat het merklogo met grote letters in beeld kwam. Het geld moet ergens vandaan komen, zullen we maar zeggen...

Dag 9: Anticlimax

2009-01-27T14:06:00.001+01:00

Altijd al willen weten hoe het is om Australiër te zijn? Een avondje in de Rod Laver Arena met Jelena Dokic op het centre court bied je die gelegenheid. Het is moeilijk om niet gepassioneerd mee te leven met het fanatieke thuispubliek wanneer je in het stadion zit. Want wie wilt er nou niet dat het sprookje van Jelena Dokic nog langer voortduurt? Maar regels zijn regels, en juichen is op de perstribune niet toegestaan. Dus zitten we allemaal maar te stressen met een hartslag van 180 slagen per minuut.

De hitte voelde aan het begin van de avond nog altijd als een warme deken die om je heen sloeg, na een dag waarbij de temperatuur zoals bij het begin van het toernooi weer opliep naar tegen de 40 graden. Er wordt een ware hittegolf verwacht in Melbourne, met maxima van zo’n 43 graden de komende drie dagen.

Titelverdediger Novak Djokovic kon de extreme omstandigheden niet aan en moest opgeven in zijn wedstrijd tegen Andy Roddick. Arme Novak, in de nacht van zaterdag op zondag stond hij tot 02:30 uur op de baan en sliep hij niet voor een uur of zes. Zijn verzoek om dan ook vandaag in de avond gepland te worden werd niet gehonoreerd, omdat de Amerikaanse televisie liever zag dat de partij van Roddick gedurende de dag werd ingedeeld. Sport is business. De belangen van een kampioen zijn daarbij minder interessant.

Terug naar de wedstrijd waar het alemaal om draaide vandaag. Jelena Dokic stond voor de vijfde keer dit toernooi voor een ‘onmogelijke’ taak. Na vier zwaarbevochten overwinningen op speelsters die ruim 100 tot 170 plaatsen hoger stonden genoteerd op de wereldranglijst, trof de Australische lieveling vandaag nummer 3 van de wereld Dinara Safina. Het kon toch niet zijn dat Dokic, de nummer 187 van de wereld en als wildcard toegelaten tot het toernooi, ook Safina uit het toernooi zou slaan?

De perstribune was tot nu toe maximaal voor 60 – 70% gevuld, maar kort na aanvang van de wedstrijd was er geen plaats meer over. Journalisten moesten zelfs zoeken naar een plekje tussen de fans, er zijn namelijk meer mensen geaccrediteerd dan dat er persstoelen zijn.

Dokic kwam al direct op achterstand, maar herstelde zich van 3-1 naar 3-3. Een tweede break op 4-4 kwam ze echter niet meer te boven in de eerste set.

In de tweede set was het de Australische die twee keer een break voorsprong nam, maar Safina ook tweemaal terug zag komen in de set. Serverend op 4-5 sloegen de zenuwen echter toe bij de speelster die bij toernooiwinst nummer één van de wereld zou worden. Vier dubbele fouten bezorgden Dokic setwinst en lieten de Rod Laver Arena ontploffen. Een Australische journalist naast me had een blik op zijn gezicht alsof hij zojuist de lotto had gewonnen.

Als geboren tennisfan leef je voor momenten als deze. Een prachtige strijd in een kolkend stadion tussen een thuisspelende underdog en een wereldtopper, op het grootste podium in de sport. Met stiekem die hoop in je hart op een grote verrassing.

Het was haast logisch dat de wedstrijd een derde set in zou gaan, aangezien de vier voorgaande wedstrijden van vechtersbaas Dokic ook pas in drie sets werden beslist. Safina kwam in het begin van de beslissende set een vroege break voor, en hield met pijn en moeite stand tot ze op 4-3 haar voordeel kwijt raakte. Nee, Dokic had het toernooi nog niet gewonnen, maar wie de mensen op de tribunes tekeer hoorde gaan zou dat misschien wel hebben gedacht. ‘Ongelofelijk, ze had het weer geflikt. Jelena Dokic wist ook tegen een absolute wereldtopper als Safina een achterstand om te buigen in een overwinning en was nu nog slechts twee zeges verwijderd van de ultieme stunt: het winnen van de Australian Open.’
Aan de lach van de mensen in het stadion te zien had een groot deel van de fans ongetwijfeld deze conclusie al getrokken, op het moment dat Dokic de stand gelijktrok. Maar de herboren tennisheldin had haar laatste kunstje geflikt. Safina forceerde direct een nieuwe break en mocht bij een 5-4 stand de partij uitserveren.

Het engeltje op haar schouder was verdwenen bij Dokic. Bij een 0-30 voorsprong sloeg ze een slice forehand die van de baseline wegschoot en Safina tot een mishit bracht, maar de lijnrechter gaf de bal uit. Na een succesvolle challenge van Dokic moest het punt worden overgespeeld, maar 0-40 zou het niet meer worden. Het leek alsof de lijnrechters hun best deden om maar niet partijdig over te komen, want Dokic werd al twee keer eerder in de wedstrijd benadeeld door de officials.

Na toch nog twee breakpunten te hebben moeten wegwerken, won Safina de wedstrijd op haar eerste matchpoint, dankzij een forehand misser van Dokic. En daarmee kwam er een eind aan het sprookjesboek van Jelena.

We leken ons na de bijna tweeënhalf uur die Dokic en Safina op de baan stonden weer op te kunnen maken voor een latertje hier in Melbourne, maar Roger Federer had weinig trek in een nachtpartij en maakte absoluut gehakt van Juan Martin del Potro, na één uur en twintig minuten spelen. Na afloop vroeg Jim Courier namens Channel-7 op de baan of Federer even de afkondiging wilde doen voor de televisieuitzending. De Zwitser deed dat met alle plezier. “Het is 23:45 uur, tijd om naar bed te gaan. Kijk morgen weer!” Dat zullen we zeker doen.

Dag 8: Survival of the fittest

2009-01-26T11:54:00.001+01:00

‘Alleen de sterksten zijn gezegend’, luidt een Russisch spreekwoord. Die les gaf Svetlana Kuznetsova ons mee op de persconferentie nadat haar tegenstander Jie Zheng uit China al na vijf games geblesseerd op moest geven met een polsblessure.

De Australiërs vierden vandaag hun nationale feestdag, waarbij James Blake en Jo-Wilfried Tsonga tijdens hun avondpartij zo’n 10 minuten moesten wachten tot al het vuurwerk in Melbourne was afgestoken. Ondertussen werden de tennissers op deze Australia Day getroffen door fysieke ongemakken. Niet alleen Zheng, maar ook Monfils en Victoria Azarenka moesten geblesseerd opgeven. De Wit-Russische viel bij een 4-2 achterstand in de tweede set bijna flauw op de baan, terwijl ze de eerste set nog had gewonnen van Serena Williams. De drievoudig kampioene op de Australian Open ontsnapte dus aan een mogelijke nederlaag.

Dat geluk had Andy Murray niet. De door vele experts getipte eindwinnaar, die de laatste dagen ook lichtelijk ziek was, zag Fernando Verdasco terugkomen van een 2-1 achterstand in sets en weglopen met de overwinning. De 25-jarige Spanjaard die eind vorig jaar de beslissende overwinning binnensleepte in de Davis Cup-finale, boekte daarmee de grootste overwinning uit zijn tourcarrière. “I had a bery good day,” zo sprak hij na afloop.

Voor de eerste keer staat Verdasco bij de laatste acht op een Grand Slam-toernooi. Met name de manier waarop de nummer 15 van de wereld vandaag stond te serveren was indrukwekkend. Overigens hoeft niemand zich zorgen te maken over de fitheid van Verdasco. Hij trainde tijdens de kerstdagen hard met de voormalig fitnesscoach van Andre Agassi in Las Begas.

Verdasco’s naamgenoot Fernando Gonzalez kwam er na zijn fysiek slopende vijfsetter van zaterdag niet aan te pas tegen Rafael Nadal. “Natuurlijk was ik moe,” vertelde de Chileen na afloop van zijn 3-set nederlaag. “Maar ik denk niet dat dat de oorzaak (van mijn nederlaag) is.” Nadal zal blij zijn met de uitschakeling van Murray, de man die hem op de US Open nog uit de finale hield en ook in Melbourne in zijn speelhelft zat. De weg ligt nu open voor de nummer één van de wereld om zijn eerste Grand Slam-finale op een hard court te halen.

Serena Williams en Andy Roddick krijgen de journalisten de laatste dagen aan het lachen met een onderlinge publieke discussie, over een wedstrijd die zij in hun jeugd tegen elkaar speelden. Aanleiding was een vraag van een journalist aan Williams, die wilde weten wat de mooiste wedstrijd uit haar carrière was. Serena noemde vervolgens haar overwinning op Roddick, toen zij beiden een jaar of tien waren.

“We hebben een beetje een discussie over de score. Volgens mij was het iets van 6-1. Hij denkt dat het 6-4 was,” zo sprak Serena eind vorige week.

Uiteraard werd Roddick vervolgens in zijn persconferentie aangesproken op de uitspraken van zijn landgenote. “Het was niet eerlijk. Toen we tien waren moest ik rennen onder de douche om nat te worden. Ik was zó klein (wijzend op zijn pink). Zij kon in die tijd al vuilniswagens bankdrukken.”

Roddick heeft wel zin in een revanchewedstrijd, maar Serena wil daar niets van weten. “Dat is niet nodig. De score spreekt voor zich. Ik was duidelijk de betere speelster,” lacht de Amerikaanse.

Volgens Serena kwam de opmerking van Roddick over de vuilniswagens voort uit jaloezie. “Hij heeft altijd al geprobeerd om net zo gespierd te worden als ik, maar hij kan het niet hebben dat hij nog steeds een kleinere biceps heeft,” zegt ze met een grote lach op haar gezicht. Morgen is de volgende persconferentie met Roddick....

Ter afsluiting het antwoord op de quizvraag van gisteren, waarop zelfs de speler in kwestie het antwoord schuldig moest blijven: de laatste keer dat Roger Federer terugkwam van een 2-0 achterstand in sets was tijdens de Masters Series-finale van Miami in 2005. Zijn tegenstander? Rafael Nadal.

Dag 7: Magisch Melbourne

2009-01-25T15:03:00.001+01:00

“Do things get any better than this?” Het waren de woorden van de stadionspeaker na de sensationele overwinning van Jelena Dokic op de als 29e geplaatste Russin Alisa Kleybanova. Ze had in haar hele carrière slechts twee wedstrijden gewonnen op de Australian Open voor dit jaar, maar na ruim 3 drie uur zwoegen boekte Dokic als wildcard haar plaats bij de laatste acht in Melbourne. Opmerkelijk genoeg won Dokic tot nu toe al haar wedstrijden in drie sets.

Zo kort voor het einde van de partij leek aan het sprookje van de publiekslievelinge echter een abrupt einde te komen, toen Dokic bij het ontvangen van een service compleet door haar enkel ging. Ze zakte naar de grond en het stadion werd muisstil. De 16.000 fans hielden hun hart vast en kregen bijna een beroerte toen de slowmotion-beelden van de actie werd afgespeeld op de grote videoschermen. Een zucht van ontzetting gonste door de Rod Laver Arena, maar Dokic was alweer ter been. Sterker nog, twee games later had ze de buit binnen: 7-5 5-7 8-6.

Do things get any better than this? Een verrassende nederlaag van de nummer één van de wereld, een miraculeuze comeback van misschien wel de grootste tennisser aller tijden, een dramatische ontsnapping van een wereldtopper die twee matchpoints overleefde en een plaatselijke held die in een marathonpartij zorgt voor opnieuw een stunt. Het was een droomdag voor tennisfans op Melbourne Park.

Na de nederlaag van Jelena Jankovic in de eerste partij van de dag, was het de beurt aan Dinara Safina in de Rod Laver Arena. De nummer drie van de wereld keek tegen een 5-2 achterstand aan in de derde set, maar een dubbele break voorsprong was aan de charmante Alizé Cornet niet besteed. De jonge kwebbelbox uit Frankrijk was slechts 2 cm verwijderd van de zege, toen ze bij een 5-4, 40-15 voorsprong een forehand net naast de lijn plaatste. Hawk-eye was onverbiddelijk.

Safina won vijf games op rij en zegevierde met 7-5 in de laatste set. Het was een soort déjà vu voor de 22-jarige Russin, die vorig jaar op Roland Garros tweemaal een vergelijkbare achterstand wist om te buigen in een overwinning. Op de persconferentie na afloop was Safina echter zwaar gefrustreerd. Ze kraakte zichzelf af alsof ze zojuist een verschrikkelijke nederlaag had moeten slikken. “Ik speelde als een junior,” verklaarde ze. “De fouten die ik maakte waren gewoon zielig. Het is triest wat ik vandaag liet zien.” Ze ratelde maar door in zelfkritiek, maar desalniettemin staat Safina gewoon in de kwartfinales, waarin ze het op zal nemen tegen de Australische troetelbeer Dokic.

Roger Federer was minder negatief over zijn prestaties, hoewel ook hij op de rand van uitschakeling bivakkeerde, toen Tomas Berdych een 2-0 voorsprong in sets nam. Federer speelde zelf prima, maar zijn Tsjechische tegenstander verkeerde in absolute topvorm. Met de finishlijn in zicht kwam de reputatie van Berdych als gebrekkige afmaker echter toch weer naar boven. De hardhitter begon meer en meer fouten te maken, en Federer keerde uiteindelijk zonder al teveel problemen de partij om in zijn voordeel. De sleutelgame kwam op 3-3 in de derde set, toen Berdych een handvol kansen onbenut liet, voordat hij zijn servicegame moest inleveren.

De huiskamervraag luidt alsvolgt: wanneer kwam Federer voor het laatst terug van een 2-0 achterstand in sets? Zelf kon hij het niet meer herinneren. Morgen volgt het antwoord.

Dag 6: De pijn van het verliezen

2009-01-24T14:23:00.000+01:00

Wat is het leven als tennisser toch mooi. Je reist de hele wereld af, vertoeft vrijwel het complete jaar in een zomers klimaat en overal waar je komt ben je de grote ster. Daarnaast verdien je ook nog eens een rijkelijk belegde boterham met het uitvoeren van je grootste hobby. Het is het ideaalbeeld dat buitenstaanders hebben van de gemiddelde profspeler. Dat wil niet zeggen dat het leven op de tour daadwerkelijk één groot feest is.

Elke dag moet er gepresteerd worden. De verwachtingen van de pers en fans zijn groot en in tegenstelling tot een teamsport als voetbal komt alle druk op jouw schouders te liggen. Jij alleen bent na afloop van de wedstrijd de held, of de grote schlemiel. Je wint in je eentje, maar moet ook een zware nederlaag zelf dragen. En dat is niet altijd even makkelijk voor een tennisser. Vrijwel 100% van de spelers loopt elke week wel tegen een verliespartij op. Er kan elk toernooi maar één winnaar zijn, dus moet je sterk in je schoenen staan als speler om al die tegenslagen te verwerken. Niet iedereen kan daar even goed mee omgaan.

Zo verklaarde Marat Safin deze week dat hij de laatste jaren veel last van stress heeft gehad en niet kan wachten tot hij met pensioen gaat aan het einde van het jaar. “Als je jong bent is alles leuk en nieuw, maar na een paar jaar begin je de druk te voelen,” aldus de Rus, die over drie dagen zijn 29e verjaardag viert. “Tennis is stressvol. Je staat constant onder druk. Als je geen wedstrijden wint is het moeilijk om gemotiveerd te blijven en helemaal opnieuw te beginnen. Het is geen makkelijk spelletje, laten we het daar op houden.”

Ook Alona Bondarenko weet hoe het is om na een nederlaag helemaal kapot te gaan. De Oekraïense verloor vandaag in een spannende wedstrijd van de als achtste geplaatste Svetlana Kuznetsova, maar was compleet gebroken na haar verlies. Op mijn weg naar de persruimte kwam ik de nummer 34 van de wereld tegen in de wandelgangen, compleet levenloos zittend tegen een pilaar in haar wedstrijdoutfit en met een handdoek over haar schouders. Bondarenko’s zus Kateryna sprak haar bemoedigend toe en ook haar coach stond gebogen over haar heen, maar de 24-jarige speelster oogde compleet van de wereld.

Een Poolse journalist kwam naar me toe en vertelde me dat Bondarenko even ervoor nog zat te huilen, waarbij er een fotograaf langsliep die zijn kans waarnam. De beste man werd in zijn kladden gegrepen door een persofficial, die toevallig ook net door de gangen liep. De fotograaf dreigde zijn accreditatie kwijt te raken door het privémoment vast te leggen, maar na flink bedelen mocht hij deze toch behouden.

Een andere speler die weet hoe hard verliezen kan zijn is Richard Gasquet. Zijn nederlaag tegen Andy Murray op Wimbledon van vorig jaar is legendarisch. De Fransman leidde met 2-0 in sets en mocht in de derde set serveren voor de partij, maar verloor alsnog. Vandaag moest Gasquet een soortgelijke klap incasseren tegen de Chileen Fernando Gonzalez.

In de Margaret Court Arena leek het wel alsof er een Davis Cup-duel gespeeld werd. Gasquet had een schare Franse fans achter zich, maar deze vielen in het niet bij de paar honderd luidruchtige Chileense supporters. “Chi-Chi-Chi, Le-Le-Le, Viva Chile!” De leus schaterde tientallen keren door het stadion, terwijl Gasquet en Gonzalez er een waar titanengevecht van maakten. De 22-jarige voormalige nummer één van Frankrijk, inmiddels voorbij gestreefd door landgenoten Jo-Wilfried Tsonga, Gilles Simon en Gael Monfils, had de overwinning al na drie sets binnen kunnen hebben, maar een matchpoint in de tiebreak was aan Gasquet niet besteed.
Gonzalez knokte zich terug in de partij en dwong een vijfde set af. Een Australische fan van Gasquet schreeuwde: “Fight it out Richard!” De yell leidde tot een cynische lach bij twee Franse journalisten, aangezien Gasquet in eigen land vaak bekritiseerd wordt vanwege een gebrek aan vechtersmentaliteit.

De voormalig nummer zeven van de wereld, inmiddels afgezakt naar de 25e positie, liet zich vandaag echter van zijn beste kant zien. Gasquet knokte voor wat hij waard was, en op de belangrijke punten was hij niet bang om voor zijn kansen te gaan, iets wat hij in het verleden vaak naliet.

Waar Chileense fans de wave inzetten en de Franse supporters het eigen volkslied begonnen te zingen, liep de speeltijd ondertussen op tot boven de vier uur. Gasquet liet op 4-4 en 7-7 in totaal drie breakkansen onbenut, dankzij goed spel van zijn tegenstander. Op 10-10 diende zich een nieuwe kans aan, maar met een schitterende inside-out forehand winner poetste Gonzalez ook deze mogelijkheid weg.

De volgende game was het voor de Chileen wél raak. Op zijn tweede matchpoint sleepte de nummer 13 van de wereld, na vier uur en negen minuten spelen, met een backhand winner langs de lijn de overwinning uit het vuur. Op de tribunes vierden de Chileense fans het feestje met stadionfakkels. Ondertussen verliet Gasquet de baan met een manke voet. Nederlagen doen nou eenmaal pijn.

Dag 5: 'Happy Slam' niet altijd even leuk

2009-01-23T14:46:00.001+01:00

De Australian Open is niet als andere Grand Slams. Hoewel er eerder deze week op één dag ruim 63.000 fans door de poorten kwamen (een Grand Slam dagrecord), is de sfeer op het tennispark heel relaxed. Australiërs houden niet van stress, en al vooral niet wanneer zij genieten van een potje tennis tijdens hun zomervakantie. De mensen zijn overal vrolijk en maken een kalme, rustige indruk. ‘No worries mate’, is het devies. Het toernooi staat niet voor niets bekend als ‘Happy Slam’.

Wat het evenement in Melbourne ook bijzonder maakt, zijn de vele etnische supportersgroepen die jaarlijks hun tennishelden aan komen moedigen. Kroaten, Serviërs, Chilenen, Argentijnen en ga zo maar door, lopen getooid in de kleuren van hun land over het tennispark. Helaas kunnen zij niet altijd even goed met elkaar overweg. De laatste jaren zijn er tussen fans uit met name de Balkanlanden enkele grimmige incidenten ontstaan. Ook vandaag liep het kortstondig uit de hand op Melbourne Park.

Novak Djokovic trof in zijn derde rondeduel de geboren Bosniër Amer Delic. Delic woont al zo’n 10 jaar in de Verenigde Staten en vertegenwoordigt dat land ook als tennisser, maar dat neemt niet weg dat hij tijdens het toernooi luid ondersteund wordt door een groep fans uit zijn vaderland. Het leverde al een klein relletje op eerder in het toernooi, toen de Amerikaan Taylor Dent klaagde over het feit dat de Bosniërs zich onsportief gedroegen op de tribune. Dent verloor van Delic in de eerste ronde.

In de Rod Laver Arena waren de fans van Delic ook vandaag weer aanwezig om hun favoriet aan te moedigen, net als een delegatie Servische fans. Djokovic en Delic zijn twee goede vrienden en gingen zeer sportief met elkaar om op de baan. Op de tribunes waren beide supportersgroepen fanatiek aanwezig, maar het bleef verder rustig... tot de wedstrijd was afgelopen. Terwijl Djokovic en Delic elkaar omhelsden aan het net – Djokovic won de wedstrijd in vier sets – braken op het binnenplein naast het stadion rellen uit tussen Bosnische en Servische fans. Er werd met stoelen gegooid, waarbij een vrouw gewond raakte. Na ongeveer twee minuten waren de ongeregeldheden afgelopen. De politie verwijderde zo’n 30 man van het tennispark.

Helaas heeft de Australian Open de laatste paar jaar een beetje een naam opgebouwd met dit soort incidenten. Toch moeten de problemen niet overdreven worden, iets waar de pers nog wel eens de neiging toe heeft. Vergeleken met supportersgeweld uit de voetbalwereld is het absoluut peanuts wat er hier gebeurt. Er zal geen mens rondlopen op het tennispark die zich ook maar enigszins onveilig voelt. Zoals gezegd is de sfeer hier verder perfect.

Zo stond de Rod Laver Arena tijdens de avond weer op zijn kop dankzij Jelena Dokic. Het sprookje van de 25-jarige Australische wordt steeds mooier, want na haar overwinning op Anna Chakvetadze, versloeg de huidige nummer 187 van de mondiale ranglijst vandaag nummer 11 Caroline Wozniacki. Dokic, die een wildcard verdiende voor de Australian Open door een Australisch play-offtoernooi te winnen, staat voor het eerst sinds 2002 weer in de vierde ronde van een Grand Slam. De geboren Servische weet niet wat ze meemaakt, en Australië ook niet. Stond ze eerder in de week al op de voorpagina van alle kranten, morgen zal de aandacht zo mogelijk nog uitbundiger zijn.

Het toeval wil dat Dokic in de vierde ronde een andere verrassing tegenkomt in Alisa Kleybanova, die de in een vormcrisis verkerende Ana Ivanovic in drie zware sets versloeg. De nederlaag betekent voor de finaliste van vorig jaar dat ze uit de top-5 valt.

Quote van de dag gaat naar de stadionspeaker van het tweede stadion, die nadat de Française Alizé Cornet haar wedstrijd tegen Daniela Hantuchova had gewonnen, op de volgende wijze vooruitblikte naar het aansluitende duel: “Dames en heren, in de volgende wedstrijd begroeten we opnieuw een Franse speler uit ... Frankrijk, Fabrice Santoro!”

De 36-jarige Santoro speelde dit jaar maar liefst zijn 17e Australian Open. Het was vandaag echter zijn laatste optreden in Melbourne. Andy Roddick was in drie sets te sterk voor de nummer 60 van de wereld, die na dit jaar zijn carrière afsluit.

Dag 4: Het leven als tennisjournalist

2009-01-22T12:20:00.001+01:00

Op de dag dat favoriete Venus Williams uit het toernooi werd gekegeld door een Spaanse gravelspecialiste, gaat mijn blog vandaag over hele andere zaken. Geen analyse van de uitstervende enkelhandige backhand van Carla Suarez Navarro, maar een blik achter de schermen in de wereld van de tennisjournalistiek. Hoe beleeft een doorsnee verslaggever zijn tijd op de Australian Open?

Eén van de moeilijkste dingen tijdens een Grand Slam-toernooi, is het bewaren van het overzicht. Er wordt gedurende de eerste dagen van het evenement op 16 banen gespeeld, waarbij er vaak op meerdere courts tegelijk partijen worden afgewerkt die journalistiek relevant zijn. De 38-jarige veteraan die zich tegen alle verwachting in heeft gekwalificeerd voor het hoofdtoernooi staat op baan 6, dat jonge supertalent waar iedereen het over heeft speelt op baan 14 en de speelster die na een jaar blessureleed terugkeert in het profcircuit begint zojuist aan haar wedstrijd op court 2. Ondertussen staat er een topper op achterstand op het centre court en begint de persconferentie met Roger Federer over een half uur. Aan hectiek geen gebrek. Gelukkig heb je als journalist de beschikking over een persoonlijke werkplek in de persruimte, met eigen televisie waarop je alle banen kunt bekijken. Een groot deel van de 400 persmuskieten zit zeker in de eerste week van het toernooi meer binnen dan buiten, omdat er zo ontzettend veel gebeurt.

Hoewel het een drukke baan is met werkdagen die zeker hier kunnen oplopen tot 15-16 uur, is het leven als tennisjournalist op een toernooi zeker niet slecht. Zoals bij vrijwel elk evenement krijg je bij aankomst in de persruimte een welkomstpakket. Niet alleen zit daar een groot programmaboek in (te koop voor fans voor zo’n 8 euro) en een informatieboekje over alle faciliteiten op het park, ook verwennen toernooi-organisaties de media doorgaans met leuke extraatjes. In de mediabag hier (de tas zelf is al leuk) zat bijvoorbeeld een Australian Open waterfles, zonnebrandcrème, stadsgids en luxe laptophoes van het toernooi.

Verder krijg je als journalist elke dag zo’n 10 euro voor het kopen van eten in het mediarestaurant, en dat is op misschien een eurootje of twee na genoeg voor zowel een prima lunch als diner. Er is keuze genoeg, verschillende soorten sushi, voorbelegde sandwiches, salades, fruit, noem het maar op. De echte fijnproevers kunnen broodjes (baguettes, ciabatta, turkse rol, wat je maar wilt) rijkelijk laten beleggen naar keuze, allemaal op kosten van de Australische tennisbond. Voor het diner zijn er dagelijks ook meerdere menu’s beschikbaar.

In de persruimte is een kleine keuken waar de hele dag door een koffiemachine en frisdrankautomaat ter beschikking staan voor ons journalisten. En had ik al verteld dat er ook een grote koelkast vol met gratis Heineken aanwezig is? Gotta love Australia.

Maar het leven als journalist heeft nog meer voordelen. Zo hoeven we bij aankomst ’s ochtends niet een half uur in de rij te staan om het tennispark op te kunnen, zoals de 63.557 fans die gisteren de poorten doorkwamen. Dit was overigens een all-time bezoekersrecord op één dag bij een Grand Slam-toernooi.

Nee, wij als journalisten maken gebruik van de VIP-ingang. En in de drie grote stadions hebben we natuurlijk onze eigen mediastoelen. Verder leidt zo’n stoere accreditatiepas om je nek soms ook wel tot bijzondere taferelen. Fans spreken je in bewondering aan, óf komen op je af om een handtekening te vragen. Nou ja, bijna dan. Een meisje van een jaar of 18 rende me met haar notitieblok en pen tegemoet, riep lachend “excuse me”, voordat ze op mijn pasje zag staan dat ik journalist was. “Oh...” zei ze, en weg was ze. Helaas, ik ben geen Roger Federer.

Tja, en als al die hitte in Australië je even teveel wordt, kan je als member of the press ook altijd nog een gratis massage aanvragen. Het leven is goed als reporter Down Under.

Dag 3: Tranen van geluk

2009-01-21T14:38:00.001+01:00

Het was acht jaar geleden dat Jelena Dokic voor het laatst in de Rod Laver Arena stond, en in de eerste ronde verloor van Lindsay Davenport. De nog altijd pas 25-jarige Australische leefde jarenlang onder het juk van haar omstreden vader, die zich overal waar hij kwam leek te misdragen. Slaande ruzies, verbale scheldkannonades, het vernielen van mobiele telefoons van journalisten, Damir Dokic terroriseerde de tennistour met zijn buitensporige gedrag. Het weerhield Jelena ervan het beste uit haar carrière te halen. Zo’n drie jaar lang kampte ze met een zware depressie, nadat ze zichzelf gedwongen had al het contact met haar vader te verbreken. Uiteindelijk raakte Dokic geïsoleerd en ging ze mentaal kapot.

Als net 17-jarig meisje bereikte ze al de halve finales op Wimbledon en twee jaar later was ze de nummer vier van de wereld. Maar nu dreigde de loopbaan van Dokic als een nachtkaars uit te gaan. Ze werd veel te zwaar voor een topsporter en haar lange afwezigheid van de tour betekende dat ze alle feeling met de sport kwijt was geraakt. Toch besloot ze eind 2007 het nog één keer te proberen. Niet voor het geld of de ranking, maar gewoon omdat ze zoveel van tennissen houdt. Dokic’stem sloeg over en ze brak in tranen uit, toen ze op maandag haar verhaal deed op de persconferentie, na afloop van haar gewonnen eerste rondepartij tegen Tamira Paszek. “Het is echt een wonder voor me dat ik hier nu ben. Wat ik allemaal heb meegemaakt, het maakt de overwinning zo bijzonder. Ik ben naar de hel geweest en weer terug gekomen. Ik denk niet dat er veel mensen zijn die begrijpen hoeveel dit voor me betekent.”

Nadat Dokic vanavond opnieuw voor een zinderende stunt had gezorgd door te winnen van de als 17e geplaatste Anna Chakvetadze, kwamen er opnieuw tranen. Vooruitdenken naar haar derde rondeduel tegen nummer twaalf Caroline Wozniacki, wilde de huidige nummer 187 van de wereld dan ook niet. “Dat kan me nu echt niets schelen,” vertelde ze in het interview op de baan. Het publiek reageerde met een staande ovatie.

Om af te sluiten hier nog twee pagina’s rechtstreeks uit het boek der bizarre gebeurtenissen:

Bij de wedstrijd tussen Roger Federer en Evgeny Korolev liet de Zwitser weer regelmatig briljant tennis zien. Na een spectaculair punt werd het publiek wild van enthousiasme. Korolev stond alweer snel klaar om te serveren, maar ook de scheidsrechter was blijkbaar onder de indruk van wat hij zojuist zag. Hij riep door de microfoon richting Korolev: “Wacht even, we zijn allemaal nog verbaasd.”

Maar het kan nog gekker. Terwijl de partij tussen Dokic en Chakvetadze aan de gang was, werd ik bevangen door de vermoeidheid. Ik wenste niets liever dan een sterke bak koffie, om weer wat energie te krijgen voor de late avonduurtjes. Maar ja, de partij verlaten was geen optie. Ondertussen zaten de mensen op de rij voor mij wel te genieten van een lekker bakkie. Ik kon de gedachte aan de broodnodige caffeïne niet uit mijn hoofd krijgen, tot de onbekende dame voor mij zich plots omdraait en zegt: “Do you want a free coffee?” Met stomheid geslagen neem ik het bekertje in ontvangst. De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Vraag dat maar aan Jelena Dokic.

Dag 2: Bakoven

2009-01-20T12:03:00.000+01:00

Waar ik gisteren in mijn blog al schreef over de extreme temperaturen op de openingsdag van het toernooi, werd vanmorgen bij het openslaan van de kranten pas echt duidelijk hoe zwaar de omstandigheden werkelijk waren. De Herald Sun schrijft dat de ambulancedienst 100 fans heeft moeten behandelen op maandag, allen slachtoffer van de gruwelijke hitte. Mensen vielen flauw op de tribunes, of raakten ernstig verbrand. Een fotograaf van het Australische dagblad nam een thermometer mee naar beneden op het centre court, waarbij het kwik steeg naar een duizelingwekkende 64.9 graden, Celsius welteverstaan. Het lokale weerbureau meldde een officiële maximumtemperatuur van 37.1 graden op het park, kort voor 5 uur in de middag.

“De zon was zo ontzettend sterk,” vertelde Marcos Baghdatis na zijn gewonnen eerste rondepartij tegen Julien Benneteau . “Je kunt daarbuiten niet eens normaal ademhalen, je wilt gewoon kotsen,” aldus de Cyprioot, die in 2006 de finale bereikte in Melbourne.

De kranten waren uiteraard ook vol lof over hun nieuwe held Bernard Tomic. The Age kopt ‘Tomic Bomb Explodes onto the Scene’. De Herald Sun vraagt haar lezers nu al of de 16-jarige debutant een betere speler zal worden dan tweevoudig Grand Slam-winnaar en voormalig nummer één van de wereld Lleyton Hewitt. Tomic wordt door de krant omschreven als ‘Next Big Thing of an Australian Sport Desperate for New Heroes’. Veel succes, Bernard...

De dinsdag stond volkomen in het teken van op papier het mooiste affiche van de eerste ronde. Australische vlaggendrager Hewitt tegen de finalist van 2007, Fernando Gonzalez. De verbazing was groot toen het speelschema uitkwam op maandagavond en bleek dat de kraker stond gepland voor de dagsessie, en dus niet op primetime in de avond. TV-zender Channel-7, beschikkend over de uitzendrechten, moet toch wel hebben gerekend op een avonduitzending met de Australische sportheld in de hoofdrol. Het was echter Hewitt zelf die liever in het heetst van de middag zijn duel wilde afwerken, terwijl hij wist dat er opnieuw een dag met temperaturen tegen de 40 graden werd verwacht. Hewitt hoopte hiermee ongetwijfeld een mentaal voordeel te halen, door zijn tegenstander proberen te imponeren met het feit dat hij fysiek in betere conditie zou zijn.

Andy Murray zou niet zo snel een dergelijk verzoek hebben ingediend bij de organisatie. Omdat tegenstander Andrei Pavel geblesseerd op moest geven na anderhalve set was de Schot snel klaar met zijn partij, maar hij stond lang genoeg op de baan om te ervaren dat de speelomstandigheden allesbehalve ideaal waren.

“Het vervelende is dat wanneer je tussen de games door op je stoeltje gaat zitten, je verwacht dat je even af kan koelen in de schaduw. Maar zelfs dan nog voelt het aan alsof je wordt geroosterd,” vertelde Murray na afloop. “Na een lang punt voel je ook je voeten branden.”

Uiteindelijk had Hewitt weinig baat bij zijn keuze. Net als twee jaar geleden, toen hij in een schitterende avondwedstrijd verloor van Gonzalez, was de Chileen ook nu te sterk voor de finalist van 2005.

Gonzalez domineerde het spel met zijn verwoestende forehand, waarbij hij vooral in de tweede en derde set duidelijk boven het niveau van Hewitt uitstak. “Find his backhand mate”, riep een waarschijnlijk wanhopig wordende fan naar zijn favoriet. Maar Hewitt zou Hewitt natuurlijk niet zijn, als hij zich bij een 2-1 achterstand in sets niet op één of andere manier terug zou weten te knokken in de partij. “We’re here for five sets, in the sun,” zong een groepje optimistische fans dan ook, op de melodie van we’ve got the whole world in our hands. Ze kregen gelijk. Het werd een vijfsetter, maar nadat Hewitt in het begin van de beslissende set twee breakkansen onbenut liet, verschoof het momentum weer naar de kant van Gonzalez. De Chileen gaf nog één keer een break voorsprong uit handen, maar zegevierde na ruim 3 uur spelen uiteindelijk toch met 6-3. Zuid-Amerikanen zijn niet bang voor de hitte.

Dag 1: Bring it on

2009-01-19T14:52:00.001+01:00

Wie zich afvraagt hoe groot de Australian Open hier Down Under nou precies is, hoeft slechts de Australische kranten open te slaan. De Herald Sun bijvoorbeeld bracht op maandag een paginagrote cover van Rafael Nadal met de tekst ‘Bring it On’ en maakte in totaal niet minder dan 14 pagina’s vrij voor het eerste Grand Slam-toernooi van 2009. Daarbij zijn de vele advertenties refererend aan het tennis nog buiten beschouwing gelaten. En dat terwijl er nog geen bal was geslagen op het tennispark.

In Melbourne kan je niet om het tennis heen de komende twee weken. Al bij het vliegveld hingen er grote vlaggen van het toernooi en onderweg naar het hotel doken overal billboards op om de mensen te attenderen op het grootste jaarlijkse sportevenement van het zuidelijk halfrond. In het centrum zijn de lantaarnpalen uitgerust met banners van de Australian Open en de trams zijn één grote rondrijdende poster van het toernooi. Het tennispark bevindt zich direct aan de rand van het centrum, prachtig gelegen aan de Yarra River die de stad doorkruist.

Hier op het toernooi praat iedereen over de toekomst van het Australische tennis. Was het land vroeger een grootmacht in de sport, tegenwoordig is alle hoop op succes gevestigd op de schouders van de inmiddels bijna 28-jarige Lleyton Hewitt, die de laatste jaren vanwege blessures nooit meer serieus mee heeft kunnen doen aan de wereldtop. De editie van 2009 brengt ook nog eens een triest record voor de Australiërs. Voor het eerst sinds de invoering van het proftennis in 1968 heeft geen enkele speler of speelster een beschermde status in het schema én is er niemand uit de kwalificaties doorgedrongen tot het hoofdtoernooi. Maar er gloort hoop aan de horizon.

De 16-jarige Bernard Tomic zette Melbourne Park op de openingsdag namelijk op zijn kop door in zijn Grand Slam-debuut te winnen van de Italiaan Potito Starace. Tomic, voormalig nummer één bij de junioren en winnaar van het jeugdtoernooi op de Australian Open in 2008, had zelfs nog nooit een wedstrijd op ATP-niveau gewonnen voor zijn indrukwekkende 7-6(5) 1-6 7-6(5) 7-6(6) zege op de nummer 73 van de wereld. In zowel de derde als vierde set toonde de tiener een knap staaltje weerbaarheid, door zich tweemaal terug te knokken van een break achterstand. In de beslissende tiebreak werkte Tomic ook nog twee setpunten weg van Starace. Twee backhand winners later was de zege binnen voor de nummer 768 van de mondiale ranglijst, die daarmee de jongste speler ooit werd die een wedstrijd won op de Australian Open.

Het spel van Tomic kenmerkt zich door vlakke, harde klappen met zowel forehand als backhand. Vooral de backhand langs de lijn is een wapen van de jonge Australiër, die zegt dat hij nooit gewonnen zou hebben, ware het niet voor de fanatieke steun van het thuispubliek.

De brandende zon hield de Australiërs inderdaad niet stil in de Margaret Court Arena, qua grootte de derde baan op het park. Constant werd er gezongen, gesprongen en gejuicht voor de plaatselijke held. Toen de normale wave te saai werd, introduceerde een groepje fans een ‘slow-motion’ variant, gevolgd door een versnelde wave. Ja, de Australiërs houden wel van een beetje entertainment, ook al is het een verlammende 34 graden en is er nergens een plekje schaduw te vinden. Gelukkig bestaat er zoiets als een persbox... mét overkapping. Ook daar werd echter meegeleefd met de verrichtingen van Tomic. Een Australische journaliste kon haar enthousiasme niet in bedwang houden, toen op een belangrijk moment in de wedstrijd een bal van Tomic uit werd gecallt. De journaliste schreeuwde haar landgenote toe: “Challenge! Challenge!”, voordat ze tot de conclusie kwam dat er in de Margaret Court Arena helemaal geen hawk-eye systeem is geïnstalleerd. Tja...

Waar wij als hard werkende journalisten lekker onder een dakje konden zitten, was de luxe van schaduw aan Gilles Muller en Feliciano Lopez niet besteed. Maar liefst 4 uur en 34 minuten moesten beide heren zwoegen in de volle zon, voordat de Luxemburger Muller uiteindelijk met 16-14 in de vijfde set de wedstrijd naar zich toe trok. En dat maakt Lopez de schlemiel van de dag.

Australian Open preview: de vrouwen

2009-01-18T06:54:00.001+01:00

Waar de Australian Open bij de mannen dit decennium bol stond van verrassingen in de eindronden, kent de recente geschiedenis van het vrouwentoernooi een soortgelijk gezicht. Kijk alleen maar naar de laatste drie jaren. In 2006 won Amelie Mauresmo haar eerste Grand Slam Down Under. In 2007 verbaasde Serena Williams vriend en vijand door als nummer 81 van de wereld het toernooi te winnen, en afgelopen jaar maakte Maria Sharapova met haar winst een einde aan de hegemonie van Justine Henin. In 2009 lijken twee van de voornaamste kanshebbers op de titel klaar om aan de recente traditie van opvallendheden toe te voegen. Tennistribune neemt het vrouwentoernooi onder de loep.

Eerste kwart
Jelena Jankovic is de enige speelster in de geschiedenis van de WTA Tour die nummer één is geweest, maar nog nooit een Grand Slam heeft gewonnen. En dus is het de belangrijkste doelstelling van de 23-jarige Servische om daar in 2009 een einde aan te maken. Jankovic leek met haar sterk ontwikkelde spel in de tweede seizoenshelft van vorig jaar klaar om die stap te gaan zetten in Melbourne, totdat ze onlangs ziek werd. De voorbereiding van Jankovic op de Australian Open is niet optimaal geweest, maar de loting is haar gunstig gezind gebleken. Vera Zvonareva is de enige speelster van naam die het Jankovic echt lastig kan maken op weg naar de halve finales, maar de Russin heeft op Grand Slams nog nooit hoge ogen gegooid.

Halve finalise: Jelena Jankovic

Tweede kwart
In het tweede kwart vinden we Dinara Safina en Ana Ivanovic, de finaliste van 2008. De twee toptalenten Caroline Wozniacki en Alizé Cornet en de bekende Daniela Hantuchova en Anna Chakvetadze, maken dit een zeer interessant deel van het speelschema. Afgaande op huidige vorm kunnen we Chakvetadze en Hantuchova, de halve finaliste in Melbourne van vorig jaar, sowieso afschrijven. Ook Ivanovic is niet in beste doen, terwijl Cornet het liefst speelt op gravel. Blijven over Safina en Wozniacki, die elkaar in de kwartfinales tegen kunnen komen. De Russin heeft meer power, terwijl de Deense beter beweegt over de baan. Safina heeft in 2008 echter al bewezen klaar te zijn voor het grote werk, terwijl Wozniacki nog wat ervaring en finesse mist om tot de eindronden te reiken tijdens Grand Slams.

Halve finaliste: Dinara Safina

Derde kwart
De beste speelster van 2009 vinden we terug in het derde kwart. Met al twee titels op zak is Elena Dementieva één van de grootste kanshebbers op de titel in Australië. De vraag is echter, hoe fit is de Russische nog, wanneer ze de tweede week bereikt? Venus Williams heeft bij het exhibitietoernooi van Hong Kong ook al laten zien in topvorm te zijn, door met duidelijke cijfers te winnen van Jankovic, Zvonareva en Chakvetadze. De 28-jarige Amerikaanse lijkt er op gebrand te zijn om in het nieuwe seizoen terug te keren aan de top van de wereldranglijst. Ze zou graag zegevieren in Melbourne, want het ontbreekt Williams nog altijd aan een Australian Open-titel. Hoewel Dementieva op de Olympische Spelen vorig jaar eindelijk een grote prijs wist te winnen, ging het op de Grand Slams in het verleden meestal mis in de grote partijen. Een Williams leeft juist voor de grote evenementen.

Halve finalise: Venus Williams

Vierde kwart
En dus komen we aan bij die andere helft van de Sister Act. Serena kreeg in Sydney een pak slaag te verwerken van Dementieva in de halve finales, en kampt met een lichte enkelblessure. De drievoudig Australian Open-kampioene wacht op papier een ontmoeting met Svetlana Kuznetsova in de kwartfinales, maar de als achtste geplaatste Russin kampt al een half jaar met een vormcrisis, en moest daarbij afgelopen week in Sydney ook nog eens geblesseerd opgeven.

Williams wacht mogelijk al een zware test in de vierde ronde tegen de Wit-Russische Victoria Azarenka, waarna ze het in de kwartfinales waarschijnlijk op moet nemen tegen Agnieszka Radwanska. De Poolse moet het hebben van tactische slimheid en gedegen spel, maar heeft zelf weinig kracht in haar slagen en zal het tegen de Williams-zusjes daarmee altijd moeilijk hebben.

Halve finaliste: Serena Williams

De finales
In 2008 speelden Serena en Venus Williams vier keer tegen elkaar, waarbij ze beiden twee keer wisten te winnen. Maar Venus won de laatste ontmoeting met ruime cijfers tijdens de WTA Championships in Doha, op hard court. De ontmoeting kwam zo’n twee maanden na de US Open-kraker tussen de twee zussen, waarbij Venus veel kansen onbenut liet. Het momentum lijkt anno januari 2009 meer bij de oudere zus te liggen.

Jankovic en Safina speelden twee keer tegen elkaar in het afgelopen jaar. Beide keren op hard court, en beide keren wist de hardhitter Safina te winnen. Maar Jankovic anno zomer 2008 is niet dezelfde Jankovic als nu. Met agressiever tennis en een verbeterde service moet de Servische in staat zijn om Safina van zich af te houden, om vervolgens in de finale het onderspit te delven tegen Venus.

Finale: Jankovic – Venus Williams

Winnares: Venus Williams

Australian Open preview: de mannen

2009-01-18T05:22:00.001+01:00

De Australian Open staat de laatste jaren steeds meer bekend om het feit dat er altijd wel iets bijzonders gebeurt met een speler. Novak Djokovic won vorig jaar zijn eerste Grand Slam-titel in Melbourne en Jo-Wilfried Tsonga kende een verrassende doorbraak. Fernando Gonzalez en Marcos Baghdatis gingen de Fransman voor als onverwachte finalisten in 2007 en 2006. Of wat te denken van Thomas Johansson, de Zweed die in 2002 de tenniswereld verbaasde met zijn eerste en enige Grand Slam-titel. In 2009 staat volgens vele kenners een nieuwe doorbraak op het programma in Melbourne. Andy Murray wordt breeduit getipt om zijn eerste major te winnen deze komende twee weken.

Tennistribune is aanwezig in Melbourne en neemt u door middel van een dagelijkse weblog mee achter de schermen op het eerste Grand Slam-toernooi van het jaar. Maar voor het evenement losbarst nu eerst de previews.

Eerste kwart
Voor de tweede keer gaat Rafael Nadal een Grand Slam van start als de nummer één van de plaatsingslijst. Waar het bij de US Open nog een erg vreemde gewaarwording was om de naam van de Spanjaard bovenaan het speelschema te zien staan, voelt het persoonlijk al lang niet meer zo vreemd om Roger Federer een groot toernooi als nummer twee te zien beginnen.

Nadal begint zijn jacht op een eerste Grand Slam-titel op hard court tegen Christophe Rochus, de minste van de twee kleine Belgische broers. Elke Australiër droomt nu al van het affiche dat mogelijk in de vierde ronde plaatsheeft, wanneer Nadal het eventueel op zal nemen tegen Lleyton Hewitt. De publieksfavoriet heeft het echter erg zwaar getroffen met de loting. Hewitt treft in de eerste ronde de Chileen Fernando Gonzalez, de man die hem in 2007 en route naar de finale nog versloeg in Melbourne. In de derde ronde kan Hewitt uitkomen tegen de wisselvallige Richard Gasquet.

In de kwartfinales zou Nadal zomaar de man kunnen treffen die hem onlangs in Doha nog in twee sets versloeg: Gael Monfils. Daarvoor moet de Fransman in de vierde ronde wel af zien te rekenen met landgenoot Gilles Simon.

Hoewel de nummer één van de wereld dus enkele lastige klanten tegen kan komen in zijn kwart, zal de Spanjaard over vijf sets toch net een maatje te groot zijn voor de concurrentie.

Halve finalist: Rafael Nadal

Tweede kwart
In dezelfde speelhelft van Nadal vinden we de meest besproken tennisser van het laatste half jaar. Andy Murray, de man die in 2008 nog in de eerste ronde werd uitgeschakeld in Melbourne, wordt door velen als grootste kanshebber gezien op de eindzege in Australië. Waar Murray vorig jaar werd verrast door de opkomende Jo-Wilfried Tsonga, lijkt de nummer vier van de wereld opnieuw te maken te krijgen met een toptalent vroeg in het toernooi. Kei Nishikori is de mogelijke tegenstander van Murray in ronde drie. Een hernieuwde ontmoeting met Tsonga staat op het programma voor de kwartfinales, mits de met een rugblessure kampende Fransman fit genoeg is om zover te komen. Veteraan James Blake of de onvoorspelbare jonge Let Ernests Gulbis zijn andere kanshebbers om de laatste acht te behalen. Hoe dan ook, Murray speelt momenteel met de allure van een absolute wereldtopper. Dat moet hem ver brengen in Melbourne.

Halve finalist: Andy Murray

Derde kwart
Onlangs schreef ik in mijn seizoenspreviews dat ik in 2009 een Zuid-Amerikaanse tennisser verwacht te zien die op zoek is naar eerherstel. Een nonchalante tourveteraan die door iedere liefhebber zowel vervloekt als bejubeld wordt. Een speler die jarenlang de dragende kracht was van de sport in zijn eigen land, maar aan wiens poten nu wordt gezaagd door een nieuw talent. De voortekenen zijn goed, David Nalbandian won deze week het toernooi van Sydney. Zijn jonge rivaal Juan Martin del Potro deed hetzelfde in Auckland. De twee Argentijnen zouden elkaar tegen kunnen komen in de halve finales in Melbourne. Nalbandian moet daarvoor in zijn kwart zien af te rekenen met de gretige Andy Roddick en titelverdediger Novak Djokovic. De Serviër lijkt echter nog zoekende te zijn naar zijn vorm, terwijl Roddick qua talent niet kan tippen aan de man uit Cordoba.

Halve finalist: David Nalbandian

Vierde kwart
Voor Roger Federer begint het Grand Slam-jaar van 2009 met een duel tegen Andreas Seppi. Interessanter is de mogelijke ontmoeting met Marat Safin in de derde ronde. Safin en Federer speelden in 2005 een van de mooiste wedstrijden van het afgelopen decennium in Melbourne, toen de Rus in vijf prachtige sets won van de Zwitser in de halve finales, en uiteindelijk ook het toernooi won. Maar Safin is bezig aan zijn afscheidstournee en wint steeds minder wedstrijden. Marin Cilic en Juan Martin del Potro lijken gevaarlijkere klanten voor Federer, die waarschijnlijk éen van de twee jonge honden treft in de kwartfinales. Tenzij David Ferrer plotseling weer zijn vorm van 2007 en begin vorig jaar weet te hervinden. Maar de Spanjaard speelt al maanden met een groot gebrek aan zelfvertrowen. Federer voelt zich daarentegen steeds beter.

Halve finalist: Roger Federer

De finales
Hoewel Nadal in 2008 de Olympische Spelen wist te winnen op hard court, blijven er spelers die beter uit de voeten kunnen op de ondergrond dan de nummer één van de wereld. Andy Murray behoort tot die selecte groep. Zeker nu de Britse hoop het beste tennis uit zijn loopbaan speelt en overloopt van zelfvertrouwen. Het zal hem helpen aan zijn eerste Grand Slam-titel, dankzij een overwinning op Nalbandian in de finale.

Finale: Murray - Nalbandian

Winnaar: Andy Murray

2009 WTA preview: op zoek naar een nieuwe koningin

2009-01-11T15:10:00.001+01:00

Het nadeel van het doen van voorspellingen voor een nieuw jaar wanneer er al een week voorbij is, is dat je eigenlijk direct achter de feiten aanloopt. Zo wilde ik schrijven dat ik dit jaar hoge verwachtingen heb van Venus Williams en het toptalent Victoria Azarenka, maar nadat beiden sterk zijn begonnen aan 2009, klinken die woorden enigszins als mosterd na de maaltijd. Williams won met ruime cijfers van Jelena Jankovic, Vera Zvonareva en Anna Chakvetadze, terwijl Azarenka de eerste titel uit haar loopbaan in de wacht sleepte. Dat neemt niet weg dat ik mijn overtuiging later in dit artikel verder toe zal lichten. Maar laten we om te beginnen eens kijken naar de huidige staat van het vrouwentennis.

Jelena Jankovic begint het jaar als nummer één van de wereld. Een apart gegeven, aangezien de 23-jarige Servische nog altijd wacht op haar eerste Grand Slam-titel. Jankovic is de enige speelster in de geschiedenis van de WTA Tour, die de nummer één-positie heeft bereikt, maar nog altijd geen major heeft gewonnen. Wie overigens een jaar geleden had geroepen dat Jankovic in 2008 ’s-werelds beste speelster zou worden, had voor gek worden verklaard. Justine Henin regeerde de vrouwentour immers met harde hand. Tot zij vier maanden later zelf de stekker uit haar carrière trok.

De abrupte terugtrekking van Henin uit de sport liet de WTA Tour achter in een staat van chaos. De nummer één-positie had geen betekenis meer. Er was geen grootse kampioene om het machtsvacüum op te vullen. Maria Sharapova, Ana Ivanovic, Jankovic en Serena Williams bestegen allen kortstondig de troon, maar waarborgden hun prestaties de status van koningin van het vrouwentennis? Eigenlijk niet. En dus gaat de zoektocht verder in 2009. Staat er een nieuwe grote kampioene op in het nieuwe jaar? Zo ja, wie?

Jankovic wint Roland Garros en blijft nummer één
Persoonlijk verwacht ik wel het een en ander van Jankovic, gezien het feit dat ze eindelijk begint te geloven dat ze de grote wedstrijden kan winnen. Jankovic kende na haar verloren US Open-finale een uitstekende herfst, waarin ze drie toernooizeges boekte met agressief tennis en sterk serveerwerk. Jankovic wist voor het eerst in haar loopbaan ook op de belangrijke momenten haar beste tennis te laten zien. In het verleden was de Servische wanneer het er toe deed juist te defensief en oogde ze vaak nerveus. Het feit dat Jankovic sinds vorig seizoen met een fulltime coach werkt, werpt zijn vruchten af. Wanneer ze haar vorm van eind 2008 door kan zetten in het nieuwe jaar, dan zal Jankovic haar eerste Grand Slam-titel in de wacht slepen. Met haar uitstekende beweeglijkheid maakt ze daarbij op Roland Garros de beste kans. Gezien het feit dat ze aanzienlijk meer toernooien speelt dan de Williams-zusjes, zal Jankovic ook de nummer één-positie vasthouden.

Venus Williams wint twee Slams
Venus Williams kende een uitstekend 2008. Ze verdedigde met succes haar Wimbledon-titel, maar daarnaast won de voormalig nummer één van de wereld ook voor het eerst in haar carrière de WTA Championships in Doha. Verder waren er nog twee kwartfinales op Grand Slam-niveau in Melbourne en New York. De 28-jarige Williams verklaarde onlangs hoeveel plezier ze nog altijd heeft in de sport en dat ze nog lang niet aan stoppen denkt. Met die instelling en haar hervonden topvorm lijkt er nog voldoende succes in het verschiet te liggen. Onvoorstelbaar genoeg won Williams sinds 2001 geen Grand Slam meer buiten Wimbledon. In 2009 reken ik er op dat daar een einde aan komt. De US Open of Australian Open gaat dit jaar naar Venus, aangevuld met haar zesde Wimbledon-titel.

Mauresmo beëindigt carrière
Amélie Mauresmo verpestte in februari 2007 het afscheidsfeestje van Kim Clijsters in Antwerpen, door de publiekslieveling in de eindstrijd te verslaan. Sindsdien won de voormalig nummer één van de wereld geen titel meer. Inmiddels lijkt Mauresmo zelf te zijn begonnen aan het laatste tennisjaar uit haar loopbaan. De 29-jarige Française wil terugkeren aan de top, anders vindt ze het wel mooi geweest. Maar meer dan een notering zo rond de 20e plaats zal er voor de tweevoudig Grand Slam-winnares waarschijnlijk niet meer inzitten. Mauresmo verloor een groot van het vertrouwen in eigen kunnen, toen ze in 2007 enkele maanden geblesseerd aan de kant moest zitten. Ze komt daarnaast kracht tekort om het de nieuwe generatie speelsters consistent moeilijk te maken. Het ligt dus voor de hand dat deze kampioene na 2009 haar rackets aan de wilgen zal hangen.

Azarenka breekt definitief door
En dat brengt ons terug bij Victoria Azarenka. Deze voormalig nummer één van de wereld bij de junioren halveerde haar ranking vorig jaar van de 30e naar de 15e plaats, maar met de capaciteiten die de 19-jarige Wit-Russische bezit moet ze in 2009 de aansluiting met de wereldtop kunnen maken. Azarenka slaat verwoestend hard met zowel forehand als backhand, waarbij ze met haar hoge gekreun alleen wel irritant veel doet denken aan Maria Sharapova.

Azarenka leek in 2008 mentaal nog niet klaar om te presteren in de grote wedstrijden. Tactisch zat het allemaal nog niet even goed in elkaar bij de hardhitter, en wanneer het even tegenzat sloeg de frustratie al snel toe. Eind vorig seizoen vertelde ze me in Stuttgart dat ze hard werkt aan het mentale aspect en zich steeds beter kan focussen op wat ze moet doen in een wedstrijd. Wanneer Azarenka die instelling vol kan houden zal ze weinig moeite hebben om in 2009 de top-10 binnen te dringen, waarbij ze ook in staat moet zijn om de halve finales van een Grand Slam te bereiken.

En dan nog dit...
Michaella Krajicek raakt nauwer betrokken met de Nick Bollettieri Academy en keert terug in de top-40. In juni wint ze de Ordina Open. Arantxa Rus zet haar sterk stijgende lijn door en bereikt de top-100. Dinara Safina wint geen Grand Slam. Serena Williams meldt zich vijf keer af voor een toernooi met een vage blessure. Maria Sharapova laat de schouderproblemen achter zich en wordt opnieuw de beste Russin. Daniela Hantuchova komt niet meer terug in de top-10. Alizé Cornet bereikt de halve finales op Roland Garros.

2009 ATP preview: de ultieme vierstrijd

2009-01-10T18:20:00.001+01:00

Rafael Nadal, Roger Federer, Novak Djokovic en Andy Murray. Heeft de ATP World Tour in de geschiedenis ooit een sterkere top-4 gekend?

2008 was een jaar van veranderingen aan de top van het mannentennis. Roger Federer was voor het eerst in vijf jaar niet langer de meest dominante speler ter wereld. Novak Djokovic bevestigde zijn status als wereldtopper met zijn eerste Grand Slam-titel in Australië, en Andy Murray heeft de Britten vervuld met nieuwe hoop op eindelijk dat grote succes op het hoogste podium. Succes waar de eilandbewoners al sinds de jaren ’30 van de vorige eeuw op wachten, toen Fred Perry de grote tennisheld was.

Nadal, Federer, Djokovic en Murray. Alle vier zijn het echte wedstrijdspelers met een duidelijk killersinstinct. Tennissers die weten wat het is om op belangrijke momenten er te staan en juist dan hun beste tennis kunnen laten zien. En alle vier doen zij qua capaciteiten weinig voor elkaar onder. Er zal in 2009 met recht sprake zijn van een vierstrijd aan de top.

In 2009 verandert er nog meer in de tenniswereld. Zo speelt Rafael Nadal vanaf dit seizoen niet langer in sleeveless shirtjes en een driekwartsbroek. Wat de ATP betreft is er een nieuwe naam voor de tour (ATP World Tour), een nieuwe voorzitter, een nieuwe toernooikalender (met Masters 1000, Masters 500 en Masters 250 toernooien) en een reeks nieuwe evenementen.

Maar laten we ons concentreren op wat er op de tennisbaan gebeurt. Hieronder blik ik aan de hand van een aantal voorspellingen vooruit op het komende seizoen.

Nadal blijft op één
Indien Rafael Nadal fit blijft lijkt het mij onwaarschijnlijk dat hij in 2009 van zijn troon gestoten zal worden als heerser van het mannentennis. Nadal zal zijn vijfde Roland Garros-titel binnenslepen en zal daarnaast te constant zijn op de andere ondergronden om zijn nummer één-positie af te staan. Rafa blijft echter kwetsbaar op hard court – Djokovic, Murray en Federer hebben hier een streepje voor – en dus is het allesbehalve zeker dat Nadal zijn eerste Grand Slam op cement binnen zal halen.

Dominantie Federer is voorbij
Roger Federer heeft zijn beste jaren gehad. De 27-jarige Zwitser weet zijn wisselvalligheid in 2008 aan de ziekte van Pfeiffer die hem in januari parten speelde, en waardoor hij de rest van het jaar nooit meer een inhaalslag heeft kunnen maken, maar hoewel Federer nog altijd fenomenaal kan tennissen, zal hij de sport niet meer domineren als voorheen. Het valt te bezien of Federer het vertrouwen in zijn forehand kan terugwinnen in 2009, want het was zijn oude wapen dat hem zo vaak in de steek liet op belangrijke momenten gedurende het afgelopen seizoen.

Murray wint eerste Slam
Dat Andy Murray de top-5 van de wereldranglijst zou bereiken leek twee jaar geleden al een zekerheidje. Een hardnekkige polsblessure wierhield de 21-jarige Schot van een eerdere doorbraak aan de absolute wereldtop, maar nu staat hij er dan toch. Murray is volwassen geworden als tennisser én als persoon. De huidige nummer vier van de wereld is geconcentreerder op de baan en laat zich minder snel verleiden tot onnodige woedeuitbarstingen. De logische volgende stap in de loopbaan van Murray is het winnen van een Grand Slam-titel. Ook dat lijkt inmiddels slechts een kwestie van tijd. Het zou al goed kunnen gebeuren in Melbourne. Zo niet, dan gebeurt het wel op Wimbledon of de US Open. Murray wordt in 2009 de nummer twee van de wereld, achter Nadal.

Djokovic doet stapje terug
Novak Djokovic sprak halverwege 2008 nog zijn hoop uit om het jaar af te sluiten als nummer één van die wereld. Die ambities moest de Serviër snel in de ijskast zetten, want zijn tweede seizoenshelft was teleurstellend. Djokovic won verrassend genoeg de Masters Cup in Shanghai, maar persoonlijk raakte ik weinig onder de indruk van het vertoonde spel van de man uit Belgrado, die in de halve finale ontsnapte aan een nederlaag tegen Gilles Simon. Djokovic heeft problemen met zijn forehand en heeft nu voor het eerst in zijn loopbaan te maken met tegenslag. De verwachtingen zijn hoog vanuit zijn vaderland en Djokovic lijkt moeite te hebben om om te gaan met de druk. Hoewel de regerend Australian Open kampioen zeker bij de beste vier spelers ter wereld zal behoren in 2009, reken ik niet op veel meer.

Monfils bereikt top-10
Jo-Wilfried Tsonga en Gilles Simon hebben ervoor gezorgd dat Frankrijk voor het eerst sinds eind jaren ’80 weer twee spelers in de top-10 van de wereld heeft. Ook Gael Monfils lijkt inmiddels klaar om die stap te maken. De extroverte publieksspeler lijkt zich meer te focussen op het behalen van resultaten in plaats van alleen maar de meest gekke capriolen op de tennisbaan uit te halen, waardoor zijn talent eindelijk tot zijn recht begint te komen. Dat is ook niet zo gek, nu Monfils tegenwoordig wordt gecoacht door de Australiër Roger Rasheed, de voormalig trainer van Lleyton Hewitt.

Overigens twijfel ik eraan of Simon zich zal handhaven in de top-10. Tsonga zal zo blijven hangen rond zijn huidige zevende positie.

En dan nog dit...
Robin Haase eindigt het seizoen in de top-40. Lleyton Hewitt keert na zijn heupoperatie van vorig jaar terug in de top-15. Juan Martin del Potro kent een terugslag in 2009, terwijl David Nalbandian terugkeert in de top-10 en opnieuw de Argentijnse nummer één wordt.
Marat Safin zakt weg tot buiten de top-40. Federer komt niet verder dan de kwartfinales op Roland Garros.

Kampioenen van de toekomst - Deel 2: WTA

2008-12-05T16:59:00.001+01:00

Waar er bij de mannen een aantal nieuwe spelers zich in de absolute top nestelde, valt op dat er bij de vrouwen zich een grote groep talenten aandient net onder de hoogste regionen. Tennistribune neemt de sterk opkomende WTA-dames onder de loep.

A-Groep

Dinara Safina (22) : 15 -> 3

Ongetwijfeld de grootste verrassing van dit seizoen. Safina was al enkele jaren bekend, maar dan met name vanwege haar bloedband met broer Marat. Nadat de Russin echter enige overtollige kilootjes van zich af had geschud, volgden daar snel de successen. Safina mag zich de laatste speelster noemen die wist te winnen van Justine Henin. Bij dat respectievelijke toernooi van Berlijn begon de grote doorbraak voor de 22-jarige Moskoviete. Ze won het evenement en reikte plotsklaps tot de finale van Roland Garros. Op de Olympische Spelen van Peking behaalde ze ook nog het zilver.

Agnieszka Radwanska (19) : 26 -> 10

Een rare snuiter tussen alle hedendaagse powerhitters. De 19-jarige Poolse oogt op het eerste gezicht niet als een wereldtopper, maar hoewel ze technisch gezien niet de mooiste slagen in huis heeft, kunnen er maar weinig vrouwen tippen aan haar koelbloedigheid en tactisch vernuft. Een seizoenlang constant presteren, aangevuld met drie titels op de wat kleinere toernooien brachten Radwanska binnen de top-10.

B+-Groep

Caroline Wozniacki (18) : 60 -> 12

Had voor het seizoen begon de doelstelling om binnen de top-50 te eindigen. Daar deed deze Deense blondine echter niet lang over. Na twee toernooien stond ze eind februari al op de 43e positie. Toernooizeges in Stockholm, New Haven en Tokyo brachten haar uiteindelijk tot op de rand van de top-10.

Alizé Cornet (18) : 55 -> 16

Waar de ene Française daalt, klimt een ander omhoog. Alizé Cornet (foto) lijkt de gedoodverfde opvolgster te worden van Amélie Mauresmo aan de wereldtop. Maar waar de voormalig nummer één van de wereld juist in eigen land nooit kon imponeren, is het speltype van Cornet daarentegen uitermate geschikt voor de gravelbanen van Roland Garros. De goedlachse jongedame uit Nice behaalde dan ook haar grootste succes uit 2008 op het prestigieuze toernooi van Rome, waar ze als qualifier de finale haalde.

B-Groep

Victoria Azarenka (19) : 30 -> 15

Seizoenshoogtepunten: Finaliste Gold Coast, Praag. Vierde ronde Roland Garros.

Dominika Cibulkova (19) : 51 -> 19

Seizoenshoogtepunten: Finaliste Montreal, Amelia Island.

C-Groep

Kaia Kanepi (23) : 75 -> 27

Alisa Kleybanova (19) : 156 -> 32

Aleksandra Wozniak (21) : 136 -> 34

Sorana Cirstea (18) : 108 -> 37

Bethanie Mattek (23) : 114 -> 39

Petra Kvitova (18) : 150 -> 44

Anastasia Pavlyuchenkova (17) : 286 -> 46*

Monica Niculescu (21) : 152 -> 47

Carla Suarez Navarro (20) : 170 -> 50

Magdalena Rybarikova (20) : 231 -> 57

Sabine Lisicki (19) : 198 -> 58

Marina Erakovic (20) : 153 -> 60

Yanina Wickmayer (19) : 175 -> 73

* = Pavlyuchenkova won in 2008 vier Challengers.

Kampioenen van de toekomst - Deel 1: ATP

2008-11-30T13:46:00.000+01:00

2008 was niet alleen het seizoen van een van de mooiste tennispartijen uit de geschiedenis van de sport, ook was het een jaar waarin nieuwe namen zich aandienden aan de top. Tennistribune analyseert de grootste stijgers van het seizoen en maakt daarbij een onderverdeling tussen een A-, B-, en C-Groep. Beter gezegd, een top-, midden-, en ondersegment van sterk opkomende talenten. We zetten van elke speler de eindejaarsranking van 2007, naast de huidige klassering.

A-Groep

Andy Murray (21) : 11 -> 4

Andy Murray heeft zich in 2008 opgewerkt van groot talent, tot absoluut wereldtopper. Dankzij zijn verbeterde fysiek en mentale gesteldheid, heeft de Schot overtuigend de stap naar de top-5 kunnen maken. Twee Masters Series-titels in Cincinnati en Madrid, en een Grand Slam-finale op de US Open kenmerken de absolute doorbaak van Murray in de tweede helft van het seizoen.

Jo-Wilfried Tsonga (23) : 43 -> 6

Verbaasde vriend en vijand toen hij op de Australian Open uit het niets de finale bereikte. Had voor het toernooi begon in zijn hele carrière nog geen 30 ATP-duels gespeeld. Treurig genoeg stond de fysiek breekbare Tsonga echter ook in 2008 weer lange tijd geblesseerd buitenspel, maar desondanks wist de Fransman zich te kwalificeren voor de Masters Cup in Shanghai. Beleefde naar eigen zeggen het hoogtepunt in zijn loopbaan, toen hij in het najaar voor eigen publiek het Masters Series-toernooi van Parijs wist te winnen.

Gilles Simon (24) : 29 -> 7

Zijn doorbraak was misschien wel de grootste verrassing van het seizoen. Draaide de laatste jaren mee zo rond de 30e plaats op de wereldranglijst, maar de counterpuncher leefde zowel internationaal, als in zijn eigen Frankrijk, compleet buiten de spotlights. Tot Simon afgelopen zomer plotseling wist te winnen van Roger Federer in Toronto. De zege gaf vertrouwen en katapulteerde de goedlachse Fransman uiteindelijk tot binnen de top-10 en een plek op de Masters Cup. Was in Shanghai als plaatsvervanger van Rafael Nadal twee games verwijderd van de finale, voordat hij ten onder ging tegen latere kampioen Novak Djokovic.

Juan Martin Del Potro (20) : 44 -> 9

Won afgelopen zomer in Stuttgart zijn eerste titel. Dat beviel zo goed, dat de boomlange Argentijn zijn drie aansluitende evenementen óók allemaal won. Een ongelofelijke prestatie. Del Potro klom van de 65e plek begin juli, tot binnen de top-10 in nog geen drie maanden tijd. Kwalificeerde zich uiteindelijk voor de Masters Cup, maar kon in Shanghai vanwege oververmoeidheid geen potten breken. De overbelasting van de zomer brak hem op in de Davis Cup-finale, waar hij teleurstellend zijn enige gespeelde wedstrijd verloor.

B-Groep

Stanislas Wawrinka (23) : 36 -> 13

Seizoenshoogtepunten: Finalist Masters Series-toernooi Rome, Doha. Olympisch goud dubbelspel (met Federer).

Gael Monfils (22) : 38 -> 14

Seizoenshoogtepunten: Halve finalist Roland Garros, finalist Wenen

Marin Cilic (20) : 71 -> 23

Seizoenshoogtepunten: Winst New Haven, 4e ronde Australian Open, Wimbledon

Kei Nishikori (18) : 286 -> 63

Seizoenshoogtepunten: Winst Delray Beach (als qualifier), 4e ronde US Open

C-Groep

Sam Querrey (21) : 63 -> 39

Ernests Gulbis (20) : 61 -> 53*

Marcel Granollers (22) : 132 -> 56

Eduardo Schwank (22) : 175 -> 58

Philipp Petzschner (24) : 185 -> 66

Jeremy Chardy (21) : 192 -> 74

Thomaz Bellucci (20) : 202 -> 85

* = Hoewel Gulbis qua absolute ranking slechts licht progressie boekte, bereikte de Let wel de kwartfinales op Roland Garros.

Masters Cup Shanghai: Murray voor de titel

2008-11-08T10:47:00.001+01:00

Op papier is er eigenlijk geen mooier toernooi dan de Masters Cup. Enkel de beste acht spelers van het seizoen zijn uitgenodigd, wat betekent dat er vanaf dag één enkel topaffiches op het programma staan. Toch blijft het eindejaarskampioenschap enigszins een ondergeschoven kindje in de sport. De spelers zijn moe en net als de doorsnee tennisfan snakt iedereen wel een beetje naar het einde van het seizoen. Het is het logische effect van verzadiging na elf maanden lang non-stop actie op het hoogste niveau.

Dat neemt niet weg dat we nog wel een week met schitterend tennis voor de boeg hebben. En reken maar dat er een flinke dosis prestige op het spel staat bij de tenniselite in Shanghai, om nog maar niet te spreken van de vele ranglijstpunten die te verdienen zijn. Wat kunnen we verwachten van het slotakkoord van het reguliere tennisjaar? Een analyse.

Rode Groep

Wie Roger Federer voor de loting zou hebben gevraagd welke drie spelers hij het liefst niet tegen zou komen in de groepsfase, zou ongetwijfeld de namen van Andy Murray, Andy Roddick en Gilles Simon uit zijn mond hebben gehoord. En wat kwam er vervolgens uit de koker rollen? Juist. Federer bevindt zich in een groep met drie spelers waarvan hij de laatste onderlinge ontmoeting verloor. In het voorjaar ging de Zwitser in Miami ten onder tegen Roddick. Simon was in de zomer de betere in Toronto, en Murray rekende onlangs af met de nummer twee van de wereld in Madrid.

Het zelfvertrouwen van Federer is na een wisselvallig seizoen nog altijd niet helemaal terug, maar de titelverdediger in Shanghai speelt de laatste weken wel beter tennis. Toch is plaatsing voor de halve finales allesbehalve een vanzelfsprekendheid, zolang zijn forehand wisselvallig blijft. Zeker het degelijke spel van Gilles Simon is er op gebaseerd om onregelmatigheden in het spel van zijn tegenstanders uit te buiten. Wanneer Roddick zo sterk serveert als in Miami, kan Federer zich ook tegen de Amerikaan weinig slordigheden veroorloven. Tegen de in topvorm verkerende Murray kan de dertienvoudig Grand Slam-kampioen ook op een goede dag tegen een nederlaag aanlopen.

De verwachting is dat Federer zich uiteindelijk met moeite zal plaatsen voor de laatste vier, samen met Murray.

Halve finalisten: Roger Federer, Andy Murray

Witte Groep

Vergeleken met de zwaargewichten in de Rode Groep oogt de Witte Groep in eerste instantie een stuk minder spectaculair. De vier spelers doen echter weinig voor elkaar onder in de huidige vorm en lijken allen een redelijke kans te maken op een plek in de halve finales.

De groep wordt aangevoerd door Novak Djokovic, maar het is maar zeer de vraag of de 21-jarige Serviër na drie speelronden ook op de toppositie terug te vinden zal zijn. Djokovic is al sinds mei titelloos, nadat hij op gravel het prestigieuze Masters Series-toernooi van Rome won. De nummer drie van de wereld is al maandenlang zoekende naar zijn beste vorm, waarmee het scenario van eind 2007 zich lijkt te herhalen voor de Djoker. Ook vorig seizoen viel hij in het najaar ver terug. Bij zijn debuut op de Masters Cup bleef Djokovic dan ook zonder overwinning.

De man in vorm in de Witte Groep is ongetwijfeld Jo-Wilfried Tsonga. De Fransman won onlangs voor eigen publiek in Parijs zijn eerste Masters Series-titel uit zijn carrière, gedragen door zijn uitstekende service. Op weg naar de eindzege rekende hij ook af met Djokovic.

Nikolay Davydenko en Juan Martin del Potro completeren de groep. Del Potro kende een formidabele tweede seizoenshelft, waarin hij van buiten de top-60 naar een notering in de top-10 klom, als gevolg van onder meer vier toernooizeges. De Argentijn heeft echter nog de Davis Cup-finale voor de boeg en klaagde onlangs over een slepende teenblessure. In hoeverre kan en wil Del Potro volledig gas geven in Shanghai?

Davydenko presteert al het hele seizoen wisselvallig, mede door de verdenking in de beruchte gokkwestie, die hem lange tijd boven het hoofd hing. De Rus kan zich nadat hij is vrijgesproken, sinds kort eindelijk weer volledig focussen op zijn tennis, maar verklaarde dat hij mentaal nog niet helemaal 100 procent is.

Veel vraagtekens dus in de Witte Groep, wat het voorspellen lastig maakt. Toch wagen we een poging.

Halve finalisten: Jo-Wilfried Tsonga, Nikolay Davydenko

Winnaar: Andy Murray

Elena Dementieva: Golden Girl

2008-09-01T15:48:00.001+01:00

Acht jaar geleden won Elena Dementieva al zilver op de Spelen van Sydney. Ze behoorde tot de eerste generatie Russische wereldtoppers die het vrouwentennis veroverden, maar waar haar Olympische doorbraak een opmaat leek voor een glansrijke carrière, bleven grote prijzen jaar na jaar uit voor de Moskoviete. Verdrongen uit de spotlights en door velen al afgeschreven voor succes op het hoogste niveau, was daar in Peking dan toch plotseling die hoofdprijs: Olympisch goud. “Niets is mooier dan dit,” aldus de dolgelukkige winnares.

Juni 2004. Elena Dementieva bereikt op Roland Garros haar eerste Grand Slam finale en is daarin favoriete tegen haar landgenote Anastasia Myskina. Maar in de eerste volledig Russische finale op Grand Slam-niveau, wordt Dementieva bevangen door de zenuwen en gaat ze met 6-1, 6-2 hard onderuit. Een paar maanden later krijgt ze een nieuwe kans, wanneer ze de finale haalt van de US Open tegen opnieuw een landgenote, de verrassende 19-jarige Svetlana Kuznetsova. Dat zou toch moeten lukken. Maar nee, Dementieva ging wederom in twee setjes ten onder.

Het waren vooralsnog haar enige twee finaleplaatsen op een Grand Slam-toernooi. Dementieva draaide de afgelopen jaren mee op Top-10 niveau, maar het gat met de absolute wereldtoppers werd langzaamaan groter. Ze werd voorbijgestreefd door jonge talenten als Ana Ivanovic en Jelena Jankovic, en ook in de Russische pikorde haalden Kuznetsova, Maria Sharapova en Anna Chakvetadze haar in. In 2007 wierpen blessures haar aan het begin van het seizoen verder terug. Maar toen kwam de ommekeer. Aan het eind van het afgelopen jaar schreef Dementieva verrassend het grote indoortoernooi van Moskou op haar naam, waar ze in de finale afrekende met Serena Williams. Ze speelde een fantastisch toernooi in Dubai aan het begin van het seizoen, waar ze Kuznetsova en Ivanovic versloeg op weg naar de titel. Op Roland Garros liet ze een ruime voorsprong en match points glippen tegen Dinara Safina in de kwartfinale, maar op Wimbledon bereikte ze wel de laatste vier.

Dementieva had dus al bewezen dat haar rol aan de top op 26-jarige leeftijd nog lang niet is uitgespeeld, vóórdat ze afreisde naar Peking. Maar toch verbaasde ze vriend en vijand door met de gouden medaille aan de haal te gaan. Ze speelde na Wimbledon slechts één voorbereidingstoernooi op de Spelen, waar een eerste ronde in Montreal direct het eindstation was. “Het is moeilijk te geloven,” verklaarde ze na haar gewonnen finale tegen Dinara Safina. “Ik heb me hier lang, lang op voorbereid en elke dag droomde ik over succes op de Spelen. Maar nu het moment daar is, is het toch nog een grote verrassing. Dit is zonder twijfel het mooiste moment in mijn carrière, zelfs in mijn leven. Ik zal dit nooit vergeten.”

Als doorgewinterde prof in een vrouwencircuit dat wordt overspoeld met nieuwe, jonge supertalenten is Dementieva het succes van harte gegund. Het ontbreken van een grote titel vrat aan het Russische gevoelsmens. Ze dreigde de boeken in te gaan als een van de beste speelsters aller tijden die nooit een grote prijs zou pakken. Maar nu is haar harde werken dus toch beloond.

Desalniettemin is daar, gezien de vrij korte geschiedenis van tennis op de moderne Olympische Spelen (tennis verdween na 1924 van het programma en keerde in 1988 terug), de logische vraag; hoeveel is Olympisch goud waard voor een tennisser, die is getraind voor Grand Slam succes?“

Journalisten vragen me altijd wat er belangrijker is, de Olympische Spelen, of een Grand Slam,” aldus Dementieva. “Natuurlijk zijn dat de Spelen. Ik kan het niet vergelijken, want de Olympische Spelen zijn gewoon zoveel groter. Het is de droom van elke sporter om alleen al hier aanwezig te kunnen zijn. Maar om dan ook nog Olympisch kampioen te worden, dat is het ultieme. Alles wat ik in mijn leven heb gedaan, het harde trainen, het geloven in mezelf, het is het allemaal waard, voor dit ene moment.”

De opluchting is dus groot bij Dementieva. Zó vaak in het verleden ging het mis in de belangrijke wedstrijden, waardoor het aantal criticasters dat twijfelde aan haar mentale weerbaarheid, met het verstrijken van elk groot toernooi toenam. Met het winnen van de gouden medaille heeft Dementieva hen eindelijk het zwijgen kunnen opleggen.“

Dit betekent zoveel meer voor me dan het winnen van een Grand Slam. Heel het seizoen heeft voor mij in het teken gestaan van dit evenement. Ik kon ook aan niks anders denken. Ik weet dat de US Open voor de deur staat, maar dit was voor mij hét moment waar ik op heb gewacht en dus wil ik daar goed van genieten.”

Voor het Russische vrouwentennis waren de Spelen een ultiem statement van dominantie. Favoriete Kuznetsova verloor in de eerste ronde, Chakvetadze bleef thuis en Sharapova moest geblesseerd afzeggen, maar reservespeelster Vera Zvonareva werd ingezet en nam gewoon het brons mee naar huis. Het zilver ging dus naar Safina.“

Het bewijst hoezeer we hebben gedomineerd de laatste jaren,” zegt Dementieva. “We hebben veel Russische finales gezien op de grote toernooien, maar nu we zo met z’n drieën daar op het podium stonden, dat was een heel groot moment voor Rusland.”

Dementieva is teruggekeerd in de Top-5 van de wereldranglijst en bij een sterk optreden in New York maakt ze een uitstekende kans om haar beste klassering ooit (nummer vier) te verbeteren. Maar als de Olympische titel zoveel meer voor haar betekent dan een Grand Slam-zege, heeft ze dan nog wel doelen voor de toekomst?

“Dat is een goede vraag. Ik weet niet of ik nog een Olympische Spelen mee zal maken, dus eerlijk gezegd heb ik nu even niks om over te dromen. Er zijn natuurlijk een hoop dingen die je kan bereiken in de tennissport; het winnen van een Grand Slam, nummer één van de wereld worden, maar er is echt niets mooiers dan het winnen van een gouden medaille, niets.”

Taaie Thaise

2008-06-21T15:24:00.000+01:00

Ze kwam op zondagochtend om 06:00 aan in Nederland en moest op diezelfde dag twee kwalificatiewedstrijden spelen. Maar Tamarine Tanasugarn knokte zich naar het hoofdtoernooi en een kleine week later stond de 31-jarige Thaise met de kampioenstrofee in haar handen.

In de eerste ronde zorgde Tanasugarn al direct voor een grote verrassing, door de winnares van het grastoernooi van Birmingham, Kateryna Bondarenko, met tweemaal 6-3 naar huis te sturen. In de tweede ronde ontsnapte ze tegen de Amerikaanse Ashley Harkleroad, toen deze in de derde set bij een 5-4 stand mocht serveren voor de wedstrijd.

En toen was daar die kwartfinalepartij tegen Michaella Krajicek, waarbij de nummer 85 van de wereld zich van een set achterstand terugknokte naar de winst. In de halve finale rekende ze ook nog maar even af met het andere Bondarenko-zusje, Alona: 6-2 6-4.

Ondanks al die overwinningen waren er weinig mensen die Tanasugarn ook maar enige kans gaven voor haar finale tegen de in topvorm verkerende Dinara Safina. De Roland Garros finaliste rekende in haar halve eindstrijd nog simpel af met landgenote Elena Dementieva (6-3 6-2), en met haar harde service en baselineslagen leek ze toch wel door het defensief degelijke spel van Tanasugarn heen te kunnen slaan.

Met moeite wist de Thaise Safina bij te blijven in de openingsfase van de eerste set, en nadat de Russische op 4-4 eindelijk een break wist te forceren, leek de toon gezet te zijn voor een snelle afwerking van de wedstrijd. Maar die gekke Thaise bleek toch lastiger dan gedacht. Safina begon plotseling meer fouten te maken en leverde direct haar service in. De foutenlast stapelde zich verder op bij de nummer negen van de wereld, en uit het niets was daar zomaar de setwinst voor de grote underdog.

Tanasugarn bleef oerdegelijk spelen vanuit het achterveld en Safina wist zich geen raad met de zachte slice services van haar opponente. Zelden kwam de servicesnelheid boven de 140 km/h, maar keer op keer versloeg Safina zich op die rare ballen van de Thaise.

Nadat de Russische op een 2-3 stand na twee dubbele fouten haar servicegame inleverde, was de beslissende break een feit. Safina kreeg nog een waarschuwing toen ze in de volgende game haar racket kapot sloeg, na het niet benutten van twee break mogelijkheden, maar het inspireerde haar niet tot beter tennis.

Bij het serveren voor de wedstrijd werd Tanasugarn enigszins bevangen voor de spanning, maar enkele forehand missers en slappe services werden haar dankzij slordige fouten van Safina niet fataal. Waar het zusje van Marat op Roland Garros nog twee keer terug kwam van een set en 5-2 achterstand, kon ze dat kunststukje vandaag niet herhalen. Vijf break kansen poetste Tanasugarn weg, voordat een forehandfout van Safina op het tweede wedstrijdpunt het einde betekende.

“Het is een taaie Thaise,” was dan ook de conclusie van speaker Jack van der Voorn.

Indische helden

2008-06-20T18:51:00.000+01:00

Leander Paes en Mahesh Bhupathi vormden samen een van de beste koppels ooit in het dubbelspel. In 1999 bereikten de twee Indiërs de finale van alle vier de Grand Slams en wonnen zij Roland Garros en Wimbledon. In 2001 zegevierden ze nogmaals in Parijs en in totaal schreven ze 23 titels op hun naam.

Maar toen kregen de twee vrienden, die elkaar ooit als broers bestempelden, ruzie en braken ze in 2002 als tandem. Alleen voor de Olympische Spelen in Athene en voor het Indische Davis Cup team kwamen ze nog wel eens bij elkaar, maar verder hebben Bhupathi en Paes met andere partners successen geboekt.

Na wat wederzijds moddergooien is de Indian Express, zoals ze in eigen land worden genoemd, speciaal voor de Spelen in Peking van augustus opnieuw bij elkaar gekomen, op jacht naar een gouden medaille voor India. De Ordina Open kent derhalve een mooie primeur, want voor het eerst sinds vier jaar tijd spelen de legendarische Paes en Bhupathi, beiden inmiddels dik in de dertig, weer samen een toernooi. Ze zijn door de organisatie als tweede geplaatst en namen het vandaag in de halve finales op tegen de Argentijnen Guillermo Canas en Juan Martin Del Potro, beiden eerder op de dag verliezend halve finalist in het enkelspel.

Ik kwam net op tijd aan voor de eerste set tiebreak, die direct flink spektakel opleverde. Paes slaat op 2-2 een dubbele fout, en knalt de teruggeslagen bal uit de lucht met zijn voet zo de tribune op van de naastgelegen baan 1.

Op 3-4 slaat Bhupathi hoorbaar een netservice, maar de return winner van Canas wordt gewoon geteld. “Are you kidding?”, roepen de twee Indiërs naar umpire Fergus Murphy, waarna ze ook nog naar Canas roepen: “Je mag het punt hebben, maar geef ten minste toe dat die bal het net heeft geraakt.” De Argentijn lacht er een beetje om.

Direct hierna slaat Bhupathi een ace, die aanvankelijk door de lijnrechter uit wordt gegeven, voordat deze zichzelf corrigeert. “Nice try,” roept de serveerder geïrriteerd naar de overkant.

Na een aantal flitsende punten gaat de set uiteindelijk naar het Argentijnse koppel, voordat hun gerenommeerde tegenstanders zich terugknokken en de tweede set winnen.

De tribune van baan 2 zit vol en vanaf baan 1 kijken de fans op de bovenste rij ook mee naar de entertainende Indiërs, die met hun gebaartjes, gekreun en waanzinnig netspel de aandacht naar zich toetrekken.

Zo ondersteunt Paes bijvoorbeeld elke volley met een soort schreeuw, “Ha!”, en wanneer een bal van de tegenstanders uit zal gaan, geeft de ander dit aan met een nog luidere schreeuw, “Haaa!” Verder houdt ook met name Paes ervan om een beetje te ‘showen’ aan het net, bijvoorbeeld door simpele volleys hard door de baan te jagen om de tegenstanders te imponeren.

Sowieso is het dubbelspel vaak een genot om naar te kijken. Wie houdt er nou niet van backhand winners langs de netpaal, flipperkast-tennis aan het net of stopvolleys die op de centimeter nauwkeurig, kort cross weg worden gelegd. De vernieuwde regels met match-tiebreaks (tot de 10 punten) in plaats van een reguliere derde set, en beslissende punten op deuce hebben het spel nog explosiever gemaakt, want de wedstrijden duren wat korter en er worden veel meer belangrijke punten gespeeld. Jammer dat 90% van de fans bij toernooien echter nog altijd niet weten dat de regels zijn aangepast.

De partij van vanmiddag werd bij een 1-1 stand in sets dus ook beslist met een supertiebreak, zoals de populaire benaming luidt, en de extra spanning die dit met zich meebracht leidde tot een spectaculaire ontknoping op een toch al zeer boeiend duel.

Halverwege de tiebreak mist de umpire opnieuw een netservice, die ditmaal tot een punt van de Indiërs leidt, waarna Canas roept: “Now it’s 1-all,” terugdenkend aan die eerdere netservice van Bhupathi.

Bij het wisselen van speelhelft snauwt diezelfde Canas naar de umpire: “Waarom kijk je nou naar me?”, waarna hij tegen zijn tegenstanders zegt: “Volgens mij kunnen we beter zonder hem spelen,” refererend aan de scheidsrechter.

Nadat Bhupathi en Paes terug zijn gekomen van een achterstand springen ze met de borst tegen elkaar aan, zoals we kennen van de gebroeders Bryan. Even later is het 9-7 en serveert Paes een servicewinner, waarmee het spektakelstuk ten einde komt.

Leander en Mahesh: Blijf alsjeblieft vrienden van elkaar.

De frustraties van een kampioene

2008-06-19T20:12:00.000+01:00

Wat is er toch aan de hand met Anna Chakvetadze? Sinds de Russische in december het slachtoffer werd van een inbraak, heeft ze op de tennisbaan ver ondermaats gepresteerd. Eén hoogtepuntje viel er te noteren, toen de titelverdedigster op de Ordina Open in februari het indoortoernooi van Parijs wist te winnen. Maar wat volgde waren een reeks onverklaarbare nederlagen tegen speelsters als Sofia Arvidsson, Sabine Lisicki, Sorana Cirstea (u weet wel..) en Kaia Kanepi.

In de eerste ronde van deze Ordina Open ploeterde Chakvetadze zich nog net aan langs de Duitse Angelique Kerber, maar in haar tweede optreden in Rosmalen ging het mis. De Oekraïense Alona Bondarenko, als achtste geplaatst, was in drie sets verantwoordelijk voor de uitschakeling van de nummer acht van de wereld.

De wedstrijd was amper om aan te zien. Chakvetadze stapelde fout op fout en lijkt op weg om een vrije val te maken op de wereldranglijst als ze zich voor de US Open niet weet te herpakken. Ze heeft namelijk een halve finaleplaats in New York te verdedigen, plus toernooizeges in Cincinnati en Stanford in aanloop naar het laatste Grand Slam van het jaar.

Wellicht volgt er voor de start van Wimbledon nog meer slecht nieuws voor Anna. Op 23 juni maakt Shamil Tarpischev, de grote chef van het Russische tennis, het Olympische team van Rusland bekend. Vier enkelspeelsters mag Rusland afvaardigen en lang zag het er naar uit Maria Sharapova, Svetlana Kuznetsova, Elena Dementieva en Chakvetadze de uitverkorenen zouden zijn. Afgaande op de huidige wereldranglijst zijn deze vier nog steeds de Top-4 van Rusland, maar kan Tarpischev nog wel om kersverse Roland Garros winnares Dinara Safina heen?

Safina staat één plekje lager op de ranking dan Chakvetadze, op positie nummer negen. Ze zal morgen gaan strijden tegen Dementieva voor een finaleplaats op de Ordina Open. Of is de inzet hoger dan dat…?

U zei?

2008-06-18T19:24:00.000+01:00

Rondlopend op een tennistoernooi en zittend op de tribune hoor en zie je natuurlijk van alles. Wat bijvoorbeeld opvalt bij de Ordina Open is dat de ballenkinderen niet altijd even goed staan op te letten en ook sommige lijnrechters zien niet geheel scherp. Logischerwijs leidt dit tot irritaties bij de spelers.

“Hebben de lijnrechters dit nog nooit eerder gedaan? Ze zitten er elke keer naast,” aldus Ashley Harkleroad tegen de umpire vanmiddag.

Ook de fans op de tribune doen graag een duit in het zakje. “Het enige wat ze moeten doen is op die lijn letten, en zelfs dat lukt al niet,” was een van de reacties.

En dan was er op de eerste dag van het toernooi Anastasia Rodionova over de trage handelingssnelheid van ballenkinderen: “Moeten we elke keer een minuut wachten tussen de eerste en tweede services?”

“Ze doen het voor het eerst,” was de oliedomme reactie van de Belgische (jawel…) scheidsrechter. Rodionova ontplofte en na wat woorden die niet voor herhaling vatbaar zijn zei ze: “Ik ben toch geen proefkonijn!”

Wat de scheidsrechters betreft, niet iedereen blijkt even goed op de hoogte te zijn van de speelsters op de WTA Tour. Zo speelde Francesca Schiavone, toch niet de minste met haar 20e positie op de ranking, tegen Harkleroad. Maar hoe noemde de scheidsrechter de Italiaanse? “Advantage Svaichone… game Svaichone”. Bij het wisselen van speelhelft maakte Francesca de beste man maar even attent op de correcte uitspraak van haar achternaam.

Maar iedereen maakt fouten en ook de Nederlandse fans hebben niet alle tenniswijsheid in pacht. “Is het nou best-of-five,” vroegen enkele dames zich af toen zij op de tribune plaatsnamen. Een groepje jongens sprak over hun favoriete spelers. “Federer en Nadal zijn allebei links, daarom zijn ze zo goed. Monfils is trouwens ook links.” Wie horen er niet in het rijtje thuis?

Bij een handtekeningensessie van Anna Chakvetadze vroeg praktisch de helft van de voorbijgangers af wie de Russische titelverdedigster in Rosmalen in hemelsnaam was. En ja, wij Nederlanders blijven een opportunistisch volkje. “Nou moet ze waarschijnlijk tegen Safina in de finale,” hoorde ik een fan zeggen nadat Krajicek voor het eerst dit seizoen twee potjes op rij heeft weten te winnen.

Dan tot slot nog enkele opmerkingen in de categorie collega-journalisten. “Hoe ver ben je met het leren van het Wilhelmus,” werd aan een Italiaanse medewerkster van de ATP gevraagd, nadat Oranje Italië gisteren in de kwartfinales van het EK heeft geholpen.

Maar nog mooier was het verzoek van een collega, die de in de Playboy poserende Harkleroad wilde interviewen. “Waar gaat het interview over,” vroeg de ATP-official. Even was het stil… “You know…”. Beide mannen lachten en begrepen elkaar.

Kleine Ana

2008-06-17T17:33:00.000+01:00

Net als gisteren was het vandaag ook weer prachtig weer op de Ordina Open. Voor het grootste deel van de dag scheen de zon in volle glorie en de regen was ver van Rosmalen verwijderd. Het eerste wat titelverdedigster Anna Chakvetadze dan ook zei na haar zwaarbevochte overwinning op de Duitse Angelique Kerber, was dan ook dat ze blij was dat het tot dusverre lekker droog is geweest. Niet te vroeg juichen Chaky, het kan wel eens snel voorbij zijn als we de voorspellingen bekijken…

De wedstrijd waar ik vooral naar uitkeek vandaag was het treffen tussen de nieuwe Belgische hoop Yanina Wickmayer en Sofia Arvidsson. Met het wegvallen van Clijsters en Henin is er bij onze zuiderburen een gapend gat ontstaan aan de vrouwentop, maar Wickmayer lijkt hard op weg om die leegte in te vullen. De 18-jarige Vlaamse bereikte vorige week de finale van het toernooi in Birmingham en is dit seizoen al ruim 100 plaatsen gestegen op de wereldranglijst, naar plek 66. Maar aangekomen op het tennispark hoorde ik dat Wickmayer, nota bene toegelaten tot het toernooi via een wildcard, zich met een knieblessure had teruggetrokken.

Na die teleurstelling besloot ik eens te gaan kijken naar Sorana Cirstea, een andere wild card hier in Rosmalen. De 18-jarige Roemeense nam het op tegen de als zesde geplaatste Maria Kirilenko en maakte al direct indruk. Gekleed in een roze Adidas outfit die haast identiek is aan het rokje waarin Ana Ivanovic op Roland Garros triomfeerde, speelde Cirstea aanvallend tennis met harde baseline klappen, zoals we die ook van de Servische kennen. Net als Ivanovic is ook bij Cirstea de forehand de sterkste slag. Regelmatig werd ze door Kirilenko cross de baan uitgetrokken, maar wist ze in een verdedigende positie tóch een forehand winner langs de lijn te rammen. Het kwam allemaal oh zo bekend voor.

Ook qua uiterlijk had de donkerharige Oost-Europeaanse wel iets weg van Ivanovic. Maar toen ze na een mooi punt ook nog eens de bekende Servische aanmoedigingskreet Ajde slaakte, was er geen ontkomen meer aan. Cirstea is de ‘kleine Ana’.

Als nummer 108 van de wereld begonnen aan het seizoen, is Cirstea inmiddels opgeklommen naar positie 68. Ze liet zien waarom de organisatie haar een wild card toekende, door in twee sets af te rekenen met Kirilenko. Wint ze ook van de Oekraïense Koryttseva, dan wacht mogelijk een ontmoeting met de als eerste geplaatste Elena Dementieva in de kwartfinales. Ajde Sorana.

Oude glorie

2008-06-16T20:15:00.000+01:00

Het is inmiddels alweer bijna anderhalf jaar geleden dat Martin Verkerk in Rotterdam zijn comeback maakte op de ATP Tour. Vol spanning keken de Nederlandse fans uit naar een weerzien met de Roland Garros finalist van 2003, maar zij werden flink teleurgesteld. Verkerk was een behoorlijk aantal kilootjes te zwaar en verloor derhalve in twee setjes van de onbekende Zuid-Afrikaan Rik de Voest.

Verkerk keerde terug in de anonimiteit, totdat hij eerder dit jaar plotseling een challengertoernooi wist te winnen in Athene. De afgeschreven Alphenaar bleek dus toch nog op een aardig niveau te kunnen tennissen.

Op de Ordina Open speelde Verkerk vandaag in zijn tweede toernooi van het jaar op ATP-niveau, nadat hij enkele weken geleden als wild card in de eerste ronde verloor in Oostenrijk.
Hij nam het op tegen een oude bekende, de Indiër Rohan Bopanna. Een kleine vijf jaar geleden troffen beide heren elkaar in Davis Cup verband, toen Verkerk nog in de Top-20 van de wereld stond, en Bopanna nog niet eens tot de beste 300 spelers van de wereld behoorde. Het verschil in ranking kwam er in de praktijk niet helemaal uit, want Verkerk wist pas diep in de vijfde set de partij in het slot te gooien met 12-10.

Inmiddels is Bopanna opgeschoven naar de 292e plaats op de wereldranglijst en heeft hij Verkerk (316e) achter zich gelaten. “Martin, sla hem van de baan af,” jubelde een vrouw op leeftijd nog voor de wedstrijd tegen haar oude held. “Ik ga mijn best doen, mevrouw,” antwoordde Verkerk met een lach.

Verkerk valt niet tegen in de eerste set en serveert als vanouds de ene ace na de andere. Soms gooit hij er een flitsende backhandwinner tussendoor, als in zijn beste dagen. “Rrrrrrrrr,” brult een ‘grappige’ fan op de rij achter mij bij elke winner van Verkerk. In een set zonder breakpoints wint Verkerk uiteindelijk de tiebreak met 9-7, na twee keer een minibreak achter te hebben gestaan. “Rrrrrrrr...”.

Bopanna heeft het moeilijk in de eerste helft van de tweede set, maar weet zich drie keer vanuit een achterstand in zijn servicegame toch in de wedstrijd te houden. Opnieuw volgt een tiebreak en deze keer geeft de Indiër zijn vroeg vergaarde minibreak niet uit handen.

In de derde set is een dubieuze call de inleiding tot de ondergang van Verkerk. Serverend op 1-2, 40-30 ziet de voormalig nummer 14 van de wereld een forehand van Bopanna achter de baseline landen, maar de bal wordt goed gegeven. Even later had Bopanna de beslissende break geplaatst, in wat de enige game van de wedstrijd met break kansen zou blijken.

Verkerk vocht tot de laatste snik, maar met zijn matige returns en trage reacties viel er tegen het service-volleyspel van zijn tegenstander weinig te beginnen. Een terugkeer naar de Top-100 is voor het bijna 30-jarige servicekanon momenteel nog lang niet in zicht…

Let, eerste service

2008-06-15T18:55:00.000+01:00

Met de vele regenbuien van vorig jaar nog in het achterhoofd, heeft de organisatie van de Ordina Open besloten om de wedstrijden dit jaar een uurtje eerder te laten beginnen, namelijk om 11:00 uur. Maar nadat de kwalificatiedag van gisteren al werd geteisterd door enkele uren oponthoud vanwege de regen, moest ook vandaag het spel weer voor een kleine 2 uur worden onderbroken door het slechte weer.

De dag begon op de buitenbanen om 10:30 uur, omdat er nog achterstallige partijen uit het kwalificatietoernooi moesten worden afgewerkt. Zo nam onze landgenoot Igor Sijsling het op tegen Massimo Dell’Acqua. Schaamt u zich niet wanneer u nog nooit van deze 29-jarige Italiaan hebt gehoord, hij staat namelijk als 476e genoteerd op de wereldranglijst.

Op het moment dat ik op de tribune plaatsnam, was Sijsling op weg naar een 6-2 setwinst. Wat al snel opviel was hoeveel netservices de heren produceerden. En dan niet van die knallen tegen de netband die nog met geluk in het servicevak terecht kwamen. Nee, het waren regelmatig loepzuivere aces die volgens het apparaatje aan het net, toch nipt de trekband toucheerden.

Sijsling en Dell’Acqua snapten er weinig van. “Volgens mij is er iets mis met het apparaat,” beklaagt de Italiaan zich voorzichtig bij de umpire na een paar games. “Ik heb nog nooit in mijn leven zoveel netservices gehad,” roept een geïrriteerde Sijsling even later.

Dell’Acqua slaat op gamepoint bij een 4-5 stand in de tweede set een ace, maar opnieuw zegt de umpire: “Let, eerste service.” De temperamentvolle Italiaan heeft er nu wel een beetje genoeg van gekregen en uit zijn frustratie over de ongetwijfeld overgevoelige netmachine. Maar wat gebeurde er nadat hij zijn concentratie hervonden had? U raadt het al. Het publiek kan er om lachen, onze goede vriend Massimo wat minder.

In Dell’Acqua’s volgende servicegame is het weer raak en nu kan de Italiaan zich niet meer inhouden. “Wat is dit nou? We hebben het Italiaans record in ieder geval wel verbroken. Dit is nou al de vijftigste keer dat het gebeurt!”

Dell’Acqua wint echter wel de tweede set en gaat uiteindelijk ook met de overwinning aan de haal. Serverend op 5-6, 15-40 in de laatste set krijgt Sijsling de kans om een bal met zijn forehand af te maken. Maar helaas, zijn aanvalsbal vliegt over de achterlijn… via de netband.

De grootmeester

2008-06-08T20:34:00.000+01:00

Hij voelde zich beter dan ooit en geloofde oprecht dat hij wist wat hij moest doen om Rafael Nadal te verslaan in de finale van Roland Garros. Uiteindelijk schraapte Roger Federer een schamele vier games bij elkaar in een wedstrijd die bol stond van het ongeloof.

Zo maar wat losse statistieken: Federer verloor meer punten op zijn eerste service dan dat hij er won (49%). De Zwitser sloeg 35 onnodige fouten, tegenover slechts 7 van Nadal. Voor het eerst sinds 1999 verloor Federer een set met 6-0. Maar het meest opzienbarende was nog wel het feit dat de nummer één in de vijf games die leidden van 2-1 naar 6-1, 1-0 in de tweede set in totaal slechts drie punten wist te winnen. Drie punten!

De kleine 15.000 toeschouwers op het Court Philippe Chatrier keken verbijsterd toe hoe Federer de ene misser na de andere produceerde en binnen no-time tegen een al bijna onoverbrugbare achterstand aan keek. Het stadion was muisstil, totdat de Zwitser bij een 2-0 achterstand in de tweede set eindelijk wat tekenen van leven vertoonde.

Federer knokte zich terug in de set en Nadal speelde voor een korte periode iets te passief, en maakte hier en daar een foutje. Op 3-3 had Federer een break voor kunnen komen, maar nadat de Zwitser makkelijk bij een drop shot van Nadal kwam, sloeg hij zijn aanvallende backhand in het net, waardoor Rafa ontsnapte. Het was de laatste mogelijkheid voor Federer, die in het vervolg van het duel geen game meer wist te winnen.

Nadal speelde een prima wedstrijd, maar Federer heeft zijn afstraffing toch vooral over zichzelf afgeroepen. Het was pijnlijk om te zien hoe de man die zo graag Parijs zou willen veroveren worstelde met zijn vorm. Halfhoge ballen mid-court van Nadal werden niet in de hoek weg getimmerd door Federer, maar eindigden voor het grootste deel onderin het net. Eenvoudige volleys werden knullig gemist en de approach shots waarmee Federer het net opzocht leken vaker uit paniek geboren dan dat er enige overtuiging achterzat. Keer op keer legde Nadal de passing erlangs en ging het hoofd van Federer weer wat verder hangen.

Nadat Federer op het eerste match point van Nadal karakteristiek een forehand miste, was de reactie van de Spanjaard opvallend timide. Geen duik op het gravel of een klimtocht naar oom Toni, maar een vrolijke lach alsof hij net zijn eerste rondje had gewonnen. Het respect voor Federer was te groot om hem zijn vernedering nog eens onder de neus te drukken. In zijn speech maakte Nadal zelfs nog een soort excuus aan zijn rivaal voor het wedstrijdverloop.

Met zijn vierde achtereenvolgende eindzege heeft Nadal het record van Bjorn Borg geëvenaard. Borg veroverde in totaal zes titels op Roland Garros en deed dat tweemaal zonder setverlies. Nadal verloor dit jaar voor het eerst geen set in Parijs en stond per wedstrijd slechts zo’n 6 games af. Een onwaarschijnlijk gemiddelde.

Vol vertrouwen trekt de Spanjaard nu naar Engeland, waar hij vorig jaar op Wimbledon in de mooiste wedstrijd van het seizoen in vijf sets ten onder ging tegen Federer. In de vijfde set wist Nadal een aantal break kansen niet te benutten voordat Federer de partij met 6-2 naar zich toetrok.

De vraag is hoe zeer de toch al kwetsbare Federer de komende tijd aangeslagen zal zijn van zijn schokkende prestatie van vanmiddag. Gelukkig duurt het op zijn vroegst nog een maand voor hij Nadal weer zou kunnen treffen aan de andere kant van het net. “Na een nederlaag als deze heb ik weinig zin om morgen weer tegen Rafa te spelen. Dat is een ding dat zeker is,” aldus de Zwitser.

Geliefde grond

2008-06-07T19:32:00.000+01:00

Roland Garros heeft een speciale plek in het hart van Ana Ivanovic. Drie jaar geleden maakte de altijd vrolijke Servische hier haar grote doorbraak, toen ze Amelie Mauresmo verraste op het Court Philippe Chatrier. In 2007 mocht Ivanovic in Parijs voor het eerst proeven aan het grote succes, toen zij debuteerde in een Grand Slam finale. Het is passend dat Ivanovic haar eerste ‘major’ wist te winnen op het Franse gravel en hier tevens de nummer één positie heeft weten te bereiken.

Ivanovic en Safina maakten er een mooie finale van, vol strijd en emotie. Uiteindelijk liet Safina’s conditie haar in de steek naarmate de wedstrijd vorderde, waardoor Justine Henin de Coupe Suzanne Lenglen uit mocht rijken aan de speelster die ze hier vorig jaar nog zo overtuigend opzij zette.

Het is indrukwekkend om te zien hoe Ivanovic fysiek vooruit is gegaan over het afgelopen jaar. Waar haar voetenwerk in het verleden een duidelijk zwaktepunt was, hebben de lichamelijke inspanningen onder leiding van fitnesscoach Scott Byrnes voor een groot deel bijgedragen aan het huidige succes van Ana.

Fysieke verbetering ligt ook ten grondslag aan de verrassende doorbraak van Safina, maar bij de Russin is het voetenwerk nog altijd haar achilleshiel, en dat zal met haar lichaamsbouw ook wel zo blijven.

Al met al was het verfrissend om na de bekende gezichten van Henin, de Williams zussen en Sharapova, twee jonge meiden in de eindstrijd aan het werk te zien die elkaar op hoog niveau te lijf gingen. Het mag gerust opvallend genoemd worden hoe onbevangen de twee onervaren dames tekeer gingen op het court central. Er was geen spoor te ontdekken van zenuwen in de manier waarop ze beiden keer op keer vol uithaalden vanuit het achterveld, waardoor er na de routinezeges van Henin de laatste drie jaar eindelijk weer eens een aantrekkelijke Roland Garros finale ontstond.

Voor Ivanovic was het wrang dat net als vorig jaar haar coach Sven Groeneveld haar niet mocht ondersteunen in de eindstrijd, vanwege de onafhankelijke positie die hij gedwongen is in te nemen als adviseur van kledingmerk Adidas, wanneer Ana een concerngenoot treft. Het blijft toch apart om een coach te hebben die je tegen bepaalde tegenstanders niet kan adviseren.

Maar zoals de Servische mij op een persconferentie vertelde in Miami, is zij bewust van het feit dat Groeneveld haar niet altijd bij kan staan (hij reist ook niet altijd mee met Ana), en zou ze het eigenlijk ook niet anders willen hebben.

Wanneer een samenwerking leidt tot een nummer één positie op de wereldranglijst en een Grand Slam titel, waarom zou er dan ook iets moeten veranderen?

Even schrikken

2008-06-06T22:30:00.001+01:00

Eventjes werd hij getest, maar eigenlijk was de overwinning van Rafael Nadal op Novak Djokovic nooit in twijfel.

De Spanjaard is dit jaar dominanter dan ooit op zijn favoriete toernooi. Nog nooit verloor Rafa een duel op het Parijse gravel, maar dit jaar krijgt hij de kans om voor het eerst te zegevieren zonder een set te verliezen in het hele evenement. Djokovic kwam vanmiddag tot op één punt van die prestatie, maar Nadal zette de schade zelf recht met een forehand winner op het moment dat het moest.

“Hij bewees vandaag opnieuw dat hij op belangrijke momenten mentaal ijzersterk is, en waarom hij de titelverdediger is op Roland Garros,” complimenteerde Djokovic zijn overwinnaar na afloop.

Het was een gek duel op het Court Philippe Chatrier tussen de nummers twee en drie van de wereld. Nadal domineerde in de eerste set - waarin hij naast zijn gebruikelijk sterke forehand ook vooral indruk maakte met een aantal krachtige backhands - maar was enigszins angstig in de afronding ervan. Bij het uitserveren op 5-4 kreeg Djokovic een paar joekels van kansen na wat slappe ballen van de Spanjaard, maar de Serviër wist niet te profiteren. 6-4 Nadal.

Djokovic kwam in de tweede set snel een break achter door een eigen fout op 30-40 en werd langzaam moedeloos van zijn wisselvallige spel. Nadal sleepte eenvoudig de weinig sensationele set binnen met 6-2 en stond binnen no-time ook al met een dubbele break voor in de derde set. Een afstraffing leek in de maak, maar toen profiteerde Djokovic van een paar vreemde missers van Nadal en brak één keer terug.

De Australian Open kampioen lachte er een beetje om, maar toen hij in de volgende servicegame van Nadal op 0-15 kwam dankzij een harde backhand winner, keerde er weer wat écht geloof terug bij Djokovic. Nadal poetste op de 3-2 stand twee break punten weg, maar zijn zelfbewuste tegenstander gaf nu niet zomaar meer op.

De Serviër was inmiddels overgeschakeld op een vorm van alles of niets tennis, waarbij elke bal plotseling goed viel. Hij bleef in de nek hijgen van Nadal tot aan het moment dat de Spanjaard moest serveren voor de wedstrijd op 5-4. Van 30-15 werd het 30-30, en toen kwam Djokovic op break punt na een slecht getimede drop shot van zijn tegenstander. Nadal slaat een backhand onnodig in het net en plotseling is het dan weer spannend. 5-5. Nadal heeft zojuist op gravel een dubbele break voorsprong uit handen gegeven, met al twee sets op zak nota bene. Het is haast niet te geloven.

De set gaat naar een tiebreak, maar dan staat de ware koning van het gravel weer op. Hij leek even tijd nodig gehad te hebben om de plotse opleving van zijn tegenstander te verwerken. Maar nadat Nadal in de tiebreak profiteerde van een misser van zijn tegenstander, kwam hij met twee forehand winners op 3-0. Niet veel later was het 6-0 en was het pleit beslecht. Met 7-3 won de drievoudig winnaar op Roland Garros uiteindelijk de tiebreak en is hij de torenhoge favoriet om zondag de prestatie van Bjorn Borg te evenaren, die het recordaantal van vier achtereenvolgende eindzeges in handen heeft.

Federer bewees in zijn zwaarbevochten vier sets overwinning op Gael Monfils opnieuw dat hij nog veel te wisselvallig is in zijn spel om een Nadal in topvorm naar de kroon te kunnen steken op Roland Garros. Tenzij de Zwitser aanstaande zondag zijn beste gravelwedstrijd uit zijn loopbaan speelt, lijkt een toernooiwinst zonder setverlies lang niet zo gek voor Rafa.

Hoogspanning

2008-06-05T20:02:00.000+01:00

Het was een finale in zichzelf. Na de uitschakeling van Svetlana Kuznetsova gingen Ana Ivanovic en Jelena Jankovic niet alleen de baan op met als doel het bereiken van de eindstrijd op Roland Garros, maar misschien nog wel des te meer voor het bereiken van de nummer één positie op de wereldranglijst. De winnares van de wedstrijd zou namelijk de toppositie overnemen van Maria Sharapova, wat er zaterdag in de finale ook zou gebeuren.

Het was duidelijk dat beide dames bijna ondraaglijk veel last hadden van de spanning. Het gezicht van de doorgaans goedlachse Jelena Jankovic stond de hele wedstrijd strak en Ivanovic vierde elke winner alsof ze zojuist een toernooi had gewonnen. Maar wie kan het ze kwalijk nemen? Ivanovic en Jankovic zijn al sinds hun kindertijd concurrenten van elkaar. Ze kunnen redelijk met elkaar opschieten, maar er heerst een grote rivaliteit tussen de twee. Dat zij uitgerekend in de halve finale van een Grand Slam toernooi mochten uitvechten wie de eerste nummer één van de wereld in de geschiedenis uit Servië zou worden, maakte het vrij duidelijk dat er een zenuwachtig spektakelstuk verwacht kon worden op het Court Philippe Chatrier.

Nadat de geroutineerde Kuznetsova op onverklaarbare wijze tam onderuit was gegaan tegen de op Grand Slam niveau onervaren Dinara Safina, leverde het duel tussen de twee Servische publiekslievelingen in ieder geval voldoende vuurwerk op.

Jankovic kende een 3-1 en 4-2 voorsprong in de eerste set, maar met de setwinst in zicht nam de foutenlast toe en knokte haar jongere landgenote zich met vier opeenvolgende games naar een 6-4 winst. Ivanovic was stevig in controle over de wedstrijd toen ze in de tweede set een 3-1 voorsprong nam, maar toen begon ook zij te denken aan winst en stapelden de onnodige fouten zich op. Zeven achtereenvolgende games gingen er naar Jankovic, maar nooit heerste er het gevoel dat zij ook daadwerkelijk de dominerende speelster was.

Vooraf was al duidelijk dat de wedstrijd van vandaag in feite op het racket van Ivanovic zou liggen. Ana is namelijk de dominante speelster met de ferme baselineslagen en Jelena houdt meer van het counteren. Waar het dus op neer zou komen, was of Ivanovic haar foutenlast zou kunnen beperken en gecontroleerd haar aanvallen zou kunnen kiezen tegen de beweeglijke Jankovic.

Afgezien van haar zenuwinzinkingen speelde Ivanovic de perfecte wedstrijd tegen haar landgenote. Ze schuwde de lange rallies niet en bleek zowaar de fittere speelster, getuige de ademhalingspauzes die Jankovic regelmatig inlaste na een zwaarbevochten punt. Waar Ana vroeger uit elke mogelijke hoek een winner wilde slaan (mede dankzij haar achterstallige conditie), kan ze tegenwoordig fysiek én mentaal het geduld opbrengen om op gravel tegen een verdedigende speelster toe te slaan op de juiste bal.

Uiteindelijk werden de vernietigende harde klappen teveel voor Jankovic, wiens zwakke service keer op keer werd afgestraft door Ivanovic. JJ leidde in de derde set nog wel met 4-3 en een break dankzij wat nerveuze missers van haar opponente, maar ze verloor net als in de eerste set twee keer op rij haar opslag en ging zodoende met 4-6, 6-3, 4-6 onderuit in een zinderend duel. Opnieuw toonde Ivanovic aan mentaal harder te zijn op de belangrijkere momenten dan Jankovic, waardoor ze nu in onderlinge ontmoetingen met 6-1 leidt, en waarom zij nu haar derde Grand Slam finale in gaat. Jankovic is na vandaag 0 uit 4 in Grand Slam halve finales.'

De dag van morgen heeft alles in zich om uit te groeien tot een van de mooiste tennisdagen van het seizoen. Dat is, áls Gael Monfils tegen Roger Federer met de steun van het publiek in zijn rug zijn beste tennis kan laten zien, en áls Novak Djokovic het Rafael Nadal net zo moeilijk weet te maken als in Hamburg een paar weken terug. De Fransen konden met de nummers 1,2,3 van de wereld en een lokale held in de halve finales in ieder geval geen beter affiche bedenken. Zij zullen onder hoogspanning voor de buis zitten. U ook?

De zwarte acrobaat

2008-06-04T21:33:00.001+01:00

Zijn Andy Roddick look-a-like service is een groot wapen, hij kan zijn groundstrokes met een lading spin spelen, dan wel knalhard door de baan slaan en hij legt met zijn fluwelen touch balletjes neer waar hij ze hebben wil. Zijn lichaam lijkt soms wel van elastiek en hij is zo snel als de wind. Gael Monfils is bij elkaar misschien wel de grootste atleet van de ATP Tour en toch is deze 22-jarige Fransman nog nooit doorgedrongen tot de Top 20. Al jarenlang wordt hij een potentiële wereldtopper genoemd, maar een twijfelachtige mentaliteit gecombineerd met flink blessureleed hebben zijn doorbraak vooralsnog in de weg gestaan.

Wanneer Monfils vol geconcentreerd een wedstrijd speelt is hij een genot om naar te kijken. Maar te vaak staat de gespierde Parijsenaar met een lakse houding op de baan en wil hij alleen maar mooie ballen slaan. Zijn concentratie is soms ver te zoeken en dat leidt tot onverklaarbare nederlagen. Ik kan me de wedstrijd herinneren van Monfils tegen Dennis van Scheppingen van vorig jaar in Rotterdam, waar hij slungelig over de baan liep en steeds maar doelloos zo hard mogelijk wilde serveren, tactisch totaal geen idee had waar hij mee bezig was en uiteindelijk ten onder ging tegen de nummer 278 van de wereld.

Op Roland Garros speelt de entertainer altijd goed en dat komt natuurlijk door de steun in de rug van de duizenden Fransen op de tribunes. Monfils krijgt vleugels wanneer het thuispubliek hem luid toejuicht en produceert steeds weer zijn beste tennis op het Bois de Boulogne. In 2006 versloeg hij zowel Andy Murray als James Blake in vijfsetters en vorig jaar ging hij in een zwaarbevochten viersetter onderuit tegen David Nalbandian.

Voor het eerst stond Monfils vandaag in een kwartfinale van een Grand Slam toernooi en met de steun van de Franse fans kreeg hij het zowaar voor elkaar om gravelspecialist en wereldtopper David Ferrer naar huis te sturen. De huidige nummer 59 leeft op een wolk en mag vrijdag aantreden tegen Roger Federer in de halve finales van zijn Roland Garros.

Het is te hopen voor Monfils dat hij, wat er ook gebeurt in de rest van het toernooi, na Roland Garros in ieder geval eens voor een lange periode fit blijft. Hij mag dan wel een van de fysiek meest begaafde spelers van de Tour zijn, zijn lichaam heeft hem ook al vaak in de steek gelaten. Zo is Monfils de laatste paar jaar getroffen door blessures aan zijn rug, hand, knie, enkel en beide voeten. Dit jaar miste hij onder andere de Australian Open.

Monfils zou eens bij zichzelf te rade moeten gaan, want hoe spectaculair zijn acrobatische capriolen er ook uitzien, constante slidings maken op hard court banen of vreemde duiken maken naar ballen die toch onhaalbaar zijn zullen het lichaam weinig goeds doen.

In Frankrijk wordt allang niet meer gepraat over de geblesseerde Jo-Wilfried Tsonga. Maar… kan Gael Monfils ook de laatste Franse Roland Garros kampioen Yannick Noah doen vergeten? Met nog maar twee wedstrijdjes te winnen is “La Monf” zo dichtbij, maar toch zó ver weg.

Volwassenheid

2008-06-03T21:39:00.000+01:00

Het is niet makkelijk om als 19-jarige, onervaren debutant in een kwartfinale van een Grand Slam aan te moeten treden tegen de nummer drie van de wereld. Dus is het ook lastig om kritisch te zijn op Ernests Gulbis in zijn optreden tegen Novak Djokovic. Gisteren in de blog stipte ik al even kort aan dat zijn wedstrijd van vandaag tegen de Serviër een goede indicatie zou zijn hoe het Letse toptalent er mentaal voorstaat. Wat bleek, op de cruciale momenten ging het telkens mis.

Gezien de omstandigheden is het perfect verklaarbaar waarom Gulbis vandaag tekort kwam tegen Djokovic op de belangrijke punten. Door ervaring wordt men wijzer en Gulbis staat pas onderaan de ladder wat het spelen van topwedstrijden betreft. In feite kan er dus nog niet heel veel gezegd worden over de mentale hardheid van de Let, die gewoon een uitstekende prestatie heeft neergezet door de kwartfinales te halen in Parijs.

Om toch een kritische noot te plaatsen: Gulbis heeft sinds zijn doorbraak op de US Open van vorig jaar, waar hij de vierde ronde haalde, vrij matig gepresteerd. Zijn resultaten zijn net zo inconsequent geweest als zijn spel (wilde afzwaaiers of rare fouten afgewisseld met prachtige winners) en daarmee is voor mij de vergelijking met Marat Safin snel getrokken. Beide spelers worden gekenmerkt door een karrevracht aan talent, harde baselineslagen en een stevige opslag, maar hebben moeite met het constante presteren.

Gelukkig is Gulbis niet zo’n heethoofd als de Rus en kan hij door ervaring op te doen tactisch slimmer worden op de momenten dat het er om gaat in een wedstrijd. Gulbis is in dat opzicht nog volop in ontwikkeling naar volwassenheid. Qua technische capaciteiten heeft de Let alles in huis om ten minste de Top 10 te halen. Of hij ook zover zal komen? “Het hangt helemaal af van zijn mentale capaciteiten,” concludeerde Djokovic na afloop van het duel. En daarmee is eigenlijk alles gezegd.

Over ontwikkelen gesproken, het lijkt wel alsof Nadal nog altijd beter wordt op gravel. De drievoudig titelverdediger vierde vandaag zijn 22e verjaardag met een 6-1, 6-1, 6-1 overwinning op zijn landgenoot Nicolas Almagro, en ontving naderhand een verjaardagstaart op de baan van Alex Corretja. Nadal noemde Almagro voor de wedstrijd een van de drie of vier spelers die van hem zouden kunnen winnen op gravel. Des te pijnlijker is de afstraffing voor zijn eveneens 22-jarige landgenoot, die inderdaad tot de beste gravelspelers ter wereld gerekend mag worden. Nadal verloor in het hele toernooi tot dusverre slechts 25 games (gemiddeld vijf per wedstrijd) en zal aan zelfvertrouwen dus geen gebrek hebben wanneer hij Djokovic treft in de halve finale.

Bij de vrouwen kwam er een einde aan de opmars van nieuwe mevrouw Enkelhandige Backhand, Carla Suarez Navarro. Voor de 19-jarige Spaanse geldt ook dat ze ervaring miste tegen Jelena Jankovic en uiteindelijk vrij simpel ten onder ging in twee sets. Suarez Navarro heeft met haar fraaie techniek en zware spinballen wel alles in huis om in de toekomst een rol te gaan spelen op Roland Garros.

Déjà vu

2008-06-02T23:00:00.000+01:00

Roland Garros 2006. Maria Sharapova leidt met 5-1 in de derde set tegen haar landgenote Dinara Safina, in de strijd om een plek bij de laatste acht. Maar met de kwartfinale binnen handbereik gaat het mis. Safina wint een onvoorstelbare zes games op rij en kegelt daarmee een gedesillusioneerde Sharapova uit het toernooi.

Roland Garros 2008. Maria Sharapova leidt met een set en 5-2 tegen haar landgenote Dinara Safina, in de strijd om een plek bij de laatste acht. Maar met de kwartfinale binnen handbereik gaat het mis. Safina overleeft een match point en begint agressiever te tennissen. Sharapova komt nóg een keer dicht bij de zege, wanneer ze in de tiebreak met 5-2 voorkomt en zelf twee keer mag serveren. Opnieuw strandt de nummer één in het zicht van de haven. Ze verliest maar liefst vijf punten op rij en daarmee is de stand gelijk getrokken.

In de derde set blijft Safina gaan voor haar kansen. Ze laat Sharapova niet meer domineren en slaat zelf de ene prachtige winner na de andere. Maria wordt wanhopig en raakt geïrriteerd. Het is een apart gezicht. Zelden zien we Sharapova zoveel mopperen op de baan en emotioneel uitbarsten. Het publiek geniet en moedigt Safina aan in haar strijd. De wave gaat door het stadion en dat terwijl er niet eens een Fransman op de baan staat.

Na een titanenstrijd van 2 uur en 52 minuten wint Safina voor de tweede keer in haar carrière van Sharapova op Roland Garros, en als ze in het vervolg van het toernooi zo speelt als in de laatste anderhalve set vandaag, dan zou het zomaar kunnen dat ‘het zusje van’ hier de titel voor zich op gaat eisen. Het zou toch symbolisch wel erg mooi zijn als de koningin van het gravel, Henin, wordt opgevolgd door de speelster die haar carrière uitblies in Berlijn.

Overigens heeft Safina sinds die overwinning op Henin geen wedstrijd meer verloren, aangezien ze in de Duitse hoofdstad het toernooi won en verder voor Roland Garros niet meer speelde. Ze zal het in de kwartfinale opnemen tegen Elena Dementieva, de speelster die ze in de eindstrijd versloeg in Berlijn.

Maar voor het zo ver is gaan we morgen eerst genieten van de wedstrijd tussen Ernests Gulbis en Novak Djokovic. Gulbis brak vorig jaar door op de US Open met een knallende 6-1, 6-3, 6-2 overwinning op Tommy Robredo, destijds nog Top 10-speler. Zijn resultaten zijn sindsdien wisselvallig geweest, maar de huidige nummer 80 van de wereld heeft naar eigen zeggen wekenlang hard getraind voor Roland Garros en is daardoor in topvorm.

De 19-jarige Let is een goede vriend van Djokovic, want ze trainden beiden op de Niki Pilic academie in München in hun juniorentijd. Djokovic vertelde op de persconferentie na zijn overwinning op Paul-Henri Mathieu dat hij in oefenpotjes tegen Gulbis altijd kansloos verloor en grapte dat zijn tegenstander daarom de favoriet is morgen.

Gulbis heeft met zijn harde service en groundstrokes het talent om binnen afzienbare tijd deel uit te maken van de Top 10. De vraag die nu nog rest is: Kan hij het mentaal opbrengen? De wedstrijd van morgen wordt wat dat betreft een mooie testcase.

De Spaanse Justine

2008-06-01T20:37:00.000+01:00

Justine Henin liet bij haar afscheid een gat achter in de top van het damestennis. Met het wegvallen van haar technisch geraffineerde spel wordt de top van het vrouwentennis nu voor het grootste deel gedomineerd door een groep powertennissters met identieke speelwijzen. Maria Sharapova, Ana Ivanovic en de Williams zusjes, qua tennis zit er amper verschil tussen de vier. Jelena Jankovic en Svetlana Kuznetsova brengen met respectievelijk hun countertennis en zware spinballen iets meer van een eigen identiteit mee, maar zij hebben vooralsnog een stuk minder gewonnen dan hun vier concurrenten.

Het spel van Henin vormde dus een welkome uitzondering aan de top. Natuurlijk was haar fabuleuze enkelhandige backhand helemaal een unicum in het vrouwentennis en het leek erop dat we niet snel meer een speelster met zo’n slag tegen zouden komen.

Maar er is goed nieuws. Naast de doorbraak van nieuwe talenten als Alizé Cornet en Dominika Cibulkova (die niet gekenmerkt worden door harde klappen vanuit het achterveld), is er Carla Suarez Navarro. Ik denk dat velen van u met mij nog nooit van de 19-jarige Spaanse gehoord hadden voor aanvang voor Roland Garros, maar wanneer u deze talentvolle jongedame één keer ziet spelen zult u haar ook niet snel meer vergeten.

Suarez Navarro was eerder in het toernooi al verantwoordelijk voor de uitschakeling van Amelie Mauresmo en vandaag rekende ze in twee setjes af met de Italiaanse Flavia Penetta, die op haar beurt Venus Williams had geklopt in de derde ronde. En wat is de specialiteit van deze Spaanse? Juist, een fabelachtige enkelhandige backhand, een lust voor het oog om naar te kijken.

Nadat Suarez Navarro op een 5-2 voorsprong was gekomen in de tweede set, haalde Penetta haar schouders op en schudde ze met haar hoofd, alsof ze zeggen wilde, ‘wat valt hier in hemelsnaam tegen te beginnen?’

Suarez Navarro is nu nog de nummer 132 van de wereldranglijst en dus bewijst dit nog maar eens dat het vrouwentennis in de afgelopen paar jaar ontzettend aan diepte heeft gewonnen. De tijden dat het damestoernooi van een Grand Slam pas vanaf de halve finales interessant werd zijn al lang voorbij (Ana Ivanovic deed vandaag nog wel haar best om die stelling te ontkrachten, want zij sloeg zich met 6-0, 6-0 voorbij de Tsjechische Petra Cetkovska).

In de kwartfinale zal Suarez Navarro het erg lastig gaan krijgen, want ze treft dan Jelena Jankovic, mijn voorspelde toernooiwinnares. Jankovic onderging een medische time-out in haar wedstrijd tegen Agnieszka Radwanska, maar we zijn gewend van de Servische dat ze altijd wel ergens last van heeft. Overigens verspeelde Jankovic in de tweede set een 5-2 voorsprong en drie match points, voordat ze in de tiebreak wel de Poolse opzij wist te zetten.

Al met al was het een ware Servische dag op Roland Garros, want zowel Ivanovic, Jankovic als Novak Djokovic kwamen in actie op het court central. En ze wonnen nog allemaal ook... . Wat een luxe.

Wederopstanding

2008-05-31T21:04:00.000+01:00

Wie hield er voorafgaand aan Roland Garros ook maar enigszins rekening met Ivan Ljubicic? Twee jaar geleden verbaasde de boomlange Kroaat het Franse publiek al met zijn run naar de halve finales, maar destijds was Ljubicic nog wel de nummer vier van de wereld. Inmiddels is het 29-jarige servicekanon afgezakt naar de 30e positie op de ranglijst en lijkt hij zijn beste tijd gehad te hebben.

Zijn overwinning op Nikolay Davydenko, halve finalist in 2007, mag na de uitschakeling van Serena Williams rustig de op een na grootste verrassing van het toernooi genoemd worden, zeker gezien de 0-2 achterstand in sets die Ljubicic goedmaakte. Een paar weken geleden in Hamburg werd hij nog overtuigend met 6-4, 6-1 weggetikt door de Rus.

Davydenko speelde vandaag niet bepaald zijn beste tennis, getuige de 46 unforced errors die van zijn racket kwamen. Ruim driekwart van deze fouten kwamen vanaf de forehand kant. Davydenko produceerde drie van deze forehandmissers in een servicegame aan het begin van de vijfde set en vulde deze aan met een dubbele fout, waardoor Ljubicic de voorsprong in de schoot geworpen kreeg. De Kroaat had aan deze ene break voldoende om de wedstrijd uit te serveren.

Een andere oude bekende die indruk maakte vandaag (en duidelijk maakte dat hij nog lang niet afgeschreven mag worden) was Lleyton Hewitt. De 27-jarige Australiër, al zo’n twee jaar geplaagd door de ene blessure na de andere en tegenwoordig sukkelend met pijn aan zijn heup, speelde een geweldige wedstrijd tegen David Ferrer. Hewitt kreeg in de vijfde set de kans om op 4-2 voor te komen, maar sloeg na een lange rally een aanvallende backhand langs de lijn in het net. Ferrer plaatste op 4-4 de beslissende break en na 3 uur en 35 minuten behoorde de Spanjaard tot de laatste 16 in Parijs.

Overigens kreeg Ferrer aan het begin van de beslissende set een strafpunt tegen, vanwege zijn onbesuisde gedrag. Het gebeurt niet vaak dat een speler, na eerst een waarschuwing gekregen te hebben voor een eerdere overtreding, vervolgens nóg eens bestraft wordt door de umpire met puntverlies. De reactie van Ferrer: “Je wilt zeker op televisie komen?”

Er werden vandaag in totaal vier vijfsetters afgewerkt, waarbij de winnaar telkens terug moest vechten van een 2-1 achterstand in sets. Zo won, naast Ferrer, Gael Monfils met 6-2 in de vijfde set van de Oostenrijker Jürgen Melzer. Net als Ljubicic moest ook Fernando Gonzalez zelfs een 2-0 achterstand in sets omdraaien tegen Stanislas Wawrinka. De Chileen stond hierbij in de derde set ook nog met 3-0 achter.

Een pijnlijke nederlaag dus voor Wawrinka, die de afgelopen maand dankzij een finaleplaats in Rome een reuzesprong op de ranglijst heeft gemaakt van positie 24 naar de Top-10. Gelukkig is ‘die andere Zwitser’ nog wel actief in Parijs.

"Le nouvelle Edberg"

2008-05-30T21:51:00.000+01:00

Michael Llodra is een vreemde eend in de bijt. De 28-jarige Fransman is na het afscheid van Tim Henman praktisch de laatste speler op de tour die nog consequent service-volley speelt en hij doet dat dit jaar met veel succes. Daarnaast staat hij bekend als een van de grootste grappenmakers in de kleedkamer. Llodra schaarde zich vandaag voor de tweede keer in zijn carrière bij de laatste zestien op Roland Garros.

De geboren Parijsenaar was zo blij met zijn overwinning op de Italiaan Simone Bolelli, dat hij het dozijn T-shirts wat hij in zijn tas had zitten stuk voor stuk het publiek ingooide op het Court Philippe Chatrier. Vervolgens trok hij een voetbaltenue aan van Paris Saint Germain en paradeerde vrolijk van de baan.

De commentator voor de Franse televisie bestempelde Llodra hierna als ‘le nouvelle Edberg’, vanwege zijn constante rushes naar het net. Gelukkig deed deze dit met een lach, want Llodra zal geen Grand Slams meer winnen.

Zoals gezegd is Llodra bezig aan een uitermate succesvol seizoen. In de eerste twee maanden van het jaar schreef hij twee toernooien op zijn naam, in Adelaide en Rotterdam. Zijn ranking steeg hierdoor naar de 37e positie, zijn hoogste notering uit zijn loopbaan. Na Roland Garros zal Llodra nog hoger komen.

Toen Llodra in Rotterdam iedereen verbaasde door de titel te veroveren in een toernooi waaraan ook onder andere Rafael Nadal, Nikolay Davydenko en Andy Murray deelnamen, vroeg ik hem op de persconferentie na afloop waarom hij zo laat in zijn carrière plotseling zo goed presteert. Llodra had namelijk in zijn hele loopbaan voorafgaand aan 2008 pas één titel veroverd.

Hij vertelde dat hij niet langer meer zijn grappen serieuzer wilde nemen dan zijn carrière. De Fransman gaf grif toe dat hij niet altijd met volle inzet aan een toernooi begon en besloot wat aan zijn instelling te gaan doen na een goed gesprek met zijn coach eind vorig jaar. Het schiet mij nu te binnen dat – terugdenkend aan de blog van gisteren - er dus toch nog hoop is voor David Nalbandian! Hij is immers pas 26.

Terug naar Llodra en zijn reputatie als lolbroek. Een van zijn bekendste practical jokes betreft een incident met Ivan Ljubicic. Llodra had zich bij een toernooi poedelnaakt in de kledingkast van de boomlange Kroaat verstopt en bezorgde hem bijna een hartaanval toen hij hier plotseling uitsprong, op het moment dat Ljubicic de kleedkamer inliep.

Llodra stripte zich na een overwinning met het Franse Davis Cup team ooit eens tot zijn onderbroek in zijn feestje met het publiek. Na zijn titel in Adelaide sprong hij in een rivier en sleepte hij zijn coach mee. Mocht hij het Letse talent Ernests Gulbis verslaan in de vierde ronde en zich voor het eerst plaatsen voor de kwartfinale op Roland Garros, dan staan de Franse fans ongetwijfeld weer een uniek staaltje vreugde te wachten.

Overigens was de shock van de dag in Parijs natuurlijk de uitschakeling van Serena en Venus Williams. We zijn gewend van de Sisters dat ze in de eerste rondes van een Grand Slam altijd onder hun kunnen spelen, maar normaal slepen ze dat soort partijen er altijd op wilskracht uit.

Vandaag trof Serena een te stugge opponente in de Sloveense Katarina Srebotnik en was het de Amerikaanse kampioene zélf die paniekerige fouten maakte tegen het eind van de wedstrijd. Opvallend.

Venus had op papier al een lastige tegenstander in Flavia Penetta en haar nederlaag was minder verrassend.

De kampioen die had kunnen zijn

2008-05-29T21:56:00.000+01:00

Uitdrukkingen laten zich moeilijk vertalen. The champion that could have been. Het klinkt beter in het Engels. Hoe dan ook, het is een beschrijving die past bij het profiel van David Nalbandian. De Argentijn bereikte in 2002 als nobody de Wimbledon-finale. Wie had dat gedacht, een Zuid-Amerikaan die uit de voeten kon op gras. Zijn plotselinge doorbraak in London was een goed voorteken voor wat we in de toekomst konden verwachten van de man uit Cordoba.

Nalbandian heeft altijd het talent van een kampioen gehad, maar heeft nooit op een constant niveau weten te presteren. Het is altijd gebleven bij enkele uitschieters. Dit valt deels te verklaren door de twijfelachtige conditie waarin Nalbandian vaak aan een toernooi begint. Niet zelden oogde de huidige nummer zeven van de wereld in de afgelopen jaren enkele kilootjes te zwaar. Ook nu weer op Roland Garros zag hij er niet 100% fit uit.

Nalbandian is van een groot talent een speler geworden die keer op keer wordt afgeschreven, maar dan plotseling weer één geweldig toernooi speelt waarmee hij zijn status als wereldtopper weet te redden. Zo reikte de inmiddels 26-jarige Argentijn na een wisselvallig seizoen in 2003 tot de halve finale van de US Open, waar hij na winst op Roger Federer in vijf sets ten onder ging tegen latere toernooiwinnaar Andy Roddick. Saillant detail was dat Nalbandian met 2-0 in sets voor stond tegen de Amerikaan en een match point in de derde set niet wist te benutten.

In 2005 schreef Nalbandian uit het niets de Tennis Masters Cup in Shanghai op zijn naam, na een fenomenale comeback van een 0-2 achterstand in sets tegen Federer in de finale.

En dan was er nog die opleving eind vorig jaar, toen de Argentijn zomaar de twee laatste Masters Series evenementen van het seizoen wist te winnen, na Federer en Nadal in beide toernooien te kloppen. Nalbandian was fysiek in topvorm en er stond geen maat op zijn spel.
Er is geen speler die een betere backhand slaat wanneer Nalbandian op zijn best is. Hij kan als geen ander extreme hoeken maken met zijn twee-handige specialiteit, of net zo makkelijk slaat hij de bal met power langs de lijn. Eindelijk kwam daar in de herfst van 2007 weer eens dat talent naar voren.

Zou Nalbandian in 2008 nou dan eens eindelijk een serieuze gooi willen doen naar het winnen van een Grand Slam en wellicht het bereiken van de nummer één positie? Met die vraag begon de vakantieperiode.

Maar toen werd het januari en startte de Australian Open. Meteen werd duidelijk dat Nalbandian wel erg had genoten van de feestdagen. Fysiek uit vorm werd de Argentijn in de derde ronde van de baan geveegd door Juan Carlos Ferrero met 6-1, 6-2, 6-3. De hoop van zijn fans dat Nalbandian echt zou gaan leven voor de sport was weer keihard de kop ingedrukt.

Inmiddels kan dus ook een streep gezet worden door de mogelijke kwartfinale van Nalbandian tegen Nadal komende week op Roland Garros. In plaats van te schitteren op het Court Philippe Chatrier, ploeterde Nalbandian op een achterafbaan tegen de nummer 145 wereld, de Franse wildcardspeler Jeremy Chardy. Nalbandian won de eerste twee sets, maar toen was de tank leeg en sprokkelde de tweevoudig halve finalist in Parijs nog maar vijf games bij elkaar. Een roemloos afscheid van een kampioen die had kunnen zijn…

Killersinstinct

2008-05-28T21:45:00.000+01:00

Zeventien dubbele fouten en 68 unforced errors kwamen er van het racket van Maria Sharapova in haar eerste rondewedstrijd tegen landgenote Evgeniya Rodina. Twee punten was de nummer één van de wereld verwijderd van de uitschakeling, maar op inzet knokte ze zich toch verder door met 6-1, 3-6, 8-6 te winnen.

Er was aanvankelijk weinig aan de hand met Sharapova. Ze schreef eenvoudig de eerste set op haar naam, maar toen stortte haar spel plotsklaps in elkaar. Bemoeilijkt door de harde wind op het Court Philippe Chatrier begon Sharapova de dubbele fouten aan een te rijgen, waarna ze ook het vertrouwen leek te verliezen in haar groundstrokes.

De 19-jarige Rodina, spelend in haar eerste Grand Slam toernooi, kreeg meer geloof in een goede afloop en beet zich steeds steviger vast in de wedstrijd. Voor een speelster zo onervaren op het hoogste niveau bleef de jongere Russin behoorlijk kalm onder de druk, ook nadat ze de tweede set min of meer in de schoot kreeg geworpen door de vele fouten van Sharapova.

Souverein sleepte Rodina in de derde set servicegame na servicegame binnen en ze kwam een paar keer dichtbij een break. Op 3-2 leidde ze met 0-30 op de service van Sharapova, maar de nummer één redde zich met enkele goede punten. Op 4-3 kreeg Rodina drie break kansen, maar drie keer kwam Sharapova met een uitstekende service op de proppen wanneer ze deze het hardst nodig had. Dit terwijl ze al anderhalve set moest ploeteren om haar service in te slaan. Ze herhaalde het tafereel nog eens toen ze op 4-5 met 15-30 achterkwam na een dubbele fout, maar vervolgens toch de game binnensleepte dankzij twee servicewinners.

Het is het kenmerk van de uit Siberië afkomstige Maria. Ze kan nóg zo slecht spelen, maar in een spannende situatie weet ze met haar killersinstinct praktisch altijd de punten binnen te slepen. Een uitzondering op deze regel zijn wedstrijden tegen de Williams zusjes, maar dat doet nu niet ter zake.

Rodina wist zich telkens weer knap te herstellen van de mentale tikken die Sharapova uitdeelde met haar ontsnappingen, maar fysiek kon de Roland Garros debutante het niet volhouden. Het roofdier Sharapova sloeg op 6-6 toe door met een flitsende backhand return de beslissende break te forceren. Na 2 uur en 28 minuten spelen plaatste de halve finaliste van 2007 zich voor de tweede ronde.

Nu we het over killersinstinct hebben mogen natuurlijk ook de Williams zusjes - dit keer is het de beurt aan Serena - niet ontbreken. De Roland Garros winnares van 2002 weet ook hoe het is om te presteren wanneer het moet en liet dat fijntjes zien tegen de in Zweden geboren Française Mathilde Johansson, door een 5-3 achterstand in de tweede set om te buigen in een 7-5 winst.

Het tegenovergestelde van mentale hardheid vinden we vaak bij de Tsjech Tomas Berdych, die technisch vrijwel de perfecte speler is, maar bij wie het woord killersinstinct niet in zijn vocabulaire voorkomt. Het deed pijn aan de ogen om Berdych op de Australian Open van januari de ene na de andere kans te zien verprutsen in zijn duel tegen Roger Federer.

Vandaag presteerde hij het om op gravel in vijf sets te verliezen van de service-volleyspecialist Michael Llodra, mede dankzij het simpel missen van een backhand return op break punt halverwege de vijfde set. De nummer dertien van de wereld betaalde de prijs in zijn volgende servicegame en ging met 3-6, 6-4, 7-5, 3-6, 4-6 onderuit.

Ter afsluiting nog een opmerkelijk incident bij de afsluitende wedstrijd van de dag tussen Alize Cornet en Gisela Dulko. Nadat Dulko door het winnen van de tweede set de stand gelijk had getrokken, wilden beide dames om 20:45 uur stoppen vanwege de invallende duisternis. “Ik heb contactlenzen en zie de bal niet meer,” verklaarde Cornet aan de umpire. “I have the same problem,” reageerde Dulko. De supervisor kwam de baan op en vertelde de dames dat zij niet zomaar kunnen besluiten om te stoppen, ook al zijn ze in overeenstemming. Geïrriteerd vervolgden zij dus hun wedstrijd. Na een half uur spelen in de derde set werd de partij om 21:19 uur bij een 3-3 stand dan toch stilgelegd. Wordt vervolgd.

Met angst en beven verder

2008-05-27T23:15:00.000+01:00

Het was een frustrerende dag op Roland Garros. De regen maakte een groot deel van de geplande wedstrijden onmogelijk en tijdens de regenpauzes werd keer op keer de tijd waarop het spel hervat zou worden uitgesteld, wat nog tot de meeste irritaties leidde. Hoewel een aardig deel van de maandag ook al was verregend, hoeft de organisatie zich nog niet druk te maken over het rond krijgen van de planning voor de rest van het toernooi. Vergeet niet dat het toernooi al op de zondag was begonnen, waarmee al een dag extra is ingepland dan gebruikelijk bij een Grand Slam.

Tussen de buien door werden er in totaal 13 wedstrijden afgewerkt, waarbij het duel tussen Amelie Mauresmo en Olga Savchuk het meest naar uit werd gekeken.

Mauresmo miste de toernooien van Berlijn, Rome en Straatsburg vanwege een ribblessure en had zodoende geen enkele wedstrijd op het Europese gravel gespeeld ter voorbereiding op Roland Garros. In april speelde ze in Amelia Island op het groene Amerikaanse gravel, waar ze tot de kwartfinale reikte. Er rustte dus voor het eerst in jaren eens geen hoge verwachtingen van het Franse publiek op Mauresmo’s schouders, temeer omdat Momo al ruim een jaar worstelt met haar vorm.

De laatste keer dat Mauresmo een titel veroverde dateert terug tot februari 2007, toen de Française in Antwerpen Kim Clijsters klopte in de finale. Een maand later onderging ze met spoed een blindedarmoperatie, waarna ze twee maanden aan de kant stond. Sindsdien is Mauresmo wanhopig op zoek naar zelfvertrouwen en heeft ze nooit meer haar beste vorm terug weten te vinden. Ze heeft ook al openlijk gespeculeerd over een mogelijk einde van haar carrière, indien de resultaten uitblijven.

Al met al kon Mauresmo dus op veel sympathie rekenen van haar thuispubliek in haar duel tegen de Oekraïense Savchuk. Eerder dit jaar stonden de twee ook al tegenover elkaar bij het toernooi in Gold Coast, toen Mauresmo korte metten maakte met de Oost-Europeaanse door met twee keer 6-1 te winnen.

Het werd al snel in de wedstrijd duidelijk dat het deze keer niet zo gladjes zou gaan verlopen voor de tweevoudig Grand Slam winnares. Eenvoudige forehands vlogen onderin het net, haar service was onbetrouwbaar en slap en ze speelde veel te defensief. Maar nadat ze op 5-4 de kans had laten liggen om de set uit te serveren, stond er na een uur spelen toch een 7-5 stand voor Momo op het scorebord.

De setwinst bracht weinig verbetering in het spel van Mauresmo. Savchuk kwam direct met 2-0 voor in de tweede set, waarna de dames bij een 2-2 stand voor een paar uur terug de kleedkamers in gingen vanwege de regen. Na de hervatting bleef Mauresmo extreem wisselvallig, waardoor ze de set met 6-4 in moest leveren. Een grote deceptie leek in de maak.

Plots echter wist de voormalig nummer één een knop om te draaien in haar hoofd, want vanaf het begin van de derde set begon Mauresmo gedecideerd aan te vallen, en met succes. Een set lang speelde ze met vertrouwen en moed, waarmee ze haar technisch beperkte opponente met 6-1 wegzette. De grote vraag die rest is: Hoe lang houdt ze dit vol?

Oude bekende ver van vanouds

2008-05-26T20:05:00.000+01:00

In 2004 was hij slechts één punt verwijderd van de eindzege op Roland Garros, toen hij gehinderd door krampaanvallen in vijf sets verrassend onderuit ging tegen zijn landgenoot Gaston Gaudio in de finale. Vier jaar later heeft Guillermo Coria zijn handen al vol aan het binnenslaan van een slappe service en is hij wanhopig op zoek naar zelfvertrouwen.

Het was een grauwe ochtend in Parijs toen Tommy Robredo en Coria vanmorgen voor een matig gevuld Court Philippe Chatrier de baan betraden. Het lauwe applaus waarmee zij opkwamen weerklonk drie uur later opnieuw, nadat Robredo in een merkwaardig duel van teleurstellende kwaliteit in vier sets de overwinning had veilig gesteld. De Fransen konden weinig waardering opbrengen voor het wisselvallige spel van beide heren.

Coria was zo'n twee jaar geleden nog de nummer zeven van de wereld en één van de absolute wereldtoppers op gravel. Een hardnekkige schouderblessure gepaard met een grote vormcrisis lagen echter ten grondslag aan de gigantische duikeling van de 26-jarige Argentijn op de wereldranglijst en het is nog maar zeer de vraag of hij ooit terug weet te keren op topniveau.

Coria werd op het laatste moment toegelaten tot het hoofdtoernooi van Roland Garros, door de late afmelding van de geblesseerde Andy Roddick. De oud-finalist maakte gebruik van een beschermde ranking van 105, die hij kon inzetten vanwege zijn vele blessureleed en lange afwezigheid van de tour. Zijn werkelijke ranking is namelijk een beschamende 604e positie.

Tegen Robredo liet Coria ook zien nog steeds goed te kunnen tennissen, maar er zat absoluut geen constantheid in zijn spel. Het vertrouwen in zijn service is hij al twee jaar lang volkomen kwijt, waardoor een totaal aantal dubbelfouten van 14, zoals vandaag tegen Robredo, eerder regel dan uitzondering is geworden. Bij elkaar opgeteld levert Coria hiermee dus al zo’n 4 servicegames in per wedstrijd, waarbij de voormalig Nr. 3 met zijn vele risicoloze en angstige opslagen van 130 km/h de tegenstander vaak al in een zetel aan de rally laat beginnen.

Het gebrek aan zelfvertrouwen straalde ook af van de lichaamshouding van Coria. Bij de geringste tegenvaller viel de wanhoop al direct van zijn gezicht af te lezen, waarmee hij zichzelf alleen maar verder in de put bracht.

In de eerste set keerde Coria nog knap een 5-2 en dubbele break achterstand om in setwinst en voor het grootste deel van de tweede set had hij ook het betere van het spel. Maar een servicebreak bleef uit, waarna Robredo op 4-4 wel profiteerde van een mindere game van zijn tegenstander. Na die break was Coria mentaal opgebrand. Binnen no-time keek hij tegen een 2-1 achterstand in sets aan en het aantal dubbele fouten nam in rap tempo toe.

Hoewel de voormalig finalist drie keer een break voorkwam in de vierde set gaf hij geen moment de indruk nog echt te geloven in de winst. Uiteindelijk verloor Coria het duel op karakteristieke wijze met een hopeloze dubbele fout. El Mago is nog lang niet terug van weggeweest…

Previews & voorspellingen

2008-05-25T12:53:00.002+01:00

Voorafgaand aan de loting van Roland Garros draaide alles om die ene vraag: Komt Novak Djokovic terecht in de helft van Roger Federer, of Rafael Nadal? De Serviër is uiteindelijk net als in Hamburg ingedeeld in de helft van de Spaanse titelverdediger en weinig lijkt een ontmoeting tussen de twee jonge grootmachten in de halve finale in de weg te staan. Bij de dames is het toernooi een stuk moeilijker te voorspellen. Laten we de schema’s eens onder de loep nemen.

MANNEN

Eerste kwart

Zoals we de laatste jaren gewend zijn vinden we Roger Federer bovenaan het schema bij de mannen. Federer opent zijn Roland Garros tegen het Amerikaanse talent Sam Querrey. Deze lange servicespecialist bereikte op het gravel van Monte Carlo verrassend de kwartfinale, na onder anderen Richard Gasquet verslagen te hebben. In de tweede ronde wacht mogelijk Kristof Vliegen, maar waarschijnlijker is een ontmoeting met de Spaanse gravelbijter Albert Montanes voor de Zwitser.

Juan Monaco zou het Federer behoorlijk lastig kunnen maken in de vierde ronde, waarna Gasquet, Fernando Gonzalez, kersverse Top 10-speler Stanislas Wawrinka of de Russische gravelspecialist Igor Andreev de nummer één kunnen treffen in de kwartfinale. Geen makkelijke route aldus voor Federer, maar we praten nog altijd over de beste speler ter wereld.

Interessante eerste rondepartij: Wawrinka – Kohlschreiber.

Halve finalist: Roger Federer

Tweede kwart

Nikolay Davydenko en David Ferrer zijn de favorieten in het tweede deel van de bovenste helft van het schema. Juan Carlos Ferrero is een gevaarlijke outsider, terwijl ook de sukkelende Lleyton Hewitt en onvoorspelbare Radek Stepanek voor een verrassing kunnen zorgen. Stepanek versloeg onlangs Federer nog in Rome.

Ferrer treft in zijn eerste ronde Steve Darcis, maar de Belg zal een maatje te klein zijn voor de recente toernooiwinnaar in Valencia en finalist in Barcelona. Davydenko begint na zijn toernooizege in het Oostenrijkse Poertschach vol zelfvertrouwen aan Roland Garros en zegt zich altijd thuis te voelen op het Parijse gravel. Daarmee is hij de lichte favoriet voor het bereiken van de laatste vier.

Interessante eerste rondepartijen: Monfils – Clement en vooral Robredo – Coria. Jawel, de verloren zoon uit Argentinië.

Halve finalist: Nikolay Davydenko

Derde kwart

Van de Top-3 kent Novak Djokovic de eenvoudigste route naar de laatste vier. Guillermo Canas kan voor problemen zorgen in de derde ronde, maar de Argentijn verkeert lang niet in beste doen. Carlos Moya of Paul-Henri Mathieu zijn capabale tegenstanders in de vierde ronde, toch is Djokovic duidelijk een maatje te groot. In de kwartfinale wacht de Serviër al helemaal geen graveltopper, aangezien James Blake en Tomas Berdych de favorieten zijn om door te dringen tot de laatste acht. Reëel is echter ook de kans dat Djokovic zijn landgenoot Janko Tipsarevic zal treffen. We herinneren de stoere vechtersbaas nog van zijn kraker op de Australian Open tegen Federer, maar desalniettemin is Tipsarevic onervaren op het grote podium.

Marcos Baghdatis bevindt zich ook in deze sectie, maar de Cyprioot heeft vanwege blessureleed nog geen wedstrijd op gravel gespeeld dit jaar.

Interessante eerste rondepartij: Kuerten – Mathieu. Niet voor de wedstrijd (Kuerten maakt geen kans), maar des te meer voor het sentiment. Vaarwel Guga.

Halve finalist: Novak Djokovic

Vierde kwart

Haast net zo logisch als dat Federer een speelschema aanvoert, is het feit dat de naam van Rafael Nadal helemaal onderin te vinden valt. Eén speler springt uit het onderste kwart van het schema die de Spanjaard problemen kan bezorgen op gravel, te weten David Nalbandian.
Met de Argentijn is het echter bij elk toernooi maar afwachten in welke vorm hij het evenement begint.

We herinneren nog allemaal zijn fabuleuze optredens bij de indoor Masters Series toernooien van Madrid en Parijs van afgelopen jaar, waarbij hij in beide evenementen Federer en Nadal versloeg op weg naar de titel. Nadal heeft nog nooit gewonnen van Nalbandian, maar de nummer zeven heeft op zijn beurt niet weten te imponeren op gravel dit voorjaar. Nicolas Almagro is misschien wel de grootste kanshebber de kwartfinale te bereiken tegen Nadal. Tegen Rafa houdt het echter ook voor hem daarbij op.

Halve finalist: Rafael Nadal

En zo zitten we dus opgescheept met dezelfde halve finales op Roland Garros 2008 als vorig jaar. Ik hou het op dezelfde uitkomst. Davydenko die kansen krijgt om van Federer te winnen maar deze zoals gebruikelijk niet weet te benutten (zoals recent nog in de finale van de Estoril Open waarbij de Rus setpunten tegen de Zwitser verspeelde alvorens geblesseerd op te geven), en Nadal die afrekent met Djokovic in een weergaloze viersetter. Nadal verslaat in de finale Federer voor zijn vierde achtereenvolgende titel.

Winaar: Nadal

VROUWEN

Eerste kwart

Er is echt geen weg meer terug. Maria Sharapova begint Roland Garros als eerste reekshoofd en dus zal Justine Henin over twee weken haar titel als koningin van het gravel voorgoed kwijt zijn. Is Sharapova met haar plaatsing ook de favoriet voor de titel in Parijs? Ze bevindt zich in het met Russinnen overladen deel van het schema. Dinara Safina, verrassend winnares in Berlijn (en de overwinnaar van Henin in haar laatste toernooi) is Sharapova’s mogelijke vierde ronde opponente. Twee jaar geleden troffen beide landgenoten elkaar ook op het Bois de Boulogne, waarbij Sharapova na een 5-1 voorsprong in de derde set alsnog met 7-5 het onderspit moest delven.

Weet Masha zich ditmaal te ontdoen van Safina, dan wacht in de kwartfinale de altijd lastige Elena Dementieva, verliezend finaliste in Berlijn en Istanbul, of de in vorm verkerende, maar labiele Vera Zvonareva. Van de vier Russinnen kan Sharapova het minst uit de voeten op gravel, hoewel ze wel de halve finales van Rome bereikte alvorens zich terug te trekken vanwege een kuitblessure.

Ondanks dat ze de finale in Berlijn moest laten aan het jongere landgenote Safina, hou ik het op de ervaren Elena Dementieva - winnares van het sterk bezette toernooi van Dubai dit jaar - om de Russische strijd te overleven in het bovenste kwart.

Interessante eerste rondepartij: Safina – K. Bondarenko en natuurlijk Wickmayer - Amanmuradova

Halve finaliste: Elena Dementieva

Tweede kwart

Nog meer Russisch geweld. Met Svetlana Kuznetsova, Anna Chakvetadze en Nadia Petrova hebben we alle toppers uit Rusland in dezelfde helft van het schema. Deze drie overgebleven grootheden uit het topland der vrouwentennis zijn tevens die speelsters die het meest zoekende zijn naar hun vorm.

Van de drie heeft Kuznetsova het beste spel voor gravel, wat ook weerslaat op haar resultaten. Hoewel ze dit jaar teleurstellend heeft gepresteerd op het gemalen baksteen, bereikte Kuzzie in 2006 de finale op Roland Garros en was ze vorig jaar verliezend finaliste in Berlijn en Rome. Chakvetadze is al heel het jaar zoekende naar haar vorm, terwijl Petrova al geruim een jaar ondermaats presteert.

Misschien dat deze sectie Victoria Azarenka, het Wit-Russische talent, misschien wel de kans biedt op haar grote doorbraak. Of wat te denken van de Italiaanse veterane Francesca Schiavone, die ook zomaar een reeks overwinningen naar zou kunnen zetten. Ik houd het toch op de ervaren topper in Kuznetsova om haar spelniveau op te krikken en te presteren in Parijs.

Interessante eerste rondepartij: Petrova – Rezai

Halve finaliste: Svetlana Kuznetsova

Derde kwart

Vervlogen is de tijd dat Amelie Mauresmo onder immense verwachtingen aan Roland Garros begon. De bijna 29-jarige Française is bezig aan haar retour en speelt misschien wel voor de laatste keer in Parijs, mochten haar resultaten blijven tegenvallen. De Franse hoop rust op de schouders van de pas 18-jarige Alize Cornet, onlangs verrassend finaliste in Rome als qualifier. Cornet versloeg in de Italiaanse hoofdstad onder meer Kuznetsova en Chakvetadze en is in een half jaar tijd van buiten de top 50 doorgestoten naar plaats 20 op de wereldranglijst.

Ook de talenten Dominika Cibulkova uit Slowakije, een echte gravelspecialiste, en Agnieszka Radwanska uit Polen, kersverse winnares in Istanbul, vinden we in dit deel van het schema. Favorieten zijn echter Venus Williams en Jelena Jankovic, de kersverse kampioene in Rome. Jankovic is met haar uitstekende voetenwerk en counterende speelstijl misschien wel de grootste kanshebster op de titel dit jaar, mits ze mentaal haar hoofd erbij weet te houden. Ze is in ieder geval de favoriete om door te dringen tot de laatste vier.

Interessante eerste rondepartijen: Mauresmo – Savchuk en Cornet - Vakulenko

Halve finaliste: Jelena Jankovic

Vierde kwart

Serena Williams en Ana Ivanovic lijken in het onderste deel van het schema regelrecht af te stevenen op een showdown in de kwartfinale. Nicole Vaidisova is immers nog geen schim van haarzelf geweest in de eerste maanden van het seizoen en hoewel Caroline Wozniacki een groot talent is met veel balgevoel mist ze nog de kracht en ervaring om voor een echte sensatie te zorgen. Tenzij Ivanovic in de derde ronde nog altijd haar goede vorm niet heeft weten terug te vinden. Vooralsnog is het gravelseizoen voor de finaliste van 2007 namelijk teleurstellend verlopen, met een verloren eerste ronde tegen Pironkova in Rome als dieptepunt.

Ivanovic staat onder druk om haar finaleplaats van vorig jaar te verdedigen, terwijl Serena Williams de afgelopen maanden in topvorm verkeert. Tel daarbij de ervaring en mentale hardheid van Serena op en de Amerikaanse is dus de logische favoriete voor het bereiken van een halve finaleplaats.

Interessante eerste rondepartij: Paszek (toptalent) – Bacsinszky (nieuw graveltalent)

Halve finaliste: Serena Williams

Elena Dementieva zegt dat ze nog altijd gelooft dat ze de nummer één positie kan bereiken en Grand Slams kan winnen. Hoewel dat eerste doel redelijk buiten bereik ligt, zou Dementieva op Roland Garros wel eens voor een stunt kunnen gaan zorgen door met de eindzege aan de haal te gaan. Ze heeft laten zien dat ze met overwinningen op Ivanovic en Jankovic in Berlijn in goeden doen is en ook in Dubai eerder dit jaar verraste ze vriend en vijand door de titel binnen te slepen. In het Midden-Oosten rekende Dementieva al af met Kuznetsova, en hoewel Kuzzie van nature een betere gravelspeelster is, blaakt ze dit seizoen nog niet van het zelfvertrouwen. Ik reken op een overwinning van de beweeglijkere Jankovic op Williams, waarna de Servische in een zwaarbevochten finale Dementieva afhoudt van de titel.

Winnares: Jelena Jankovic

Aiming for No. 1, Djokovic claims first Masters Series clay crown

2008-05-11T19:20:00.000+01:00

Novak stops doing imitations because of negative connotations

FROM THE ITALIAN OPEN IN ROME – With Rafael Nadal and Roger Federer knocked out early in this tournament, all eyes were on Novak Djokovic to win the presti gious Masters Series event of Rome. In his 4-6, 6-3, 6-3 comeback win over Stanislas Wawrinka in the final, Djokovic proved again that he plays his best tennis in pressure situations, even though he says it’s not easy.

“I knew that he's a difficult player to play against on this surface, because if you look at his history of the results, he made his best results on this surface,” Djokovic said about his opponent. “So he's a specialist, and he didn't have anything to lose. But I tried to stay focused all the time, because the role of the favorite in these kind of big matches is not easy to cope with.”

Djokovic lacked any initiative at the start of the match, seemingly wanting to see what Wawrinka could come up with. The No. 24 Swiss was playing excellent attacking tennis in the opening set, and his backhand was especially lethal. Djokovic was challenged to control the heavy balls coming off his opponent’s one-hander, and it wasn’t until he dropped the first set that the Serb started to take more of the offensive himself, attacking the net and playing more on top of the baseline.

Wawrinka became more erratic as the match progressed and, after Djokovic won the second set and broke his opponent in the first game of the third set, the No. 3 cruised to victory. “In the end, I did what I needed to do,” the Serb said. “Even though I won in three sets, I think I'm happy in general with my performance in this tournament.”

Wawrinka said he felt Djokovic’ change of tactics was what changed the match. “I was starting very well. The first set I was playing very well. I was always before him; I was pushing him. But I think it change his game and he was coming more in at the net. In the second and the third set he was serving very well, too.”

The unseeded Swiss will now take a massive leap in the rankings, moving up from his current career high No. 24 to No. 10. “Yeah, of course I'm a little surprised, because in one week playing the final in Masters Series, and to be 24 and then Top 10 after the week is a big jump for me,” Wawrinka said. It's the first time that two Swiss have been in the Top 10.

DJOKOVIC ‘ACCIDENTLY’ SPEAKS OF GETTING TO NO. 1

Djokovic now moves within 310 points of No. 2 Nadal in the rankings. He has a quarterfinal to defend in Hamburg next week, whereas Nadal was last year’s finalist in the German seaport.

“I was aiming for Rome and for Roland Garros as my two priorities in this clay-court season,” Djokovic said. “But, of course, Hamburg is next week, so I'll try to do the best that I can there. Try to recover in these two or three days.”

Djokovic went on to say that his win in Rome gives him even more confidence to do well at future major tournaments and that his current season has been a dream so far. “But I want to co ntinue. I want to finish the year as the No. 1.” After a second or two, he quickly smiled, and added “in the [2008 ATP Race].”

Of course, if he does finish No. 1 in the race at year’s end, it’s more than likely that he’ll grab the top spot in the rankings, too.

Normally, there’s nothing wrong with stating one’s ambitions to become the world’s best player, but Djokovic must have been aware that with his constant talk about wanting to become No. 1 someday, and with earlier statements from his parents saying Nole is already better than Federer, he is considered by many fans to be arrogant.

“I've been very satisfied [with my season] so far, and that's what I will try to keep on doing,” Djokovic said. “Being consistent on the major events with the results, that's the important thing if I really want to stay on the top.”

NOLE SAYS NO MORE IMITATIONS

During the prize ceremony, Djokovic was asked if he could perform some of his well-known imitations on court for the Italian fans, but he declined.

“I just don't want to continue doing it, because this is not what I do best,” he said. “What I do best win on the court. That's what I'll try to do in the next 10, 15 years. But imitations, I did it because I'm having fun doing it, and I'm not making fun of anybody. I'm just trying to bring a positive energy and enjoyment and a little laugh, little smiles, and that's it. But I heard that some of the players and people started to talk about my imitations [in] negative terms. That's what I don't l ike, so I'll stop.”

Federer and shaky backhand crash to Stepanek

2008-05-09T23:59:00.000+01:00

Roger: 'I would be a bit more worried if I were to lose against a guy who would just be playing real clay court tennis'

FROM THE ITALIAN OPEN IN ROME – After winning his first title of the season in Estoril and playing some outstanding tennis in reaching the Monte-Carlo final last month, Roger Federer seemed to be getting back on track after a disappointing start to the season. But a shocking 7-6 (4), 7-6 (7) loss to the chipping and charging Radek Stepanek on clay proves the No. 1 is still vulnerable in 2008.

“There is no better win than to beat No. 1 player in the world, in front of full crowd,” Stepanek said. “That's amazing feeling.”

Federer was in control of the match in the first set, not losing a single point on his first serve. However, he never created a break point, because Stepanek was serving outstanding and backing it up frequently with solid volleying. The Czech hit six aces in the opening set, and a multitude of service winners.

Federer took an early lead in the tiebreak, but at 4-all, Stepanek attacked his serve with some powerful groundstrokes before finishing off with a backhand volley. The Czech then coolly produced a service winner and an ace to win the opening set, and all of a sudden, Federer was behind.

“I struggled to return and he definitely did serve well when he had to, especially throughout the first set,” reflected Federer. “Maybe in the tiebreak on my serve on both deuce sides let me down, and I let him back in the match that way. I think that one hurt me in the first set.”

Stepanek got off to a sloppy start in his opening service game of the second set, but he saved two break points with another big serve and a crisp forehand volley.

From the next game onwards, Federer’s backhand started to become a liability. He completely shanked two of them back-to-back to fall behind a break. “It happens all the time,” said Federer. “Something I've been trying to get rid of for 10 years. Still not today.”

When he shanked another one serving at 0-3, the crowd started to whistle in displeasure.

Nonetheless, Federer had the Italian fans completely in his corner. They supported him as one of their own players, with passion, and a certain disrespect towards his opponent. When Stepanek had the umpire come down to check a ball mark, he was heavily booed. After a winner from the Czech, there were a lot more sighs of disappointment than there was appreciation.

Despite enjoying the crowd support, Federer failed to play himself into form. He broke Stepanek back at 4-2, when the Czech got noticeably tight, but the Swiss then immediately dropped his following service game.

Federer was given another lifeline when Stepanek failed to close out the match on his serve at 5-3, and when the No. 1 raced out to a 4-1 lead in the tiebreak with a double mini-break, he seemed to be steadily on his way to unravel this opponent.

But Stepanek clawed back to even at 5-all after two excellent serves and two missed backhands from Federer. He then saved a set point at 5-6, as another big delivery set up an easy forehand putaway. On 7-all, Stepanek attacked Federer’s second serve with a powerful backhand down the line, which forced the Swiss into a backhand error. Stepanek sealed the win in style, with another service winner down the tee.

“After getting sort of back on even terms, it was just a big disappointment to be broken yet again,” Federer said. “And then having to break him again, I guess it just used up too many lives. I think I missed plenty of opportunities throughout the match. I think I led in both breakers with a mini-break, and usually when I have the lead, you know, I don't let it go, so it's quite disappointing. I wish I could have played better, you know, and I played so poorly on the big points. It's a tough loss.”

Federer will now head to Hamburg, where he is defending his sole clay court title of 2007. He beat Rafael Nadal in last year’s final, who was completely worn out from winning in Monte Carlo, Rome and Barcelona by the time they met. Federer doesn’t know what the loss against Stepanek will do to his confidence level heading into the last big tune-up event for Roland Garros.

“I can't tell you right now 10 minutes after the match,” Federer said. “But this wasn't really a clay court match. I think I would be a bit more worried if I were to lose against a guy who would just be playing real clay court tennis.”

The Czech will face No. 3 Novak Djokovic, who caught a break when Nicolas Almagro retired down 6-1, 1-0. Andy Roddick gutted out a tough 6-3, 4-6, 7-6(4) win over Tommy Robredo and will face Stanislas Wawrinka, who took out James Blake 6-7(5), 7-6(5), 6-1.

Packed clay-court schedule has its toll on Nadal

2008-05-07T23:59:00.000+01:00

Injured Rafa loses to Ferrero; lashes out at De Villiers

FROM THE ITALIAN OPEN IN ROME – After complaining about the cramped up clay-court season this year for several weeks now, Rafael Nadal has now shown that he indeed can not run forever, going down to Juan Carlos Ferrero 7-5, 6-1 in his first appearance of the week. The Spaniard was heavily troubled by a foot injury he sustained during a heavy recent schedule. Rafa won back-to-back titles in Monte Carlo and Barcelona these past two weeks.

“I feel special right now,” said Ferrero, after handing Nadal only his second loss in the last three years on clay. “It's true that I didn't have, you know, this special feelings since long time ago.”

Ferrero said he didn’t feel that the fact Nadal was playing injured took anything away from his win. “I think, you know, he play as good as he can with the injury and everything. You know, at the end I play a little bit better than him. I don't know if it was big reason to don't play at his best level, the injury.”

Nadal said his foot problems arose after winning the Barcelona crown in a three-set battle over countryman David Ferrer on Sunday. “When I wake up for 6:00 [on Monday morning] for come [to Rome], I put the foot on the floor and I can’t put the foot on the floor.”

He continued saying he came close to not playing against Ferrero at all. “Today in the morning when I wake up I say it’s impossible play. I was in the doctor’s, like yesterday and before yesterday, and they put special protection. They put some cream, anesthetic cream, something like this, for didn’t feel the same pain.”

The three-time defending Roland Garros champion stated he was never able to put his foot flat on the ground against Ferrero today, more balancing on the side of it to avoid the pain. “I always went like this because I scared, no? I can’t put my legs on the floor with my power. I can’t put the ball long, so every time I play very short because I don’t have power in the legs. So especially if you are playing Masters Series and you are not 100%, it’s impossible win the matches, no?”

In hindsight, it can be said that playing Barcelona in between the Masters Series events of Monte-Carlo, Rome, and Hamburg next week was not a wise thing to do for Nadal. But then again, the event in Spain is as close as it gets to a home tournament for Nadal, who lives in Mallorca but spends a lot of time in the city. Also, Nadal knows he earns his bread and butter on dirt, and he wouldn’t be ranked No. 2 if it weren’t for the clay circuit he completely dominates.

“So, you know, the calendar is impossible,” Nadal said yet again. “Last week in Barcelona everybody is talking about how you feel about the calendar and everything. I said, 'For me going to be impossible four weeks in a row playing well, no?' They told me, ‘Yes, but you have already two playing very well’. I said, ‘In a few days you going to see why it’s impossible, and disappointing they going to see. Finally they see it’s impossible, no?”

NADAL CAN’T UNDERSTAND DE VILLIERS

Nadal was asked if he had taken the matter up with ATP CEO Etienne de Villiers, but was stone cold in his reply. “I don’t have nothing to speak with this man, no? Not more. … Lose more time trying to fight for nothing, it’s very stupid. Last year I have lose a lot of time trying to understand why he doing these things, and he’s impossible to understand.”

Nadal said he hopes the injury will subside before Hamburg next week, as he’s still fully intending to travel to Germany. “Because two Masters Series without play in the best conditions on clay going to kill me, no?”

His early exit in Rome costs Rafa almost 500 points, and he has 350 more to defend in Hamburg next week, where he lost in last year’s final to Roger Federer. If he fails to show up there, Novak Djokovic will breath down his neck very strongly for the No. 2 position. Djokovic was 1,200 points behind Nadal in this week’s rankings, and has a quarterfinal showing to defend in both Rome and Hamburg.

Roddick cruises over Fish

2008-05-06T18:57:00.002+01:00

Federer 'in the groove' after caning Cañas

FROM THE ITALIAN OPEN IN ROME – It doesn't happen too often that Andy Roddick drops only five games in a dominant performance on clay. But, then again, he doesn't have to face a fellow American on dirt that frequently either. In his first clay-court match of the season, Roddick routed Mardy Fish 6-1, 6-4 in the second round of the Italian Open.

"I feel pretty good," Roddick said. "I've been training at home, but it's never really the same as an actual tournament atmosphere, especially coming from American clay courts and coming over here. It's a little bit different. So it's good to be able to get through the first [round], so at least you're getting some matches in."

Roddick raced out to a 5-0 lead in just 15 minutes, as he was defensively solid from the backcourt while Fish was putting his attacking ground strokes anywhere but between the lines.

However, Fish built up some momentum in the first couple of games in the second set. Leading 2-1, the Indian Wells finalist connected on three aggressive forehands to create a break point, but then shanked one to blow the opportunity. A horrendous service game at 30-all – featuring a double fault, two forehand misses and a netted backhand – cost Fish the set and the match. After winning their first clash, Fish has now lost eight straight matches against Roddick.

"I played pretty solid," Roddick stated. "Mardy is an attacking player, and if he was going to attack, [I wanted to] make him do it from deep in the court, and I was able to do that.

After Sam Querrey's surprising run to the quarterfinals in Monte Carlo - which included wins over respected clay-courters Carlos Moya and Richard Gasquet - Roddick could equal that run in Rome this week, if he wins his next match.

"I think we're all surprised that [Querrey] did that well," Roddick said. "He has some bigger swings than I do. He has pretty loose strokes and big windups. Outside of serving the ball hard, I don't really think we're that similar as far as the way we play."

Roddick may never adapt well to the clay unless he finds some more pop on his ground strokes and gets his topspin to bite. Plus, he doesn't move that well side-to-side. Major clay-court success would require a near-complete makeover of his technique with longer backswings, and it's too late for that to happen. Besides, Andy does not take clay seriously enough to start altering his shots.

"I enjoy the challenge of clay," Roddick said. "It's obviously probably my toughest surface, so that makes the wins that I do get that much more satisfying. What do I dislike? Obviously it's slower. It takes away a lot of my weapons which isn't fun."

CAÑAS CAN'T TROUBLE FEDERER AGAIN

Little over a year ago, Guillermo Cañas registered two consecutive upset wins over Roger Federer at Indian Wells and Miami. Federer then humbled the Argentine indoors in Madrid in the fall 6-0, 6-3 and today tied their head-to-head series at 3-all after defeating the former No. 8 on his favorite surface 6-3, 6-3.

"The draw was tough," Federer said. "We've had some tough ones in the past so I knew it was going to go difficult."

Federer was the dominant player throughout the encounter. The No. 1 nearly lost his service game at 2-3 in the second set on Cañas' only break point of the match, but a low backhand volley from the Swiss, which clipped the net cord, fell over for a winner.

Federer claimed the decisive break in the following game, when Cañas overhit a forehand in an enthralling rally, in which both players exchanged lobs.

"I played well," Federer added. "I felt like I was in the groove right away again from [Monte-Carlo]. I think the week off did me well, but I practiced hard as well. So things are good and I'm very happy with the result."

Federer was hitting more than a few drop shots against Cañas, a shot he used sparingly before this season. He executed perfectly, as Cañas didn't even make a run for them on most occasions. Federer is expanding his tactics under new coach Jose Higueras.

"My Davis Cup captain, Severin [Luthi], watched the match yesterday and he saw that it worked very well against him because he stands really far back," Federer explained. "We all know that. That's no secret he plays far from behind the court. I tried one [drop shot] and it worked and I tried two, so I said, 'Okay, I'll do a few more,' and it worked even better. It's something you go with the momentum. Not every player gives you the opportunity to do it, but he definitely did. I think it was the right plan, because I won all the points except one."

In some other notable results, Gilles Simon stopped Jo Tsonga 6-2, 4-6, 7-6(6); Fernando Verdasco took out Carlo Moya 6-3, 6-4; Fernando Gonzalez outlasted Janko Tipsarevic 3-6, 7-6(0), 7-6(6) and Ivo Karlovic beat Paul-Henri Mathieu 7-6(4), 6-2.

Davydenko breaks big-match roadblock

2008-04-07T20:19:00.000+01:00

Finally beats marquee players in top event

FROM THE SONY ERICSSON OPEN IN MIAMI – For the past three years, Nikolay Davydenko has been a near lock for reaching the quarterfinals or semis at majors and Masters Series events. However, he's been an even safer bet to lose those big matches, as he has never gone past the semis at a Slam (he's 0-5 in those), and had only once reached the final of a MS tournament before Miami. Davydenko won the Paris Indoors Masters in 2006, but neither Roger Federer nor Rafael Nadal were competing and the Russian beat unheralded Slovak Dominik Hrbaty in the final.

Davydenko deserves full respect for winning in Miami though, as the Sony Ericsson Open is unofficially considered ‘the fifth Slam’, and all the tour’s stars were present in South Florida. The No. 4 posted his first win in six meetings over Andy Roddick – who had just beaten Roger Federer – in the semis, and overpowered Rafael Nadal in the final: 6-4, 6-2. He didn’t lose a set in either match.

“He played good match, but I didn't play well today,” said Nadal. “So when you don't play at 100% at this level against top players, it's tough win, especially on hard surface. So for sure it's tough. I was playing very, very good tennis [the last weeks], but at the same time, I have to be happy about myself, because I improve a lot my level, and I was there all the time. I think soon I going to win a title, no? I hope so. I hope so in Monte Carlo.”

“I say for me it's mostly crazy,” Davydenko laughs. He survived a match point in his first match against Ernests Gulbis, and outlasted Italian Simone Bolelli and Mario Ancic in tight, hard-fought three setters before finding his A-game against Roddick and Nadal. Davydenko rightfully stated that winning this tournament has been the best achievement of his career.

“Yes, because in Paris it was Federer not play, Nadal didn't play and I have in the final, you know, Hrbaty, not top player,” he said. “Here Nadal was favorite, and also in semifinal was Roddick favorite. Just beat two guys in two sets is like amazing for me.”

Against Nadal, Davydenko was rock-solid from the baseline. He wouldn’t move back from the line, no matter what kind of shot Nadal came up with. If the Spaniard hit a ball deep, the Russian would just half-volley the shot back with added pace, thus always keeping the pressure on Rafa. Interestingly enough, Davydenko played most of his shots towards Nadal’s favored lefty forehand wing.

“I have good backhand cross,” said the champion. “Why I need to play a long line to him and think about what's happening? That's was I tried to play faster forehand and tried to do something, you know, to make some winners. That's was ‑‑ it was not think about play forehand or backhand, just feeling which ball, like, for me important, where I need to hit and feel more confidence.”

After losing his service game at 1-all, Nadal immediately broke back and held two break points in Davydenko’s next service game. On his first opportunity, the Spaniard netted a routine forehand. “After this point he start playing match much better,” Rafa said. “It was a big change because he was doing some mistakes. I was doing the same mistakes, too, but at this moment he changed a lot in the match. He start playing much better and was big change for me, no? And I didn't found a way. I didn't see the way for ‑‑ for try to change the match, no?” Nadal was forced into a backhand error on the second break point, and would lose his next service game at love. Davydenko would not face another break point in the match as he rolled to victory.

“I remember, you know, Djokovic beat Nadal in Indian Wells,” the No. 4 said. “He's play the same game. Because I remember he have good forehand, backhand, baseline, and he played short cross to him and very good control. Also play fast. You know, Nadal have no chance.”

BACKCOURT PROESS DOESN'T SHOW UP UNDER PRESSURE

Davydenko has always been one of the best players from the back court, but his main problem has always been his inefficiency of stepping up on the big points. He dominated Roger Federer in their Roland Garros semifinal last year, but faltered at the end of each set, to go down in straights. A few weeks earlier, the Russian came close to beating Nadal on clay in Rome, but after a three-hour slugfest, Nikky D. again came up short.

Winning what can be seen as the biggest Masters Series event of the year will surely give Davydenko the feeling he belongs among the elite ranks, and just might make him hold his nerve better the next time he faces one of the big guns in the closing stages of a Slam. “Maybe something change, you know, my tennis here in Miami,” Davydenko said. “I hope, you know, like in the future is also. Maybe I feel more confidence because I beat very good guys here, and now and in the future I start coming and I play something maybe different, maybe much better, much faster.”

The Russian is still being investigated regarding his infamous match in Poland last year. But Davydenko said he is no longer worried about the case.

“In my mind it's not every day in my mind. It's in my mind if you ask me about this one. Because if ‑‑ now I go from here, from the press, I forget already, because for me it's not now important. I don't think about investigation. It should be my lawyer thinking, and my manager. But for me, it's like really I'm forget straight what you're asking me.”

Nadal will still be the man to beat on clay courts this year, and he’ll have a very good chance to win his fourth consecutive Roland Garros crown in June, provided he doesn’t overplay himself in the four tournaments (Monte Carlo, Barcelona, Rome, Hamburg) he’s scheduled to play before heading to Paris. Last year, Rafa reached the finals in all four of those events. He only lost one of those matches, in Hamburg, where he completely burned out against Roger Federer.

Shaky Serena wins fifth title in Miami

2008-04-06T04:14:00.000+01:00

Overcomes forehand jitters and second set breakdown to win

FROM THE SONY ERICSSON OPEN IN MIAMI – Serena Williams could have finished her final against Jelena Jankovic in under an hour when she was leading 6-1, 3-0 and a double break, but instead her game fell apart and she needed an eventual 2 hours and 26 minutes to defeat her Serbian opponent, 6-1, 5-7, 6-3.

“I don’t know if I was nervous,” Serena said. “I know I got tight. I guess you can classify that as nervous.”

The match started off well with several great winners from both players, but after Jankovic blew a 40-15 lead on her own serve at 1-2 and ended up double faulting to lose the game, the level of the match started to deteriorate.

First, it was Jankovic who was starting to go on defense too much and was punished for it by Serena. Her serve was weak as usual as she merely used her delivery to get a point going, which against one of the Williamses is just not good enough.

Serena cruised to win the set 6-1 and rolled on to a 3-0 lead in the second. Just when it seemed she had the match in the bag, her forehand started to come apart. Serving for the set at 5-4, Serena played her worst game of the match, throwing in two double faults, a forehand error and a long backhand volley off a weak approach shot, to lose the game at love.

Serena held a 0-40 lead in the next game, but three forehand misses denied her another break. To complete the misery, Serena double faulted on Jankovic’ first set point to lose 7-5.

After losing the second set, Serena recovered well to directly break serve and go 1-0 up in the third. Jankovic called for a medical timeout, as she was once again having some physical issues.

“I started to feel a little dizzy in the court, light headed like when I blow my nose my ears were popping like when you’re on the airplane,” Jankovic said. “I kept coughing and coughing and I coughed my way through the tournament.”

Jankovic got to 15-30 in Serena’s first service game of the set, but then netted an easy forehand from the serviceline, which should have given her two break points. JJ broke down completely as she fell behind to 5-0.

She was complaining a lot about the noisy crowd, which kept cheering after first serve misses, and there were some ‘fans’ who couldn’t help but shout at when a player was getting ready to serve. Umpire Lynn Welsh must have called upon the fans to remain quiet at least a dozen times throughout the match.

Still, Jankovic should have known better to remain focused on her game after the way she completely melted down against Justine Henin in the ’06 US Open semis over a dubious line call. That cost her the match, and her complaining today made her lose focus, too.

With the finish line in sight, Serena faltered again as she produced another handful of ugly forehand misses. “She looked so nervous out there,” said Jankovic. “I could not believe that a girl who has won so many Grand Slams, so many tournaments, could be that nervous, you know, closing out a match.”

Serena blew a series of match points, including a 40-0 lead on her own serve at 5-2. When she lost that game, she shattered her racket on the ground and then smacked it away, almost hitting a group of photographers.

“That was scary, to be honest,” Jankovic said. “Really, I told her after the match, ‘you really smashed that racket to pieces’. She’s like, ‘I had to’.”

“When that happened I was able to relax,” Serena explained. “I knew I was going to win it at that point. And the racket was getting on my nerves. He had to go.”

Serena wasted two more match points from 0-40 up, before she eventually pounded an overhead on her seventh championship point, to successfully defend her title in Miami.

“I beat her in Australia, so I had to be nice and let her defend her title.” Jankovic laughed. “I’ll be waiting for her in one of the clay tournaments when we play in Europe and I have more fans.”

With her fifth win in Miami, Serena tied the record of Steffi Graf, who also claimed five crowns in South-Florida. She feels she is now ready to do well throughout the year.

“Especially now I feel like all I want to do is play tennis, and all I want to do is be the best and win. My whole life is dedicated to nothing but tennis. I’ve been working so hard, and I feel like everything will come together in time.”

We’ve heard those statements coming from Serena over and over again, so we’ll have to see it before we believe it. She’s on the right track though, and with Justine Henin struggling, she might go on to achieve great things in 2008.

Nadal beats Berdych to reach Miami final

2008-04-05T02:10:00.001+01:00

Rips tour schedule: 'We can't have the calendar thinking about the college basketball. We are 100 percent disappointed about this decision of the ATP'

FROM THE SONY ERICSSON OPEN IN MIAMI – In the second set of his 7-6(6), 6-2 win over Tomas Berdych in the semifinals today, Rafael Nadal did not hit a single unforced error, and only lost one point on his own service games. He took the last 12 points to win the match and advance to his second final in Miami, after losing the ’05 championship match to Roger Federer in five sets. Nadal was leading two sets and a break in that one before he went down.

“I think it’s impossible to compare it,” Nadal said about how his hard court game has changed over the past three years. “2005 I won in Montreal, I won in Madrid, I played final here. The numbers are saying I’m not much better than 2005, so…”

“I think I have more years, more experience. I’m better player than 2005. I don’t have any doubt about this. But it’s impossible to compare it.”

Actually, it’s not so hard to compare. There has been one big change to Nadal’s game in those three years and that is how he has beefed up his serve. He is hitting it with more pace now, though it’ll never become a true weapon. Tactically, Rafa has moved a little closer to the baseline these days, and he is slowly becoming a more aggressive player.

He changed something else over the past month, and that is turning the tables on his hard court nemesis. Before Indian Wells, Tomas Berdych, along with James Blake, had been impossible hurdles to take for Nadal on hard courts. He was 0 out of 3 against both, but over the past two events, Nadal has taken all three meetings against the two of them.

Nadal got off to a great aggressive start against Berdych, but after little more than a game, he started relying on his defensive skills again. What followed were some shaky games from the Spaniard, but Berdych hit a backhand wide on his lone break point, at 3-all.

In the Czech’s next service game, he couldn’t find his first delivery, and produced two bad misses to fall behind a break. Nadal held a set point serving at 5-3, but two powerful forehands from Berdych put him back in the set.

In the tiebreak, Berdych showed he is still a mentally vulnerable player. He choked big time in his fourth round match against Federer at the Australian Open, where he should have won at least a set, and he crumbled again on the crucial points against Nadal. At 6-7 in the breaker, Berdych hit his first double fault of the match to lose the set.

The tenth seed immediately dropped serve and completely went away after that. Nadal cruised through the last couple of games and won the match on a forehand winner.

“He was playing really solid and he took the first set, and then I have to say that I get little bit tired,” Berdych said. “And then, I mean, if you are not a hundred percent with him, then it’s really tough to play.”

Berdych said he doesn’t like the month-long stretch of Indian Wells and Miami. “It’s really long because you came from Europe and you have to get used for the other conditions, so you have to come a little bit earlier to the States. So you spend like one week before the tournament. Then if you lose first round or a little bit earlier in the draw, you have like 14 days to next match. So you just move [to Miami]. Every day practicing and on the same place It’s like all the things together.”

Yeah, practicing in Miami for two weeks is of course a big downer when you have the chance to work on your game indoors in Europe, where it’s practically freezing outside. Man up Tomas.

NADAL LASHES OUT AT ATP SCHEDULING

In his press conference, Nadal was asked about how he felt about playing in the US for a month. He immediately went on about how he despises the schedule for the clay court swing heading into Roland Garros.

“I’m very comfortable in United States, but not for this time,” Rafa said. “It’s not fair have one month, two tournaments, and after go back to Europe and we have to play three Masters Series on clay. We have only three Masters Series on clay during all the season, and we have [them all] in four weeks. So for us it’s terrible, that.”

Nadal said he is unhappy that the ATP planned the tournaments of Indian Wells and Miami one week later in the calendar this season, giving the players less time to prepare for the gruelling clay court events.

“Everybody can say about the Olympics, is not for the Olympics,” Nadal said. “It’s because [Indian Wells and Miami] are one week later, because you have college basketball. But, well, we can’t have the calendar thinking about the college basketball, no? So we are hundred percent disappointed about this decision of the ATP.”

“Finally the European players are, well, very angry about this decision, no? For me it’s terrible. You know, I’m a clay player, but I can play very well on all surface. But play four weeks it’s impossible if you are playing well, no?”

Nadal makes some good points here, as the clay court schedule is indeed cramped up and the decision to move Indian Wells and Miami to give the players less time to prepare didn’t help either.

The problem lies with the ITF though, as Roland Garros and Wimbledon are locked into their dates, and these are the events that should move ahead a week or two to really make an impact on the calendar and give the players more time to rest. Ideally, Wimbledon would move up an extra week, or longer, to give the players some proper time to rest up from the French Open and get some decent preparation in on the grass. But it seems that that’s just never going to happen.

Federer melts down against big-serving Roddick

2008-04-04T19:32:00.001+01:00

No.1 loses 11 straight points in final set

FROM THE SONY ERICSSON OPEN IN MIAMI – After Roger Federer lost the opening set to Andy Roddick in their quarterfinal encounter, he’d clawed his way back into the match and was the dominant player midway through the third set, before he lost a whopping 11 straight points in a complete breakdown, to lose 7-6(4), 4-6, 6-3. “It’s a tough way to finish the match,” a calm Federer said, “but what are you going to do? It’s over now.”

Federer had not faced a break point in the entire match, and was up 0-30 on Roddick’s serve at 3-all in the final set. Roddick played some good points to dig himself out of that hole, but the way Federer lost his next service game was shocking.

Roddick hit a forehand passing shot to win the first point, which Federer followed up with two framed backhands and a forehand unforced error into the net at 0-40, off a weak and short Roddick return.

There was no emotional outburst from the ’04 Miami champion after he clinched the vital break of serve, as he held his focus trying to serve out the match. “I was literally trying to pretend like nothing had just happened,” Roddick said. “Go up and serve the ball and at least try to hit a couple of big serves.”

He started off with an ace, saw Federer shank a forehand on 15-0, smashed his way to three match points, but then couldn’t put another overhead away at 40-0 as he lost the point. A forehand passing shot from Federer at 40-15 mounted a great deal of added pressure on Roddick to convert his third match point. “Please hit a big serve,” Roddick was thinking. “Hit a big serve and let it be done. I was telling myself when I step up the line, ‘you have an opportunity for this to be over in about two-and-a-half seconds. Let’s try our best to make one.”

That’s exactly what Roddick did, as he blasted a 140 mph service winner down the tee to end it.

‘Maybe this was one of the matches I should have won against him,” Federer said. “Because he’s had some other ones where I think he was supposed to win, but this time around it went his way.”

“I figure I was due,” stated Roddick. “He hadn’t missed a ball in a crucial moment for about six years against me. I figured the law of statistics had to come my way eventually.”

There were no break points in the first set, as Roddick was serving well and Federer failed to block as many returns back in play as he normally does when facing Andy. On the few points where Federer could have put some pressure on Roddick when the ball was in play, he just wasn’t as lethal as he usually is. With Roddick serving at 5-6, 0-15 for instance, Federer shanked a forehand and Andy cruised to the breaker. A match-tough Federer would not give up those kind of points so easily.

To start off the tiebreak, Federer immediately fell behind a mini-break, by shanking another forehand. At 1-2, another forehand error by Federer followed by a scintillating Roddick forehand return winner put the American up 4-1 with two serves to come. Federer won both those points but serving at 3-4, yet another forehand miss cost him the tiebreak. Roddick closed it out at 6-4 with a bombing 146 mph ace down the tee, a tournament record for the week.

ANDY NEAR FLAWLESS IN FIRST SET

Roddick hit only five unforced errors in that opening set, but he started to make some more mistakes over the course of the second set. Serving at 4-all, Roddick netted a backhand and sent a forehand wide to put Federer up, 0-30. On 15-30, Roddick hit a poor approach through the middle and was easily passed by his opponent. Roddick then came to net on a chip return by Federer, approached cross court to the Swiss’ forehand but could only scramble to block Federer’s passing shot. The No. 1 easily put away the short ball and served out the set to win 6-4.

Roddick’s chances were not looking all that well after losing that set, as his backhand was starting to break down. But from the 0-30 point at 3-all onwards, it took just minutes before Roddick would shake his head in disbelief after hitting a 140 mph service winner to win the match.

“It [felt like a final] until I went into the locker room and the guy said, ‘you’re playing at 7 pm tomorrow’. And then it didn’t anymore.”

Roddick said the performance from Mardy Fish last week – who beat Federer in the semifinals at Indian Wells – had inspired him to do well. “I’d be lying if I said I wasn’t encouraged by Mardy’s result. I had got home from a long day of practice, and I had just gotten off the phone with Mardy’s fiancée. She was going nuts, and I parked my car and went out again and went for another run because I think I was excited and optimistic. I had a sudden burst of energy and kind of ran till the sun went down because I was starting to feel, you know, hopeful.”

Roddick said he felt that he had never served better against Federer than he did last night. “That’s why I always said it’s tough to play against Andy, you know, that serve,” Federer said. “He’s always going to have a chance. That’s why I’m quite amazed about my record against him.”

Roddick has now won 2 out of 17 matches against the Swiss, his first win dating back to Montreal in 2003. “I’m not going to sit here and and act like all of a sudden I’ve fixed the problem. I think I’m batting 2 for 16. Still pretty crappy, but it’s a little less crappy.”

Roddick will face Nikolay Davydenko, a 6-2, 6-1 winner over Serbian Janko Tipsarevic, in the semifinals. Roddick has never lost to the Russian in five career meetings.

Blake falls to Nadal again

2008-04-03T16:02:00.001+01:00

Spaniard repeats Indian Wells quarterfinal win in Miami

FROM THE SONY ERICSSON OPEN IN MIAMI – Heading into the spring tournaments of Indian Wells and Miami, Rafael Nadal had never beaten James Blake in any of their three career meetings. In two weeks time, the Spaniard has narrowed the gap in their head-to-head to 2-3, after beating Blake in back-to-back, three-set Masters Series quarterfinals. Nadal rallied from a set down to an eventual comfortable 3-6, 6-3, 6-1 win.

“I think I play better this two times than the last times against him,” Nadal said. “I change a little bit tactically. I play more aggressive than before. I can lose, but I think it’s the only way for try to win.”

With more aggressive tennis, Nadal means playing closer to the baseline than he did in the past and not hitting as many short balls as he usually tends to do. He’s not playing as dominant as when he won in Indian Wells last year, but Rafa is performing well on hard courts again these past couple of weeks, after a disappointing start to the season so far.

Nadal was serving well in the first set and he held three break points in Blake’s opening service game, but failed to convert any. Blake needed just one opportunity to secure the set. With Rafa serving at 3-4, 30-love, Blake blasted a couple of excellent returns, to win four straight points and claim the break.

“The first set, I don’t know, but I was playing well, winning my serves easy,” Nadal said. “So later in the 4-3, 30-love, you play against James and he has three winners, returns, something like this. So you don’t know why, but you are 6-3 down.”

Nadal was right in pointing out the break came pretty much out of the blue, as he only lost a combined two points in his other service games that set.

Blake held the momentum in the beginning of the second set - though it didn’t lead to any break points - but he started playing more conservatively as the match went on, not moving around his backhand enough and playing with less pace, giving Nadal the chance to get into his comfort zone. Midway through the set, Nadal created a handful of break points and eventually took the advantage on his seventh break opportunity of the match, with a powerful, pin-point backhand passing shot down the line. This gave the Spaniard a 5-3 lead, and after coming back from 0-30 in the next game, he held for 6-3.

After wasting five break points in the third game of the final set, Nadal clinched his sixth opportunity after countering an overhead and seeing Blake miss the resulting volley. Blake would not win another game, as he lost his spirits near the end of the match.

“This one was much more disappointing [than the loss in Indian Wells],” he said. “Last week I felt like I played my game. Just didn’t play it well enough last week. This week I felt like I played my game for a while and then I got a little indecisive. I didn’t know how much to go for, when to go for it, and I got a little too passive and let him dictate play. But I don’t feel like it’s that embarrassing to go out and lose twice in a row to Rafael Nadal.”

BLAKE SAYS BODY LANGUAGE STAYED STRONG

Blake doesn’t agree with the fact that his body language was too negative near the end of the match and he wasn’t into it as much anymore.

“In my head I’m fighting till the end, and whether or not it looks like it or not, that was always the plan. I always feel like I can win. Rafa’s desire and his will to win and everything he does, every single person out here has that. They just don’t express it the same way. If I were to go out there and show that much emotion it would be detrimental to me. It does irk me a little bit when it’s something that people feel like they see, and when they see that they think they know me.”

Now that Nadal has shown he’s able to beat Blake on hard courts, it’s time for the Spaniard to face another one of his nemesis on a fast surface in the semis: Tomas Berdych. The big-serving, hard-hitting Czech is in outstanding form this week, having lost a mere four games against both Juan Carlos Ferrero and Dmitry Tursunov in his previous matches. In the second round, Berdych overpowered Sam Querrey 6-1, 6-2. In the night session on Wednesday, he bested Igor Andreev 6-4, 6-4 to set up his seventh career meeting with Nadal. Their series is tied at 3-3, but Berdych has won all three encounters on hard courts.

Vintage Serena humbles passive Henin

2008-04-02T15:57:00.000+01:00

Justine: “I was too defensive, but had no courage to do something else”

FROM THE SONY ERICSSON OPEN IN MIAMI – Just when Serena Williams was slowly getting written off again after three consecutive losses to Justine Henin in Grand Slam quarterfinals last year, she proved her doubters wrong once more by thrashing the Belgian 6-2, 6-0 in the quarterfinals in Miami on Tuesday. “It’s kind of a letdown,” Serena said. “I wish this was a Grand Slam more than anything.”

The first four games of the match offered some outstanding tennis from both players, but it was telling that Serena came very close to winning them all. She went up 3-0 and faced a second serve from Henin on break point, but her aggressive backhand return sailed just inches long, or it would have been a clear winner.

After losing the game at 3-0, Serena double faulted twice and produced some bad misses to lose her break of serve, but after Henin double faulted three times in her next service game to fall behind 2-4, Serena showed the kind of form that won her the Australian Open in 2007 for the remainder of the match. She now leads her rivalry with Henin by 7-6.

“I didn’t make as many unforced errors as I usually do,” Serena said. “And you know, I’ve been practicing like a champ. Today I finally started playing a little bit the way I’ve been practicing.”

Henin was constantly threatened on her serve, as Serena was slamming one return after another past the No. 1. When the ball was in play, Henin was extremely erratic, but she never changed her gameplan to try and force the issue around the net. In fact, it was Serena who was coming in quite a lot and finished off points when she did.

“My game has a lot of variety now,” Serena said. “I hit a mean slice. I’ve always had a great lob. I’ve been playing a lot of doubles, which really kind of helps me, as well, develop my lob, my volleys again.”

Henin admitted that she was playing too defensively against her surging opponent, partly because she was lacking in confidence due to her disappointing form in the season so far.

“I missed some confidence from the beginning of the season, and that is for sure,” she said. “Against this kind of player you don’t have any chance if you play [defensively], and I didn’t really have any courage to do something else.”

That’s a remarkable statement coming from a great champion such as Henin, who happens to be known for her determination to fight back into matches and often comes back from the brink to win.

“Well it’s, you know, these kind of things happen sometimes,” she explained. “I need to really keep working and fight a lot, and that’s what I’m going to do.”

VENUS DOESN'T ADVANCE

Serena faces the in-form Svetlana Kuznetsova in the semifinals. The Russian, who reached the final in Indian Wells last week, bested Venus Williams 6-4, 6-4. Venus threw in five double faults in the decisive service break in the second set.

"It was a pretty up and down sort of match for me and for her," Kuznetsova said. "I guess I was more consistent and I played better overall though. I think I served more consistently than she did and while I didn't have so many aces I was more steady and placed it really well. It's going to be tough match in the semis against Serena. She's definitely going to have the crowd on her side, as Venus did today, but I'm looking forward to playing her."

Serena comes up against quarterfinal nemesis: Henin

2008-04-01T16:14:00.000+01:00

Rivals have split 12 matches but Belgian on major roll

FROM THE SONY ERICSSON OPEN IN MIAMI – In the final of the Sony Ericsson Open last year, Justine Henin bageled Serena Williams in the opening set, held two match points in the second as she served for the championship, but eventually broke down to lose 6-0, 5-7, 3-6. Henin will get another shot at Serena on Tuesday in a quarterfinal clash.

“Actually, it’s a very good memory from last year, even if I had match points and I lost the match,” said Henin after beating Russian Elena Vesnina 6-2, 6-2. “It was a day that I understood that I could win against Serena and that I could do it in Grand Slams three times in the same year.” Henin must have been a visionary, because that’s exactly what she went on to do.

This week Henin hasn’t faced an opponent of note yet and she has yet to drop more than six games in a match.

Meanwhile, Serena caught a break in her third round encounter against Italian Flavia Penetta on Sunday, as she was trailing by a set and 3-2 when rain interrupted play. Serena cleaned up on her errors after the delay and won 10 of the last 12 games to win in three sets. She beat Kaia Kanepi from Estonia 6-3, 6-3 to set up the meeting with Henin.

“I definitely feel like I was focused,” said Serena about her win today. “Felt like I had to be. It was definitely a good eye opener, the other match [against Penetta].”

Serena says she is relishing the chance to play Henin, despite her three consecutive losses to her. Most recently at the US Open last year, Henin played a very dominant second set to win 7-6(3), 6-1. Having showed she can beat her American rival on her own turf, the Belgian will unlikely break down again versus Serena like in last year’s final here in Miami.

“I think we have a great rivalry,” says Serena. “We definitely bring out some of the best tennis in each other, and she tends to play really well against me. Probably better against me than [against] other opponents.” It’s getting a little old to hear one of the Williamses talk about how players always seem to play better against them when they beat them or put up a fight, but Serena is right in saying that their rivalry is great, if not the best, in the women’s game.

“It’s very good to have this kind of rivalry, because she’s a champion and I think there was a lot of respect in our matches last year,” said Henin. “Everyone was really excited about our meetings.”

Their head-to-head is now tied at 6-6, but judging by the results from last year, Henin has definitely built up a certain edge in the rivalry. Whereas the Belgian might have had a mental block when she faced Serena in the past, the tables are turning as Williams has been looking tight against Henin at crunch time over their last meetings.

Henin hasn’t been performing at her best this year, while Serena is still only playing in her third event of the season, as she was recovering from dental surgery she had after the Australian Open. Henin suffered a shocking 6-4, 6-0 loss to Maria Sharapova in the quarterfinals of the year’s first major, and she fell to the gritty Italian Francesca Schiavone in Dubai, while Serena bowed out to Jelena Jankovic in the quarters in Melbourne.

Henin struggled against a depleted field to win her home event in Antwerp, while Serena also claimed one title this season in Bangalore over Patty Schnyder, after beating Venus in the semifinals.

Henin has been particularly struggling with serve so far this season. She needs a good, consistent delivery tomorrow or she’ll be punished for it by the penetrating returns from Serena. The defending champion needs to be aggressive on every point, and not get dragged into long rallies with the more creative Belgian. If Serena can control her unforced errors like she did today, she’ll be the slight favorite.

ENGAGED RODDICK ON COURSE FOR QUARTERFINAL SHOWDOWN AGAINST FEDERER

Andy Roddick announced his engagement to 20-year-old Sports Illustrated swimsuit model Brooklyn Decker through his website today, and went on to beat Ivo Minar from the Czech Republic 7-6(4), 6-4 at night. He’ll face Julien Benneteau – who beat his countryman Jo-Wilfried Tsonga 6-3, 6-3 - in the fourth round and could face Roger Federer in the quarters.

Federer benefited from a retirement from Robin Soderling, who was feeling unwell. Last week in Indian Wells, the Swiss had already gotten a free pass to the semifinals when Tommy Haas withdrew with a sinus infection. “It’s a big difference between not playing at all and playing one-and-a-half sets, so obviously I prefer this,” Federer said about his win over Soderling. He was leading 6-4, 3-0 when the Swede retired.

In other notable results on Monday, Venus Williams convincingly defeated the talented Caroline Wozniacki from Denmark 6-3 6-3 and Lindsay Davenport fell to Dinara Safina 6-3, 6-4, after having upset Indian Wells champ Ana Ivanovic in the third round. On the men’s side, Mario Ancic is continuing his steady comeback by defeating Juan Monaco from Argentina in three sets. He will face Nikolay Davydenko in the fourth round.

Miami previews

2008-03-27T21:42:00.001+01:00

Over the past three-four years, has there been a major men’s tournament harder to predict than this year’s Sony Ericsson Open? Novak Djokovic, as defending champion and winner of this year’s two big hard court events is now undoubtedly the favorite to win the crown. But we all know that for the Djoker fatigue tends to kick in after a series of matches, and despite his excellent form, it’s too soon to consider the Serb anything near a lock to win the title.

I’m a little late, but let’s have a look at the draws nonetheless.

MEN’S PREVIEW

First Quarter

When Andy Roddick played one of the best matches of his career but still went down to Roger Federer in straight sets at last year’s US Open, I was sure. Andy was never going to stand another chance against Federer. The Fed seems to thrive in his encounters against Roddick, and the American’s game just isn’t gifted enough to knock off the No. 1.

But then the King got sick, and he suffers a loss to the US’ third player. In a way, that must have hurt Roddick, but it surely will have inspired him as well. In Dubai, Andy showed that he can still play with the big boys, as he defeated both Nadal and Djokovic en route to the title. Considering how much Federer is struggling, I tend to expect the unexpected from Roddick in Key Biscayne.

Semifinalist: Andy Roddick

Second Quarter

I was a little shocked to see Andy Murray go down to Tommy Haas in Indian Wells. I would be surprised if Murray wouldn’t reach the Top 5 this year and he has a good draw in Miami, where facing Mario Ancic in the second round could be his biggest test en route to the quarters, at least. There he could face Ferrer, Youzhny, or, who knows, Fish. If Murray wants to prove he belongs at the top, he should get through here.

Semifinalist: Andy Murray

Third Quarter

It is getting a little old to say this, but Richard Gasquet is having a disappointing season so far. He could face Dubai-finalist Feliciano Lopez in the third round, and Juan Carlos Ferrero, Tomas Berdych or Sam Querrey in the fourth. It’s time for Richie to put up some results after a shocking performance against James Blake in Indian Wells last week and early exits in Marseille and Dubai. If he makes the quarters, Gasquet will most likely face Djokovic. That’s where the fun ends.

Semifinalist: Novak Djokovic

Fourth Quarter

There is no hard court tournament better suited to Rafael Nadal than Indian Wells. But a worn-down Rafa went down hard to Djokovic in the semis and now returns to the tougher conditions in Miami, where the balls don’t bounce as high as the Spaniard likes. He never reached his ’07 Indian Wells form in the desert last week and I expect Nadal to struggle at Key Biscayne. Nalbandian is a threat in this quarter but I’m not sold on his form in ’08 either. That leaves James Blake, who played very well in IW, but respectfully fell to Nadal in the quarters. Unless Nalbandian finds his A-game, Blake looks in good shape to put up a nice run.

Semifinalist: James Blake

Closing stages

Roddick – Murray could go either way, but if A-Rod indeed beats Federer, I’m not betting against his momentum. In the other semi, I believe Djokovic’ energy level will probably be down a notch by this point, but I believe his game is too solid for Blake to succumb to an upset.

In the final, I’ll pick an energized Roddick over a deflated Djoker in three.

Champion: Andy Roddick

WOMEN’S PREVIEW

First Quarter

Just as her male counterpart, Justine Henin is vulnerable on top of the women’s game. She is in Serena Williams’ quarter (surprise, surprise), but owns three consecutive wins over the defending champion in Miami. Henin blew two match points in last year’s final as she served for the match in the second set. Serena needs a win over the struggling Belgian to prove she is still a contender at the majors. She might not get a better chance than here on her home turf.

Semifinalist: Serena Williams

Second Quarter

Serena and Venus recently played a hard-fought, three-set battle in Bangalore, where Serena prevailed 7-6 in the third before she won the title over Patty Schnyder in the final. Venus is in Kuznetsova’s quarter, with Radwanska, Peer and Bartoli as the dark horses. The Polish girl could mean trouble, but she needs to go through Kuzy before possibly facing Venus. I don’t think she’ll do that, and I don’t think Venus loses to the Russian in a US tournament.

Semifinalist: Venus Williams

Third Quarter

Neither Anna Chakvetadze, nor Elena Dementieva featured in Indian Wells last week, which was a little surprising to me. Chakvetadze has been erratic in 2008 so far, winning in Paris but playing mediocre in other events. Dementieva played exceptionally well to win in Dubai earlier this month. Both Russians are in Jankovic’ quarter, who really needs to start planning a smarter schedule if she wants to do well in the big events. Jankovic keeps complaining about her fitness and small injuries. I’m going with the in-form veteran in this quarter to come through.

Semifinalist: Elena Dementieva

Fourth Quarter

As always, we find the second seed in the bottom quarter of the draw. It’s still a little awkward to see Ana Ivanovic’ name as No. 2 seed in a major tournament, though obviously she was the top seed in Indian Wells last week. Also in this quarter is Nicole Vaidisova, who for me is one of the biggest letdowns of the season so far. Ivanovic is scheduled to face Hantuchova in the quarters, or maybe Vaidisova, if she finds her form. Ivanovic has been playing too well not to come through this section.

Semifinalist: Ana Ivanovic

Closing stages

When Serena and Venus played in Bangalore a few weeks ago, I believed Venus would win. Both players held match points in India, but despite the close scoreline, the quality of the match was hardly impressive. The sisters played some exciting points, but they were easily outnumbered by the number of head-scratching misses. I’ll pick Serena to win again in Miami.

Dementieva beat Ivanovic in Dubai recently and holds a 3-0 edge over the Serb. Of course Ivanovic has made great strides in recent months and she should be able to outhit Lena D. from the baseline. However, the emotions of winning Indian Wells could catch up with Ana here in Miami and Dementieva is still high on confidence of winning Dubai. I’ll go with the Russian in this one, before she falls to Serena in the final.

Champion: Serena Williams

Tour’s funny guy Llodra focuses on his career

2008-02-25T21:20:00.001+01:00

New emphasis on tennis is paying off

FROM THE ABN AMRO WTT IN ROTTERDAM – There was a time when Rotterdam champion Michael Llodra was thinking more about what kind of practical joke he was going to pull next than he was focusing on which tactics he’d use in his upcoming match. “I give my best sometimes,” the Frenchman said about his attitude. “Like one match here, one match there, but not every time. And that’s the difference when you want to be in the Top 20, or something like that, or you want to be like 80, 90.”

But when his coach Olivier Marcor came up to him one day in August last year and said it was time for Llodra to start thinking about what he wanted to get out of the rest of his career, he became a different man. “My coach said, ‘Now you are 27, and you have two chances. One: You can be Top 100 at the end of the year. You play good, you win some money, you win some doubles, and that’s all. Or you have the second chance and you fight more on the court, you try to do your best everyday and we see what’s happening.”

Llodra went for the second choice, and his new season couldn’t have started in a better way. Before 2008, Llodra had captured only one singles title in his career, at '04 ‘s-Hertogenbosch. By posting a 6-7(3), 6-3, 7-6(4) win over Robin Soderling in the Rotterdam final on Sunday, he already claimed his second crown of the year after winning in Adelaide in January. Llodra moved up 21 positions in the rankings to his new career high of No. 37.

“Every time I go on the court I do my best and it’s working,” he said. “When you start the match and you know you’re going to fight until the end, you feel much better in your body, and I know during the match I can have an opportunity to win. Sometimes you can change a match. It’s only mentally. I think last year, I couldn’t win this match.”

Soderling was in control of the encounter after winning the first set, but he failed to convert one of two break points in Llodra’s opening service game of the second set. Slowly but surely, the momentum shifted. Llodra said he saw it coming. “It was predictable before the match. He can be very nervous, that’s why he’s not in the Top 10. He has such a big serve and very good strokes so I think he can be much better than his ranking at the moment.”

In the Ahoy-stadium, all the past champions of the event are listed on the boardings surrounding centre court. Llodra said he was honoured to join those big names such as Jimmy Connors, Björn Borg and Roger Federer on the walls, claiming that winning this tournament was the best achievement of his career.

“When you came here and you see all the superstar like [Goran] Ivanisevic, [Richard] Krajicek, I thought, ‘Whoah, it would be nice if I can put my name there’, but it was a dream. When you see the draw it’s amazing. Finally I won five matches in a row. Nobody knows me, they say, ‘Llodra, what is it’? I hope I’m going to play more like this week and maybe I can become a superstar like all the players [on the boardings].”

FEELING HOME AT THE NET
He’ll never reach superstar status, though Llodra might be remembered as one of the last natural serve-and-volleyers in the game. His style is still effective and great to watch, and it makes you wonder if there really isn’t a future for serve and volley. “I don’t know if there’s a future but that’s the way I play and I’m going to stay like this,” Llodra said. “If I have to play from the baseline I’m not as confident as if I play serve and volley.”
“If I have to choose, I prefer to play like 20 years ago. When I was young it was my dream to play serve and volley. But the conditions now, the balls are not so fast and also the court.

Now they build new courts, to see play more from the baseline.”

“Now nobody wants to make serve and volley. Even Tim Henman, the last two years that he played, he tried to mix it up. Little bit serve and volley and come to the net from the baseline. It’s tough to do it but it’s the only way I can win the match.”

Llodra gets his confidence around the net from his success in doubles. He’s won three Grand Slam titles: The Australian Open in 2003 and 2004 with Fabrice Santoro, and '07 Wimbledon with his close friend Arnaud Clement. He now believes that he can also win matches on his own, by using his lefty serve to an advantage in setting up easy volleys at the net. “My career in doubles was amazing. I was confident in doubles, but not in singles. But it’s the same, when you’re serving doubles, singles, it’s exactly the same. You just have to believe it.”

If Llodra plays as well as he’s done so far this year, his ambition of reaching the Top 20 is not out of reach, though he really needs to stay committed and play his best to get there. He mixes up his lefty serve well, though he doesn’t hit 130-plus-mph bombs. His one-handed backhand is at times a joy to watch, but it’s not consistent enough in long rallies. Consistency is also a problem on his forehand wing, which explains why Llodra loves to play at the net, where he’s undoubtedly one of the best in the game. He’ll likely crack the Top 30 at some point this year, maybe after the clay-court season.

LLODRA: THE TRUE JOKER
Despite easing up a little on the joking off court, Llodra still likes to have fun in his own way. After winning the title in Adelaide, he jumped into a river and dragged his coach with him.

One of his better known pranks involved an incident with Ivan Ljubicic some years ago. During a tournament, Llodra hid naked in the Croat’s dressing room closet and jumped out when Ljubicic entered the room. “I love to make some jokes,” Llodra said. “I promise you, if you spend one day with me you’re going to see that I’m a good joker.” He and Novak Djokovic should hang out someday.

French connection

2008-02-24T20:07:00.001+01:00

Het ABN AMRO World Tennis Tournament is Franse tennissers de laatste jaren goed gezind. In 2000 won Cedric Pioline in Ahoy, terwijl in 2001 en ’02 Nicolas Escudé zegevierde. Met de winst van Michael Llodra gaat de titel in Rotterdam voor de vierde keer in het nieuwe millenium naar Frankrijk.

Llodra en Robin Soderling maakten er een spannende, gelijkopgaande finale van. Llodra speelde de hele wedstrijd zijn bekende serve & volleyspel, waar Soderling harde baseline klappen tegenover stelde. Toen de Zweed de eerste set had gewonnen leek hij door te stoten naar de winst, maar Llodra herstelde zich en trok uiteindelijk na ruim twee uur spelen in een derde set tiebreak de winst naar zich toe. Een dubbele fout van Soderling in de beslissende tiebreak gaf uiteindelijk de doorslag. Zo kreeg het toernooi toch nog een mooi einde, want ondanks de vroege uittocht van alle toppers was de eindstrijd om van te smullen.

Opvallend was dat Llodra op de persconferentie na afloop openlijk sprak over het feit dat Soderling mentaal niet de sterkste speler op het circuit is. Hij zei dat de Zweed de slagen heeft van een Top-10 speler, maar dat hij soms zijn zenuwen niet de baas kan. Llodra legt daarmee exact de vinger op de zere plek, maar toch is het niet heel erg collegiaal om zo over een medespeler te spreken.

Soderling staat bekend als een kille jongen, die in het ATP-circuit weinig vrienden heeft. In zijn derde rondeduel tegen Rafael Nadal op Wimbledon afgelopen jaar, haalde Soderling nog de woede van de Spanjaard op de hals door tijdens de wedstrijd opzichtig aan zijn broek te zitten plukken, a la Rafa. Niet netjes van Robin… Misschien dat hij ook geen al te beste band met Llodra heeft…

Toch was Soderling op de persconferentie vanmiddag behoorlijk opgewekt. Het zal te maken hebben gehad met het feit dat de Zweed kan terugkijken op een uitstekende rentree in het circuit, na zeven maanden langs de kant te hebben gezeten met een polsblessure. Hij speelde afgelopen week in Marseille zijn eerste toernooi van het seizoen en versloeg daar direct Richard Gasquet op weg naar de kwartfinale. In de eerste ronde in Ahoy versloeg Soderling in drie sets Marcos Baghdatis, waarna hij eenvoudig doorstootte naar de finale. De Zweed wil dit seizoen terugkeren naar om en nabij de 20e positie op de wereldranglijst. Wanneer hij zo blijft spelen zoals nu zal dat zeker lukken.

Inmiddels is de naam van Llodra al bijgeschreven op de boardings van Ahoy, naast die van alle overige kampioenen in Rotterdam. Na Stepanek in 2006 en Youzhny vorig jaar valt er voor het derde jaar op rij een verrassende overwinnaar te noteren, en geen grote naam. Toch is ook de 35e editie van het ABN AMRO World Tennis Tournament uitstekend bezocht, met een totaal aantal toeschouwers van net onder de 105.000. De maximale capaciteit van een week in Ahoy is 110.000, dus dat zijn geweldige cijfers. De toeschouwersaantallen dragen bij aan de keuze van de ATP om het evenement uit te roepen tot beste toernooi van het jaar. Maar toch ligt mijn hart meer bij de Proximus Diamond Games in Antwerpen.

Namens college Broes en mijzelf hoop ik dat wij u afgelopen week weer hebben vermaakt met de toernooiblog. We hebben het werk met plezier gedaan. Tot gauw!

Reuzendoder

2008-02-23T20:59:00.000+01:00

Ivo Karlovic was de hoogst gerangschikte speler in de halve finales en dus was het niet meer dan logisch dat ook hij vandaag het veld moest ruimen. De Kroaat kwam net tekort tegen de Fransman Michael Llodra, in twee spannende sets. Dat is jammer voor Ivo, want het ziet er naar uit dat hij nu net buiten de Top 20 zal vallen wanneer de nieuwe ranglijsten uitkomen op maandag. Overigens is het sowieso opmerkelijk dat Karlovic plotsklaps zo ontzettend is gestegen op de ranking, want begin 2007 was hij nog de nummer 99 van de wereld. En nee, deze reus is geen groot talent, maar is toch al echt bijna 29 jaar oud.

Gisteren op de matig bezochte persconferentie van Karlovic heb ik hem een aantal vragen gesteld over zijn verrassende doorbraak op deze toch wel late leeftijd. Hij vertelde dat hij pas vanaf zijn 24e jaar in de gelegenheid was om met een coach te gaan reizen. Daarvoor had hij moeite om financieel de eindjes aan elkaar te knopen, en reisde hij ook moederziel alleen op de Tour.

Ik heb Karlovic eigenlijk nooit echt serieus genomen. Met zijn 2.08 meter serveert hij als geen ander, met zijn kanonskogels en absurde hoeken, maar wanneer zijn tegenstanders de bal in het spel weten te brengen bleek de rest van het spel van Karlovic erg armoedig. Maar toen kwam daar 2007, het jaar waarin hij op drie verschillende ondergronden, waaronder gravel(!), een titel wist te winnen. Alleen Roger Federer kan hem dat nazeggen. Geconfronteerd met zijn unieke prestatie zat Karlovic te glunderen achter de microfoons.

Karlovic heeft mij echt verbaasd in Rotterdam, want wat bleek, Ivo was in al zijn duels de betere tennisser, óók in de rally. Karlovic heeft in Ahoy echt een hoop respect verdiend van mij, en hopelijk van vele andere tennisfans die altijd maar wat lacherig deden over deze lange lat.

Vandaag haalde Karlovic zijn topniveau echter niet en moest hij het onderspit delven tegen Llodra. De Fransman is overigens een leuke speler om naar te kijken, want hij is een van de weinig overgebleven spelers in het circuit die op elk punt serve & volley speelt. Verder staat hij bekend als een van de grootste grappenmakers op het ATP circuit, met zijn practical jokes in de kleedkamer.

Ik kan me herinneren ooit gelezen te hebben dat Llodra bij een bepaald toernooi Ivan Ljubicic de stuipen op het lijf joeg, toen hij zich had verstopt in de kleedkast van de Kroaat. Bij successen met het Franse Davis Cup team stript Llodra zich regelmatig tot aan zijn onderbroek op het centre court. Benieuwd wat hij in petto heeft voor de Nederlandse fans mocht hij morgen winnen van Robin Soderling. Ik vrees echter dat Llodra tekort komt tegen de uitstekend spelende Zweed.

Karlovic has more than a big serve

2008-02-22T22:44:00.002+01:00

Improved all-court game puts big Croat on brink of Top 20

FROM THE ABN AMRO WTT IN ROTTERDAM – With his 6’, 10” height, Ivo Karlovic is the tallest player in the Top 100, but the big-serving Croat has never been considered as a potential top player. Despite the fact that Karlovic will turn 29 next week, he is rising fast in the rankings.

Karlovic routed German qualifier Mischa Zverev 6-3, 6-1 in the quarterfinals on Friday, and needs one more win on Saturday to secure a Top-20 spot.

He will face Frenchman Michael Llodra, a 7-6(5), 7-6(5) victor over Robin Haase, in the semis.

“It is unbelievable. It was always my hope [to become a Top-20 player], but especially in 2006 when I was injured and I missed almost six months it was not really close, but now I’m happy that I’m almost there,” said the current No. 24.

Karlovic never was a great player from the backcourt, and he owed his Top 100-ranking almost completely on his monster serve. Due to his extreme height, Karlovic can not only hit his delivery with massive pace, but he’s also able to create sharp angles, earning him an average of over 20 aces per match.

But in Rotterdam, it’s not only his serve that is impressing the Dutch fans. In the matches he’s played this week against Olivier Rochus, Tomas Berdych and Zverev, Karlovic has been the dominant player in the rallies in all of them. His volleys are excellent, and so is his forehand, with which he’s been hitting a ton of winners. He’s a bit shaky when hitting his one-handed backhand, but he often chooses for the slice, which really bites. Karlovic likes to come in after those balls, and with his imposing posture, he’s nearly impossible to pass at the net.

LATE BREAKTHROUGH

If he were ten years younger and playing like this, Karlovic would have been a lock to become a consistent Top-10 player, if not highter. Why did it take so long for the Croat to evolve his game and become a threat to the world’s best?

“When I was younger I didn’t really have any support,” he said. “I was travelling alone, no coach, no money, so I was struggling and that is why I could not go up as quickly as everybody else. Being in Croatia is not like in other European countries where the associations are going to help a lot for the players with wild cards and everything.”

Karlovic didn’t start travelling with a coach until he was 24, back in 2003. He made his big break that year when he defeated defending champion Lleyton Hewitt at Wimbledon in the first round. “It was a big turning point in my career, because I realise that I can [play with the best]. And after my confidence was really high and I continue to play well and reach Top 100 that year.”

Karlovic was the only player beside Roger Federer to win titles on three different surfaces last season. He triumphed at the indoor event of Stockholm and on the grass of Nottingham, but his most surprising title came at the clay courts of Houston, where he beat then No. 10 Tommy Haas en route to the championship.

“I was especially surprised [that I won] on the clay court, because usually it’s not my best surface,” Karlovic said. “I was running well, I was playing well from the baseline and also tactically I was playing really well.”

Karlovic is the highest-ranked player of the semifinalists in Rotterdam, but he isn’t considering himself to be the favorite to win the event. “No, no, I don’t put any pressure on myself like that. All the players left in the tournament are ranked lower than me, so I think that I have a good chance now. But I’m just going to enjoy every match and hopefully I’m going to play as well as today.”

If he can maintain his current form, Karlovic can move up a lot higher in the rankings over the next weeks. He didn’t play in Indian Wells last year, whereas he lost in the first round in Miami.

Gilles Simon goes up against Robin Soderling in the other semifinal. Simon bested Russian qualifier Teimuraz Gabashvili 6-3, 6-2, while Soderling defeated Andreas Seppi by the same score. Seppi had beaten both Lleyton Hewitt and Rafael Nadal en route to the quarters.

Complete desillusie

2008-02-22T22:38:00.001+01:00

In 2006 en 2007 werd het ABN AMRO World Tennis Tournament geplaagd door een gecombineerd aantal van ongeveer 20 afmeldingen. Met vrees werden dus de laatste dagen voorafgaande van de editie van dit jaar beleefd.

Gelukkig, het sterke deelnemersveld van 2008 werd slechts onthoofd door de afzeggingen van Novak Djokovic en Jo-Wilfried Tsonga. Jammer dat beide Australian Open finalisten verstek lieten gaan, maar met onder andere Rafael Nadal en Andy Murray in het hoofdschema was er nog genoeg te genieten in Rotterdam. Maar toen was het donderdagavond en lagen alle geplaatste spelers uit het toernooi. Een absurditeit die sinds het toernooi van Nottingham in 2006 al niet meer had plaatsgevonden. Collega Broes Sanders is inmiddels de misère in Ahoy ontvlucht, maar ik moet me de komende dagen nog zien te vermaken met Robin Soderling, Gilles Simon, Michael Llodra en Ivo Karlovic. Ik mag nog van geluk spreken dat ik zelf geen kaartje heb moeten kopen voor het finaleweekend. De fans zullen zich ook dit jaar namelijk weer flink benadeeld voelen.

Vandaag viel dan het laatste slachtoffer van naam, of beter gezegd, de laatste publiekstrekker, toen de Nederlander Robin Haase werd uitgeschakeld. Haase heeft bij vlagen uitstekend tennis laten zien afgelopen week, maar de Franse serve & volleyspeler Michael Llodra was net iets te sterk in twee tiebreaks. Helaas.

Ondanks de vele teleurstellingen blijft het mooi om te zien dat het Sportpaleis in Rotterdam alsnog dagelijks bijna volledig uitverkocht is voor zowel de dag- als avondsessies. Er kunnen zo’n 8.000 mensen terecht in Ahoy dus dat is geen kattenpis.

Van de overgebleven spelers zet ik mijn geld op de grote, vriendelijke reus Ivo Karlovic. De man van 2.08 meter en met schoenmaat 51 doet na zijn overwinningen nooit mee aan het gebruikelijke on-court interview, maar dat komt niet omdat de Kroaat een arrogante kwal is, maar omdat hij geplaagd wordt door stotterbuien. Persconferenties zijn dus ook niet zijn favoriete bezigheid, maar toch doet hij zijn best om de journalisten goed beargumenteerde antwoorden te geven. Chapeau voor Ivo, die zich morgen voor het eerst in zijn carrière kan scharen bij de beste twintig spelers op de wereldranglijst.

Berdych takes a different approach

2008-02-21T23:57:00.000+01:00

Nadal, Davydenko fall in mass exodus

FROM THE ABN AMRO WTT IN ROTTERDAM – When Tomas Berdych powered his way past Roger Federer at the ’04 Olympics – before reaching the fourth round at the US Open and winning his first ATP event in Palermo – the Czech was one of the tour’s most promising youngsters. But after hovering around the tenth place in the rankings for about a year-and-a-half, Berdych seems to have run into a wall. Or has he?

“I don’t think so,” Berdych told TennisReporters.net. “I reached my first quarterfinal of a Grand Slam [in 2007]. I won another tournament in Halle. So the year was a little bit different than the year before. But the ranking in the end doesn’t matter that much. If you want to be a good player, you don’t really look at this.”

Despite suffering a 6-4, 6-4 loss to Ivo Karlovic in the second round in Rotterdam on Thursday, Berdych has an excellent shot at overtaking his career high ranking of No. 9 in the next couple of weeks. He reached second rounds in Dubai and Indian Wells in 2007, and the third round in Miami. With a couple of good results, the Birdman could go as high as No. 7 heading into the clay-court season.

Berdych reached the fourth round at the Australian Open, where he wasted more than a few opportunities to take at least one set off a shaky Federer. The No. 1 admitted afterwards that Berdych was the better player for most of the match. “Of course I thought I could win,” said the Czech. “The match before he was playing like five hours with [Janko] Tipsarevic, and so I felt that the chance was really good.”

“The first set it was really up and down and it looked like I was better but I lost once my serve and lost the set. Then I had a lot of chances in the second set.”

Berdych said he believed if he had taken the second set, he’d be in a better physical shape than Federer and would have had a great opportunity to win the match. “But when you’re two sets down against Federer and you have to win the next three, then mentally it’s really tough.”

Berdych has better memories of his match against Federer at the ’04 Olympics in Athens, where he came from a set behind to defeat the Swiss 4-6, 7-5, 7-5. “It was my first big tournament. I was like 80 or 90 in the rankings and one of the last in the Olympic Games, so it was an amazing match.”

But what meant more to him was how he followed up on his win in his next events. “I was happy it wasn’t only one match. That happens, that you make a huge result and then nothing, nobody heard about you anymore. But I reached the fourth round of a Grand Slam and kept it going.”

CAREER BEST RANKING LOOMS FOLLOWING NEW TRAINING REGIMEN

“Now is the best chance to do it,” Berdych said on improving his ranking. “It’s easier in this situation than if you have to defend points and win an event. I’m healthy, I’m feeling well and my tennis is pretty good.”

Because of his 6', 5" height, Berdych spent the off-season not working on his tennis, but on endurance, and improving his mobility around the court. “All the years before I was staying at home, practicing in the same place, and now we went for the mountains, so it was different conditions. So far it looks like it works and it was the right way to do it.”

“Of course with my fitness, I’m not having problems, but I think all tall players have problems [with their movement] on court. I think [working on my fitness and footwork] is really important because forehand and backhand everybody can play the same now. To keep the good results you need to be fit, so you can play long matches and win the ends of the set, so I think that’s the most important.”

NEVER MISSED A DAVIS CUP TIE

After Berdych became a member of the Czech Republic’s Davis Cup team in 2003, he has amazingly never missed a tie since. He likes the Davis Cup format the way it is, being spread over the course of a year, and he wouldn’t make any changes to it, other than moving the first rounds to the week directly after the Australian Open.

“Of course it’s for the country, but I always like the team competition because the atmosphere doesn’t compare with any tournament,” he said. “You can spend a whole week with the team and then you can play for the country, so I really like these weeks.”

Asked what would mean more to him, a Grand Slam title or a DC win, Berdych couldn’t pick one or the other.

“These two things, you can not compare,” he stated, after taking some time to think about it. “If you win the Grand Slam then it’s something amazing. It’s just for you. If you have a team competition, you have a team and you win for the country. Even if you’re in the team and there are some other guys that are better than you and they won the last tie, it’s still the same important, because you’re there with four guys. I think it’s no chance to compare.”

Judging from how he likes to play for his country, and how high he rates the Davis Cup, Berdych sounds like the kind of player who would prefer an Olympic medal over winning a major, but the opposite is true. “It’s still for us, for the tennis players, the Grand Slam is more important. I like to play the Olympics, I enjoy the atmosphere, I like to see all the other athletes, all the other sports, it’s nice. But for the career of a tennis player, or for me, the Grand Slam is more important.”

“I’m looking forward to the Olympics, and maybe some medal would be nice, but the best for this season would be to finish in the Top 10. So let’s start with the Top 10 and then keep going.”

TOURNAMENT DEPLETED AFTER SECOND ROUND

After the tournament in Rotterdam suffered from about two dozen pull-outs in the last two years, the big names that were in town for the 35th anniversary of the event this year have all been sent packing already. There is not a single seed among the quarterfinalists, as Rafael Nadal, Nikolay Davydenko and David Ferrer fell on Thursday. The last time all seeds were out of an ATP tournament before the quarters was in Nottingham in 2006.

Nadal, the top seed, lost 6-3, 3-6, 4-6 to Andreas Seppi of Italy, who celebrated his 24th birthday. The Spaniard played well against Dmitry Tursunov in the first round on Wednesday, beating the hard-hitting Russian 7-5, 6-3. But against the aggressive Seppi, Nadal came up short. Seppi, who edged Lleyton Hewitt in the first round in a third-set tiebreak, led 5-2 in the final set before he coolly served it out at 5-4. Nadal was playing too defensively and simply got outplayed by the red-hot Italian. “I lose, not the balls or the court, I lose, no excuses,” said Rafa after the match.

Second-seeded Davydenko was upset by Frenchman Michael Llodra 6-3, 7-5, while Ferrer fell to German qualifier Mischa Zverev 6-2, 7-5.

The tournament lost two other big assets before it had even started, as the Australian Open finalists Novak Djokovic and Jo-Wilfried Tsonga both pulled out.

In the quarterfinals, Seppi will take on Robin Soderling, Gilles Simon faces Teimuraz Gabashvili, Zverev plays Karlovic, and home-playing wild card Robin Haase will face the serve & volleying Michael Llodra. Out of all these pick’em matches, I’ll go with Soderling, Simon, Karlovic and Haase to come through on Friday.

Henin: A diamond deep in the rough

2008-02-17T21:49:00.002+01:00

Justine claims what could be last edition of Belgian event

FROM THE PROXIMUS DIAMOND GAMES IN ANTWERP – Justine Henin struggled much of the week to regain her dominant 2007 form, but in the end, she won what might be the last edition of the Proximus Diamond Games with a 6-3, 6-3 victory over unseeded Karin Knapp.

The Tier II tournament in Antwerp is scheduled to disappear from the Sony Ericsson WTA Tour calendar next year. But whereas tournament organiser Bob Verbeeck said a few months ago that the Proximus Diamond Games would continue as an exhibition event in 2009, he stated earlier in the week that he is still hoping the tournament can retain its place on the tour calendar.

Just like last year, when local hero Kim Clijsters played her final tournament in Belgium, ticket sales for the week were up to over 100,000. "This is why I still hope to organise a WTA tournament in the future," said Verbeeck. "We have got a loyal and pleased title sponsor that wants to keep supporting a successful project. In Dubai we will have a meeting with WTA boss Larry Scott. Our ambition remains to organize a WTA tournament with a minimum of three Top-10 players (a lower grade A-level that is essentially a Tier II) of course including Justine Henin, and six to seven players from the Top 20. Personally I am not that much in favor of an exhibition, which focuses more on the show element." Verbeeck said he expects to know more about the future of the event near the end of March.

Meanwhile, Henin said she's willing to support Verbeeck's cause. "The WTA is certainly open to comments from the players. I would love to help and contribute to the further existence of this wonderful tournament."

Henin had an easy road to the final as No. 48 Knapp was the highest-ranked player she had to face all week in order to win her home tournament. Henin posted her most comfortable victory of the event in the final against the Italian.

"This will always be a wonderful memory," said the Belgian.

FIRST SET GOES QUICKLY

Henin faced a break point in her opening service game, but after she saved it with an overhead she raced out to a 5-2 lead. She failed to serve it out, but broke Knapp in the next game to seal the opening set.

Henin clearly tried to be aggressive from the get-go, as she was moving forward a lot. But she was charging the net too much, coming in on balls that didn't warrant an approach. It resulted in some easy passes for Knapp and showed that Henin still wasn't playing with a lot of confidence.

The second set offered a big contrast to the first. Henin rarely showed her face around the net again, as she switched back to the defensive mode she had been playing in for most of the week. Knapp proved she can hit winners off both wings, but the 20-year-old was too erratic to stand a chance against the No. 1.

Knapp lost her serve at 2-3, when she didn't get down well enough for a sitter backhand that she put in the middle of the net. It turned out to be the only break of the set, as Henin closed out the match at 6-3 with a service winner down the tee. "I was having a hard time with my tennis this week, but it turned out right in the end," she said.

As far as the Belgian fans are concerned, their tournament was a great success, as the only thing they cared about was to see Henin lift the trophy. But for a neutral fan, this has been one of the most mediocre Tier II events of recent history as Henin didn't have to face a single Top 40 player all week, and with two qualifiers and a lucky loser among the quarterfinalists, there basically wasn't any high-profile match all week.

"I don't like it that much," said Henin about having to play all these little-known players. "I prefer to have played the players I know here this week, because you never know what you can expect [against the lower ranked players]." En route to the final, Henin beat Tsvetana Pironkova (No. 76), Alisa Kleybanova (No. 106) and Timea Bacsinszky (No. 94).

Eind goed, al goed

2008-02-17T20:23:00.002+01:00

Justine Henin heeft de waarschijnlijk laatste editie van de Proximus Diamond Games gewonnen en dus is het toernooi geslaagd. Zo simpel is het, want haar opponente in de finale mag dan wel Karin Knapp hebben geheten en niet Serena Williams, maar er zijn net als vorig jaar meer dan 100.000 kaartjes verkocht en het toernooi heeft haar gedroomde winnares. Dat de overige toppers afzegden ofwel vroegtijdig werden uitgeschakeld, maalt helemaal niemand meer om verder.

Het Sportpaleis was vanmiddag barstens vol. Nog voller dan op de donderdagavond, toen Justine haar eerste wedstrijd speelde. Opnieuw lagen de bordjes met ‘Go Justine’ op de stoeltjes en het publiek werd zoals gebruikelijk in de stemming gebracht door speaker Carl Huybreghs .

Ik hoop van harte dat ik volgend jaar de kans krijg terug te keren in het Sportpaleis, want eerlijk is eerlijk, vrijwel alles in Antwerpen is beter geregeld dan in bijvoorbeeld Rotterdam, waar morgen het grote ATP-toernooi van start gaat. Het eten voor de pers is van uitstekende kwaliteit, waarbij dagelijks gekozen kan worden tussen verschillende gerechten, aangevuld met een lekker glaasje wijn.

En dan is er nog het verschil in sfeer. Antwerpen is echt uniek in het feit dat men de ballenjongens, lijnrechters en speelsters introduceert met een flitsende lightshow en knallende muziek. Goed, het is allemaal niet even leuk als je in de persruimte zit en er een persconferentie of interview aan de gang is, maar voor de fans is het fantastisch. Vooral de ontvangst van Kim vorig jaar en deze editie met Justine was elke keer weer een groot feest, waarbij het kippenvel mij dik op de armen stond. Dit zijn dingen die ik nooit zal vergeten.

Ik sluit af met de uitslag van de press contests, waarbij ik zelf helaas niet verder kwam dan een achtste plaats, maar waar een Duitse vriend van mij zich bij de top 5 heeft geschaard en een grote doos bonbons mee naar huis kreeg. Overigens kregen de beste drie journalisten een mobiele telefoon als prijs. Ook niet gek dacht ik zo.

Ik hoop dat u net zo heeft genoten van de Proximus Diamond Games als ik, en laten we duimen dat er wellicht toch nog wat edities zullen volgen.

Met de schrik vrij

2008-02-16T21:46:00.000+01:00

Wat is er toch met Justine Henin aan de hand? Ze speelt de hele week al ver onder haar kunnen, en had vandaag zomaar kunnen verliezen van de ontdekking van het toernooi: Timea Bacsinszky. De 18-jarige Zwitserse wist echter haar break kansen in de tweede en derde set niet te benutten, waardoor Henin uiteindelijk toch gewoon met de winst aan de haal ging.

Na het volle huis op donderdagavond is de publieke belangstelling voor de laatste twee duels van Henin wat teruggelopen. Zo ging het vorig jaar ook met de wedstrijden van Kim Clijsters, maar voor mijn gevoel trok Kim meer toeschouwers naar het Sportpaleis. Eén ding is zeker: de aanmoedigingen voor Clijsters waren afgelopen jaar een stuk hartstochtelijker dan de vrij tamme ondersteuning die Henin ontvangt.

Om nog even terug te komen op de press contest waarover ik gisteren schreef: ik was vastbesloten om een 3-sets overwinning voor Henin in te vullen en mijn positie in de Top-5 van het eindklassement veilig te stellen, maar helaas, de opdracht van vandaag betrof het duel tussen Na Li en Karin Knapp. Hiermee ging ik met mijn 2-sets overwinning voor Li natuurlijk de mist in, waardoor ik een nu nog onbekende prijs op mijn naam kan schrijven.

Henin zal het morgen in de finale dus op gaan nemen tegen Knapp. Met alle verrassende uitslagen die we de afgelopen week hebben gehad, is het eigenlijk niet eens meer opvallend te noemen dat er een onbekende speelster in de finale staat. Knapp staat op de 47e positie op de wereldranglijst, en zal de hoogst gerangschikte speelster zijn die Justine Henin deze week treft. Ik kan me niet voorstellen dat Juju ooit zo’n ‘eenvoudige’ tegenstand heeft gekend in een Tier II toernooi. De laatste editie van de Proximus Diamond Games had een beter lot verdiend. Gelukkig lijkt het toernooi wel haar gedroomde winnares te krijgen.

Bacsinszky is shaking off the pressure

2008-02-16T01:04:00.000+01:00

Swiss youngster has left comparisons to Hingis behind her

FROM THE PROXIMUS DIAMOND GAMES IN ANTWERP – When Timea Bacsinszky enjoyed some international success on the juniors circuit, the Swiss press were quick to name their new prodigy the next Martina Hingis. “There are a lot of expectations,” said the 18-year-old qualifier, who reached her career first Sony Ericsson WTA Tour semifinal in Antwerp after Daniela Hantuchova retired due to illness.

Bacsinszky, ranked No. 94, was leading 6-2, 4-6, 4-1 when Hantuchova felt she couldn’t go on. “I couldn’t catch my breath on the court,” said the third seed. “I was getting tired after playing more than five seconds. Today I can’t really say I was beaten.”

Bacsinszky qualified her achievement as a win like any other. “I think I did everything to win it. I was the winner of this match, even if she gave up.”

There are no Swiss reporters in Antwerp, but Bacsinszky told TennisReporters.net she gets plenty of attention in the press back home. “The Swiss press follows me a lot. Since I’m young, I’ve already been compared to Martina Hingis, because I won twice the world championships under 14. A lot of times I had the same results when I was young as she did, so that’s why it’s easy in Switzerland to make a comparison.”

Up-and-coming players are always compared to their nation’s best players. When you have stars such as Martina Hingis and Roger Federer representing your country, expectations will be extremely high, how unfair that might be.

“They wanted me at 16 to be world number one,” said Bacsinszky. “But now I’m feeling fine with it, because even if they put the pressure on me, I’m taking it easy. I’m going step by step and it’s working.”

Bacsinszky finished 2006 as No. 121 and reached a career high ranking of No. 88 in 2007, before she ended the year at a disappointing No. 122. “I was feeling that I was making progress as I was playing, but the thing is I had a lot of injuries,” she said. “When I had a good draw I didn’t take my chance to do a good tournament. But this year it’s starting really well.” Bacsinszky reached the second round of the Australian Open as a qualifier, in which she fell 7-5 in the third set to Sania Mirza.

Bacsinszky is a gritty player who moves well and has a fluid serve. She hits a strong two-handed backhand, but she can’t really play aggressively with her forehand, which she often hits high and with a lot of spin. She likes to play defense and has a strong athletic build. Her favorite surface is clay.

During her match against Hantuchova, Bacsinszky proved she also has a great feel for the ball, hitting a number of well camouflaged drop shots. “I like those,” she laughs. “My forehand is also not so bad. I know how I’m hitting it. I am disturbing the other player with my spin, so I’m happy with it. The thing is that [to become a better player] I have to be consistent when I’m returning, and also improve my fitness a little bit.”

IDOLIZING SELES

Bacsinszky has lived in Switzerland for all her life, but both her parents are Hungarian. When she grew up, she idolized Monica Seles, who announced her retirement earlier this week. “I wanted to talk with her again in Hungarian, because everyone thinks she is from Serbia, but actually she’s Hungarian. This is something I want to make clear,” Bacsinszky said. “I wanted to talk with her, because I talked to her when I played in the juniors of Roland Garros in 2002 when I was 13.”

“She asked me for a towel in the locker room, and after she said ‘thank you’, I answered her in Hungarian. She was like [stunned] and then we talked a little bit. But I think it was one of her last tournaments, so [I never saw her again].”

After this week, Bacsinszky will surpass her career high ranking of No. 88, but she doesn’t care about where she’ll be at the end of the year, as long as she’s improving and having fun. “I don’t fix myself goals, I just want to keep going and to be better in the ranking. For sure my goals in the future are to be Top 20 or Top 10. But I don’t want to put my goals too high. I just want to enjoy playing, because I really love playing and the thing is that when I retire, I want to say I did everything to be the highest as [I could be]. If I’m No. 50 or No.5, I don’t care. I just want to enjoy what I’m doing, enjoy this part of my life.”

For now, Bacsinszky considers the Zurich Open of 2006 - where she beat then No. 15 Anastasia Myskina en route to the quarters - her most memorable tournament. It just might change after she plays Justine Henin in the semis tomorrow. “We’ll see,” she laughs. “You never know. She can also be shaky. She was shaky yesterday evening [against Pironkova].”

Henin was also far from her best in her quarterfinal against Alisa Kleybanova, but still advanced comfortably in a 6-4, 6-3 win. The other semifinal will feature Na Li and Karin Knapp. Knapp upset fourth-seed Patty Schnyder in a nail-biter 6-2, 6-7(1), 7-6(2), whereas Li ousted qualifier Sofia Arvidsson 7-5, 6-4.

Hoestbuien

2008-02-15T21:52:00.000+01:00

Terwijl Justine Henin met slecht spel zich desalniettemin heeft weten te plaatsen voor de halve finales, zijn ondertussen zo goed als alle reekshoofden in Antwerpen gesneuveld. Vandaag viel weer een voornaam slachtoffer te noteren, te weten Daniela Hantuchova. De als derde geplaatste Slowaakse had last van een verkoudheid, en was daardoor lang niet op haar best tegen Timea Bacsinszky, u weet nog wel, die hard werkende Zwitserse. Al hoestend en proestend stond Hantuchova na haar opgave in de derde set de pers te woord.

Een kwartiertje later kwam een dolgelukkige Bacsinszky het perscentrum binnen voor haar persconferentie. Ik had de afspraak om haar na afloop nog even persoonlijk te interviewen, dus ik liet het Franstalige kruisverhoor aan mij voorbij gaan. Bacsinszky spreekt maar liefst vijf talen, en stelde voor de grap aan mij voor om het interview in het Nederlands te doen.

Timea vertelde dat ze net als Hantuchova zelf ook niet helemaal in beste doen was. Ze heeft al dagen last van een droge keel en imiteerde haar kuchjes van tijdens de wedstrijd. Dat laatste had ze beter niet kunnen doen. Ze kreeg een serieuze hoestbui, waarvoor ze mij sarcastisch bedankte. Maar ik kan haar de hand schudden, want zelf loop ik ook al dagen te kuchen vanwege de droge lucht in het Sportpaleis. De hoestdrank is inmiddels al bijna op.

Inmiddels heeft Bacsinszky al zes wedstrijden achter de rug, waarbij ze in haar eerste rondeduel tegen Olga Govortsova ook nog eens een match point overleefde. Met haar vechterslust kan ze het iedereen lastig maken, en dus ook een Henin die lang niet in topvorm verkeert.

Elke dag wordt in het perscentrum een ‘press contest’ gehouden, waarbij voor een bepaalde wedstrijd de winnares, het aantal sets, het aantal games en de tijdsduur moeten worden voorspeld. Net als vandaag en gisteren, zal ook morgen vrijwel zeker de wedstrijd van Henin worden uitgeroepen tot ‘match of the day’. Vooralsnog is er geen journalist geweest die anders ingevuld heeft dan een twee sets overwinning voor Justine. Misschien dat ik morgen die traditie maar eens ga doorbreken…

Herinneringen aan vorig jaar

2008-02-15T11:06:00.000+01:00

Wie dacht dat alleen Kim Clijsters populair is in Antwerpen heeft het mis. Net als in 2007, toen Kimmeke begon aan haar afscheidstournee, was het Sportpaleis voor de openingswedstrijd van Justine Henin zo goed als vol. Er ontstond hierdoor net als vorig jaar opnieuw een groot contrast met de voorgaande sessies in het toernooi. De muziek ging een paar tandjes harder, de perstribune zat vol, en voor het eerst waren de plaatsen om mij heen ook gevuld met betalende fans. De temperatuur binnen lag ook direct enkele graden hoger.

Op de tribunes waren de stoeltjes uitgerust met papieren bordjes met op de ene kant het woord ‘Go’, en op de andere ‘Justine’. Als de mensen deze bordjes op een bepaalde manier omhoog houden, zou er op de tribune achter de scheidsrechtersstoel nog eens het woord ‘Allez’ moeten ontstaan, en aan de overkant ‘Justine’. Helaas waren de tribunes om dat effect te creëren net niet vol genoeg.

Justine werd onthaald met een oorverdovende staande ovatie en het kippenvel stond bij mij weer dik over mijn lijf. Half terugdenkend aan de ontvangst van Kim vorig jaar werd het weer een emotioneel moment. Wat kan sport toch mooi zijn, en dan is er nog niet eens een bal geslagen.

Goed, u hebt kunnen zien dat het niet veel scheelde of Henin had al vroegtijdig het toernooi moeten verlaten. Ze speelde zelf benedenmaats, terwijl de jonge Bulgaarse Tsvetana Pironkova (die op de Australian Open van 2006 Venus Williams klopte) frank en vrij voor de winners bleef gaan. Toen het publiek op 3-2 in de tweede set begreep dat Justine wel wat steun kon gebruiken, zetten zij het Sportpaleis op zijn kop. Pironkova won in de rest van de wedstrijd nog slechts één game.

Eerder op de dag verloor Anna Chakvetadze, gehinderd door een rugblessure, van de Zweedse Lucky loser Sofia Arvidsson. Door de eerdere verrassingen in het toernooi en enkele afzeggingen, zijn de kwartfinalepartijen van vrijdag nu weinig aantrekkelijk. Karin Knapp – Patty Schnyder, Daniela Hantuchova – Timea Bacsinszky, Na Li – Sofia Arvidsson en natuurlijk Justine tegen Alisa Kleybanova. Erg jammer dat er zo weinig toppers over zijn in de laatste editie van het toernooi. Twee kwalificatiespeelsters en een lucky loser bij de laatste acht, tsja…

Maar allez, het hele toernooi draait in feite toch maar om één speelster? Go Justine!

Henin finds her magic after shaky start

2008-02-15T00:54:00.001+01:00

Justine about playing in Belgium: “It was so emotional”

FROM THE PROXIMUS DIAMOND GAMES IN ANTWERP – With a near sell-out crowd of 13.650 Belgian fans behind her, everyone was expecting a routine, straight sets win for Justine Henin in her opening match against Tsvetana Pironkova. But the No. 1 was having a surprisingly hard time with herself and the streaky Bulgarian, until after being a set and a break down, she started to find her rhythm. “It was a magical night,” said Henin.

Henin entered the Sportpaleis under a standing ovation from her Belgian fans. It was a welcoming comparable to the one Kim Clijsters underwent when she played her last tournament in front of a home crowd here last year. “It was so emotional,” said Henin. “I was really moved when I walked on court and saw all these people cheering for me. It was unique, because it’s not every day that you play a home match. That’s why I was nervous at the beginning, because I wanted to give back to this crowd.”

Those words were very reminiscent of what Clijsters said about her fans last year, but whereas Kim needed a mere 45 minutes to get through her first match, Henin required an extra one-and-a-half hour.

Henin immediately fell behind a break due to some bad misses. She evened the score quickly, but never took a lead. Serving at 4-5 and 5-6, she had to overcome a 15-30 deficit twice, before eventually dropping the set in a tiebreak. Henin was surprisingly erratic on her backhand wing, where she had a lot of trouble finding the right timing on her shots. She was also playing too defensively, not hitting for the lines or moving to the net, but sending most balls back to the middle of the court, to see what Pironkova would come up with.

The 20-year-old Bulgarian, who is best remembered for beating Venus Williams at the Australian Open in 2006, was playing aggressive tennis throughout the match, which at times resulted in the most amazing winners. She was never afraid to go for her shots, no matter what the score was. Slowly but surely, it was starting to look like her opportunistic game was going to pay off.

The Belgian fans began to realise during the changeover at 3-2 in the second set, and with Pironkova about to serve, that Henin needed to up her level, or she’d be out of the tournament. They had been relatively quiet up until this point, but when the umpire called time, the Belgians rocked the Sportpaleis on its foundations. On the first point of the following game, Henin scrambled for a few balls, and then passed Pironkova at the net on a short drop shot. The fans ate it up.

At 30-all, Pironkova missed a forehand after Henin had played some more great defense. The Belgian pounced on her first break point with some aggressive forehands, which forced Pironkova into a backhand error.

Henin was spurred on by the crowd and never looked back. She only lost one more game in the entire match, after playing a lot more offensively and cutting back on her errors. “When I won that game to come back to 3-3, I knew I would go on to win,” said Henin. “I started to hit winners from all over the court. The fans carried me to victory today.” Henin will face Russian qualifier Alisa Kleybanova in the quarterfinals.

SOUR BACK SENDS CHAKVETADZE CRASHING

Anna Chakvetadze complained she had a bit of a sour back when she arrived in Antwerp after winning the Tier II event in Paris last week, but said she would be fine by Thursday for her opening match. The No. 2 seed started off strong against Swedish lucky loser Sofia Arvidsson, but was quickly bothered by her injury, as she requested a medical time-out. When Chakvetadze lost the first set, she looked certain to retire, but instead played out the match. She eventually fell 6-3, 7-5.

Na Li: Not quite the Chinese hope

2008-02-13T23:45:00.000+01:00

Says she feels no pressure in the Olympics because she doesn’t play doubles

FROM THE PROXIMUS DIAMOND GAMES IN ANTWERP - After sustaining a nasty rib injury that kept her off the Sony Ericsson WTA Tour for six months, Na Li is now trying to get back in form for what should be the highlight of her career later this summer: the Beijing Olympics. She doesn’t have to deal with high expectations from the Chinese Federation.

When it comes to singles, there has never been a better Chinese women’s player than Na Li. She became the first player from her country to crack the Top 20 and reach a Grand Slam quarterfinal (’06 Wimbledon). But the Chinese Federation has not set its eyes on Li for Olympic glory later this year. The focus is on the doubles team of Zi Yan and Jie Zheng, who won the Australian Open and Wimbledon in 2006.

Li moved into the quarterfinals on Wednesday when she defeated Dominika Cibulkova 6-4, 6-3. She continues her strong year so far with victories over Nicole Vaidisova, Patty Schnyder and Sybille Bammer on the way to winning Gold Coast.

Li didn’t make a massive impact in her first full year on Tour in 2005, but she became a respected player in ‘06, when she reached the Top 20 and beat Kuznetsova and Nicole Vaidisova en route to the quarterfinals at Wimbledon. In China though, there was hardly a response.

“For me nothing changed after my success,” she said. “After Wimbledon I was flying back to Beijing and there was only my husband waiting for me at the airport. In China they care about the winner. We had another two girls who won the doubles (Yan and Zheng) and there were like 50 or 100 journalists waiting for them.”

But surely, with the Olympics coming up, the nation expects something from its best singles player? “No, nothing,” Li said. “I didn’t play doubles, so they don’t care about me (laughs). I can just play my game, that’s all.” I find it a little hard to believe that there are no expectations at all on Li’s shoulders, but she appears not to be feeling any, which is a good thing. Of course the Chinese have some bigger sports to worry about.

STARTED IN BADMINTON UNDER DAD'S GUIDANCE

Exactly how did a Chinese girl pick up a sport at a time it was practically unknown to its country? “I was like 6 years old and my father was a badminton player, so that’s why I start badminton,” Li said. “After 2 years, the tennis coach comes to me and asks me [if I want to try tennis]. I said to my parents that maybe I change to tennis. They talked to the coach and they were okay with it.”

Li didn’t pick up tennis with the intention of becoming a professional player one day. It wasn’t until she was 16 years old that she started believing that maybe she could make a career out of her hobby. She had a lot of success on the ITF circuit in Asia - with the occasional trip abroad - but before she got the chance to play in the big WTA events across the globe, Li felt she couldn’t go on. “After three years I was really tired. I was thinking: ‘I can’t go anymore. I hate tennis.’ So I take two years off and I came back for 2004.”

She made an outstanding comeback after not playing a single event between April 2002 and May 2004, winning 3 consecutive ITF tournaments in an unbeaten run that lasted 28 matches. In September of ‘04, Li qualified for the Tier II event in Beijing, where she reached the second round. There, she found herself facing the fresh US Open champion, Svetlana Kuznetsova.

“I talked to my husband and I said: ‘wow, I play her. Before I saw her on TV and now I play against her in the court.’ My husband said: ‘don’t worry, you just play, you’re in Beijing, and you have nothing to lose’. I had two match points. The first match point I was feeling pressure, and the second she hit a winner.” Kuznetsova won 6-3, 6-7(6), 7-6(3).

The match was a turning point in the career of Li. She knew she could be successful as a professional player, and proved it the next week by winning her first Tour event in Guangzhou. This led to another kind of breakthrough in itself.

“Before, I couldn’t choose my own tournaments,” she said. “The Chinese Federation chooses which tournaments I have to play.” But by winning the Tier III tournament in her home country, and moving into the Top 90, she was given permission to play her own schedule as of 2005.

“The first year was so exciting because it was just like, first time here, first time there,” she said. “For me always first time.” But being a relatively old newcomer on the Tour who had never learned to speak English wasn’t that much fun. “The biggest problem was loneliness. I couldn’t speak English, so when people talked to me I couldn’t understand.” And about the age barrier, Li said: “I was always joking, I’m an old woman still playing tennis.”

With the success of Li and the doubles players, tennis is rapidly growing in China. “I see a lot of tennis schools now,” Li said. “They have a lot of children choosing for tennis. Also in the media, every tournament is live on TV or on the internet.”

She said that she doesn’t believe the Chinese coaches are focusing more on training female players, because it would allegedly be easier to produce a women’s tennis star compared to a male. “I think the focus is the same.”

Despite the fact that she is now free in choosing the tournaments she wishes to play, Li still has to give up a chunk of her prize money to the Chinese Federation, just like any other Chinese player. She isn’t allowed to disclose any numbers or a percentage of her earnings. “It’s a secret, I can’t tell you (laughs),” she said. “It’s like asking a woman for her age.” In return, the players’ expenses are completely covered. “They pay everything,” confirms Li. “Flight tickets, hotel and coaching.” In about six months, whole China will be watching to see if the investments are paying off.

Zwoegen in het achterveld

2008-02-13T21:30:00.000+01:00

Niet elke speelster die aan de Proximus Diamond Games, of welk ander groot toernooi dan ook deelneemt, krijgt de kans om op het centre court te acteren. Op de velden ver verwijderd van de grote stadioncourts vind vaak het échte werken plaats.

Buiten het Sportpaleis is in een kleine sporthal provisorisch een tweede baan aangelegd, op een goede 5 minuten lopen van de hoofdattractie. Er zijn een soort semi-overdekte wandelgangen aangelegd die vanuit het Sportpaleis tot dit second court leiden. Het is in deze gangen overigens hartstikke koud, want de temperatuur is exact gelijk aan buiten.

Indien u nog nooit een wedstrijd bent gaan kijken in deze tweede hal, dan kan ik dat zeker aanraden. Oke, op papier zijn het niet de beste duels die hier afgewerkt worden, maar de tot nog toe twee leukste wedstrijden uit het toernooi voor mij hebben zich niet in het Sportpaleis afgespeeld. Beide partijen betroffen de Zwitserse speelster Timea Bacsinszky. De eerste was op maandagmiddag, toen zij in de laatste kwalificatieronde aantrad tegen Kirsten Flipkens.

In een intieme hal met een fanatiek publiek naar een wedstrijd kijken is het leukste wat er is. Alles wat de speelsters roepen op het veld kan makkelijk worden verstaan, en doordat je zo dicht op de actie zit krijg je een veel beter beeld van hoe hard er nou eigenlijk wordt geslagen door de tennissters. Je wordt veel makkelijker meegetrokken in de wedstrijd.

Flipkens en Bacsinscky maakten er op maandag een waar titanengevecht van en beiden lieten hun emoties regelmatig de vrije loop. De fans smulden er van, maar jammer genoeg voor de Belgen ging de tiebreak in de derde set naar de Zwitserse.

Om 13.00 uur vanmiddag mocht Bacsinszky opnieuw aantreden in de kleine sporthal. Het ging om een van de twee laatste eerste rondewedstrijden van het toernooi, die om voor mij onduidelijke redenen dus pas op de derde dag van het hoofdtoernooi werden afgewerkt. Misschien gunde de organisatie Bacsinszky een extra rustdag, want op zondag had ze óók al een driesetter gespeeld.

Bacsinszky, de nummer 94 van de wereldranglijst, nam het op tegen nog maar eens een nieuw Russisch talent, Olga Govortsova. Ze had er ongeveer twee en een half uur voor nodig, maar opnieuw knokte de Zwitserse zich een ronde verder. Ze heeft inmiddels vier wedstrijden achter de rug, en mag morgen op het centre court aantreden tegen Julie Ditty in de tweede ronde. Heeft u een kaartje, geef onze vrolijke vechtersbazin uit Lausanne dan eens een welverdiend steuntje in de rug.

Hoezo, geluidsoverlast?

2008-02-12T21:52:00.000+01:00

Heb ik het onheil gisteren over mijzelf afgeroepen door het te hebben over het hinderende geluid afkomstig van het centre court? Ja, het was een storende factor tijdens mijn interview met Na Li, maar gelukkig zat ik een kleine meter van haar verwijderd en konden we met lichte stemverheffing gewoon ons gesprek voortzetten. Dat het allemaal nog een stapje erger kan, bleek vanmiddag…

Het was vanaf 12.00 uur ‘All Acces Hour’ in het Sportpaleis. Dat houdt in dat de vier hoogst geplaatste speelsters beschikbaar zijn om vragen te beantwoorden van de media in waar op papier een uur tijd voor staat.. Bij het gros van de toernooien doen alle speelsters dit tegelijk, of 2 na 2. Elke speelster zit aan een eigen tafel, waarbij de journalisten aan kunnen schuiven en op kunnen staan wanneer zij willen.

In Antwerpen werkt het anders. Daar verschilt het vragenuurtje in principe niets van een normale persconferentie. De speelster neemt plaats achter de verhoogde tafel voor het sponsorboard met de welbekende microfoons en staat de pers te woord. Persoonlijk ben ik geen fan van dit format, mede door de lange wachttijden tussen de verschillende sessies. Maar de interviewruimte in het Sportpaleis is te klein om het anders te doen.

De eerste speelster die vanmiddag aan bod kwam was Anna Chakvetadze, de als tweede geplaatste Russin. De andere journalisten stonden niet bepaald te springen om haar wat te vragen, dus het liep al vrij snel uit op een tweegesprek tussen mij en Anna. Ze vertelde me na afloop met een lach dat ze van mij geen vragen meer wenst te krijgen, waarop ik haar zei dat ik ervoor wilde zorgen dat ze niet voor niets naar het perscentrum was gekomen.

Eigenlijk gebeurde met Patty Schnyder en Daniela Hantuchova vrijwel hetzelfde, hoewel voor Hantuchova nog wel enigszins interesse was. Schnyder dreigde zonder maar één vraag te hoeven beantwoorden rechtsomkeert te kunnen maken, dus uit medeleven begon ik maar weer een gesprekje.

De sessie met Hantuchova leverde tot nu toe de meest irriterende / lachwekkende situatie van het toernooi op. Terwijl de Slowaakse net was begonnen met het beantwoorden van vragen, vond op het centre court de aankondiging voor de volgende wedstrijd plaats. Als u de Diamond Games ooit heeft bezocht, weet u dat dit niet enkel met woorden wordt beklonken. Nee, voor de ballenjongens, de lijnrechters, en vervolgens beide spelers, wordt in totaal 4x een allesoverheersende beat gestart. Gisteren heb ik u duidelijk gemaakt hoezeer er in de persruimte hinder wordt ondervonden van de geluiden afkomstig van het centre court.

Tijdens de muziek was het stil in de persruimte en vielen er veel gepikeerde, schuddende hoofden te aanschouwen. Er kon immers onmogelijk een vraag gesteld worden. Hantuchova kon er wel enigszins om lachen en vroeg zich af of de umpire wellicht ook een eigen muziekje heeft. Toen ik bij het afzwakken van de verschillende muzikale hoogstandjes een vraag probeerde te stellen, of beter gezegd, half te schreeuwen, kon de Slowaakse mij toch nog niet verstaan. In tweede instantie lukte het nóg niet. Allez, daar begint het volgende muziekje alweer… Een kleine minuut later draait Daniela de rollen om en vraagt ze aan mij: ‘kan je de vraag toch nog wel herinneren?’ Drie keer was scheepsrecht voor mij, want er was nu eindelijk een einde gekomen aan de herrie.

De rust leek hersteld, totdat plotseling de microfoons voor de neus van Hantuchova ontzettend begonnen te piepen. “Wat zullen we nog meer krijgen? Ik denk dat ik moet gaan oppassen, straks valt er nog iets van het dak naar beneden,” reageert ze.

Bij elkaar opgeteld duurden alle onderbrekingen misschien nog wel langer dan de vragensessie zelf, maar Hantuchova bleef desalniettemin vrolijk antwoorden. Chapeau.

Voor één speelster was er natuurlijk wel ruimschoots aandacht, en dat was Justine Henin. Justine was in een goed humeur en gaf uitgebreide antwoorden aan de vele nieuwsgierige Belgische journalisten. Over wat ze precies zei zult u morgen in de kranten voldoende kunnen lezen.

Geluidsoverlast

2008-02-11T22:48:00.000+01:00

In de journalistiek verlopen zaken niet altijd zoals gepland. Laat staan in de sportjournalistiek, waar een bepaald resultaat of een onverwachte uitspraak plots tot veel opschudding kan leiden en een vooraf opgestelde planning volkomen op zijn kop kan gooien.

Mijn grootste opdracht voor de Proximus Diamond Games was aanvankelijk een interview met Serena Williams. Maar helaas, Serena meldde zich niet geheel onverwachts af. Dan zou het Tatiana Golovin gaan worden, want zij heeft onlangs namelijk Glen Schaap ingehuurd als haar nieuwe coach, en voor het Nederlandse Tennis Magazine is dit natuurlijk een mooie binnenkomer. Maar nee, Tati had nog teveel last van haar rug.

Vervolgens kreeg ik het voorstel om me te gaan richten op Na Li, met natuurlijk als insteek de ontwikkeling van het Chinese tennis en de Olympische Spelen van later dit jaar. Na de WTA te hebben benaderd voor een interview, kreeg ik een mail terug met de vraag of ik Chinees spreek, of anders een tolk met me mee zou nemen. Oei, ik dacht dat ze toch wel een aardig woordje Engels sprak. Navraag bij een Amerikaanse collega leerde mij dat ze allesbehalve vloeiend is in deze taal. Toch raadde hij me aan om in ieder geval een poging te wagen, want je weet niet wat er kan gebeuren.

Vandaag was het dan zover. Li ontdeed zich in de eerste ronde van de Diamond Games eenvoudig van de Russische veterane Elena Likhovtseva en zou vervolgens tijd vrij maken voor een interview met ondergetekende. Aanvang: 19.30 uur. Exact gelijktijdig met de wedstrijd van de dag tussen Yanina Wickmayer en Shuai Peng, waarvan u het resultaat inmiddels bekend is.

U moet weten dat de persruimte direct grenst aan de tribunes van het Sportpaleis, dus de geluiden van het centre court krijgen achtergebleven journalisten perfect mee. Het afroepen van de umpire is uitstekend te horen, laat staan de loeiharde jingles die om de twee games door het stadion gaan. En oh ja, laat ik volstaan met te zeggen dat de Belgische tennisfans Yanina wel een overwinning gunden…

Wanneer iemand in alle rust een interview probeert af te nemen met een persoon die moeite heeft met de Engelse taal, kan dit allemaal enigszins vervelend genoemd worden. Gelukkig heeft mijn voicerecorder alles goed op kunnen nemen en begreep Li dat ze met enige regelmaat haar stem moest verheffen. Haar Engels was lang niet zo slecht als ik had gevreesd, dus dat was alleszins nog mooi meegenomen ook.

Het programma voor morgen: een interview met het Hongaarse supertalent Agnes Szavay. Verwachte aanvangstijd: 19.30 uur…

Een speelse start

2008-02-10T20:45:00.001+01:00

De persruimte was nog spookachtig leeg, maar de tribunes waren meer dan aardig gevuld voor de kwalificatiewedstrijden van zondag. Het was ten slotte Kids Day bij de Proximus Diamond Games, waarbij de kinderen gratis toegang hadden tot het Sportpaleis. Tussen het tennisgeweld door kregen zij ook zelf de kans om op het centre court een balletje te slaan. Yanina Wickmayer en Sabine Appelmans hielden een clinic van ongeveer een uur, muzikaal bijgestaan door de Ketnet-band. Toen Kirsten Flipkens na afloop ook nog eens in een spannend gevecht zich ontdeed van de Duitse Tatjana Malik, kon de dag voor de jongelingen niet meer stuk.

De rest van de dag werd gedomineerd door de vele ova’s en andere Oost-Europese verschijningen. Voor de Proximus Diamond Games is weer een vers blik speelsters opengetrokken. Herhaalt u na mij: Ekaterina Dzehalevich, Renata Vorocova, Alisa Kleybanova, Anna Lapushchenkova, Galina Voskoboeva en Mervana Jugic-Salkic. Wie kent ze niet…?

Vanaf morgen gaat het dan écht beginnen met de wedstrijden uit het hoofdschema. Jammer genoeg zijn niet alle namen die toe hadden gezegd te komen ook daadwerkelijk afgereisd naar Antwerpen. Meest betreurenswaardige afwezige is Serena Williams, die een dringende gebitsbehandeling nodig had. Ook Tatiana Golovin en de talenten Agnieszka Radwanska, Michaella Krajicek en Victoria Azarenka hebben verstek moeten laten gaan.

Radwanska, winnares van een toernooi in Thailand, meldde zich op zaterdag af vanwege privé-omstandigheden. Met andere woorden: ze had geen trek om na de finale naar België te vliegen. Met het flinke tijdsverschil valt daar natuurlijk wat voor te zeggen.

Als Nederlander ben ik inmiddels wel wat gewend qua afmeldingen, want ‘ons’ toernooi in Rotterdam heeft het de laatste twee jaar zwaar te verduren gehad. Zo keek ik twee jaar geleden vol uit naar het ATP-toernooi in Ahoy, toen zowel Federer als Nadal zich in hadden geschreven, maar uiteindelijk verscheen geen van beide spelers in de havenstad, en moest ik genoegen nemen met de kortste finale uit de geschiedenis van het toernooi. Radek Stepanek gunde Christophe Rochus slechts twee games, en kon na 42 minuten zijn hoofdprijs al in ontvangst nemen.

Zó erg is het allemaal nog niet in Antwerpen, want laten we eerlijk zijn, u als Belg komt eigenlijk maar voor één speelster naar het Sportpaleis, en die gaat zoals het er naar uitziet gewoon spelen.

Wie kan Justine Henin nog van de titel afhouden? De bedreigingen zijn schaars. In de kwartfinale zou Juju het Hongaarse supertalent Agnes Szavay kunnen treffen, in wat ik op voorhand zou tippen als de wedstrijd van het toernooi. Maar na het behalen van de finale in Parijs zou het goed kunnen dat de 19-jarige Szavay in de eerste ronde wordt verrast door de taaie Griekse, Eleni Daniilidou. Anna Chakvetadze, die Szavay versloeg in de Franse hoofdstad, is op papier de grootste uitdager van Henin. De Russin was vorig jaar de enige speelster die een set wist af te snoepen van winnares Amelie Mauresmo. Bovendien heeft ze na 7 gewonnen finales nog nooit een eindstrijd verloren op de WTA Tour. Justine is dus gewaarschuwd. Overigens is het nog even wachten op de eerste geslagen bal van de nummer één. Dat gaat pas gebeuren op donderdag, om 19.30 uur.

Davis Cup: Savour the format

2008-02-07T20:16:00.000+01:00

On the 1st of December, Bob and Mike Bryan clinched the Davis Cup for the US, winning their doubles match against Russians Igor Andreev and Nikolay Davydenko in Portland. Two months later, the same fabulous four (Roddick, Blake and the Bryans) and captain P-Mac have landed in Austria, trying to hold on to their fresh earned Cup. The American team isn’t happy to put their champions status on the line so soon already, as the thought that they’ve just won the coveted trophy is still sinking in.

Is it fair that the Cup victors are back in the grind a mere two months after the final? Winning the Davis Cup doesn’t come with a special package full of extras. There’s no home court advantage in the team’s next appearance. They still have to play on whatever surface their opponents come up with in an away match, and they have to play as many ties as any other nation, in order to win the Cup the following year.

While I’m not in favour of the champions picking a court surface in a first round away tie, there’s something to be said for giving the winners some sort of incentive. The downside from handing the holders a bye into the last eight would mean that we lose at least one World Group country, and I can’t say I’m in favour of that. The finalist would probably receive a bye as well, or the whole play-off system would have to be revised due to the odd number it creates of going back to 15 nations.

All in all, I’d say that I like the option of offering a home court opener for the defending champions in their next campaign. It’s a minor change, but it’s a good thing that the fans will be able to cheer for their victorious comrades at least once the following year, instead of seeing them drop out in their first appearance away from home, never getting the opportunity to watch their Cup-holders up-close. The players will be happy that they won’t need to travel abroad, and of course they’ll have the added benefit of being able to choose the venue and court surface.

The Davis Cup format is great the way it is. There’s a lot of talk about changing the schedule and even moving the entire event into a two-week slot, but I would consider it a big disappointment if there’d be a change in the format. It’s nice to have it spread out over a season. A country stays in contention longer and there’s enough time to create a buzz about a tie leading up to a Davis Cup weekend. Unless, of course, you’re an American and the Davis Cup is hardly given its worth. It seems to me that most of the criticism on the format comes out of the United States. But is there any format that could truly please Americans and create massive interest? I wouldn’t say the US is ‘just another country’ in Davis Cup, but we should consider that most of the nations involved in the competition do warm up for those Cup weekends. This is especially true for teams playing at home.

Isn’t it so that the Davis Cup charm is about playing ties in obscure Eastern European cities, or in South American hotbeds, in front of electric crowds who passionately cheer on their compatriots, as if they were involved in a big soccer match? There’s no way such an atmosphere can be created if the entire Cup would be played out on a single venue over a two-week time span. The dates have been rescheduled a little to accommodate the top players, and in my opinion, there isn’t much more that could be done to improve the competition. There’s too much history to make radical changes to the format. I love the Davis Cup, and I can’t wait to see my Netherlands get back to the World Group. With Robin Haase, it looks like we’re finally getting another decent player.

Let me just say something about Fed Cup to conclude this piece. I don’t like the fact that it is played out over two days instead of DC’s three, and the doubles features as fifth match. Why can’t both formats be the same? It certainly wouldn’t hurt the sport to have an identical competition for both men and women. Also, it’s about time the Fed Cup expands to 16 nations instead of the current 8. There’s plenty of competition nowadays.

Winning Djoker not so funny anymore

2008-01-28T17:17:00.000+01:00

He was the crowd favorite at the US Open, where fans couldn’t get enough of his hilarious impersonations. The new kid on the block was the guy to cheer for, as the New Yorkers not only liked Novak Djokovic, the funny man, but also the rising star who believed he could win it all. New Yorkers don’t despise cockiness, they love it when a youngster talks about beating the No. 1 player in the world and wants to take over his throne.

Fast-forward four months to Melbourne, Australia where the Djoker found himself in a whole different situation. The Aussies don’t care for big-mouthed players, they like the good-hearted Marcos Baghdatis, the sweet Ana Ivanovic or the underdog who came out of nowhere and just happened to look like Muhammad Ali holding a tennis racket. That Djokovic took out Australia’s very own Lleyton Hewitt in straight sets didn’t build his image too much either.

Djokovic was the deserving champion over the past fortnight. He came close to winning the entire event without dropping a set, but his nervous start against Tsonga in the final kept him from sweeping his first Slam title. You can’t argue with the Serb’s self-belief and how much it has helped him become the mentally rock-solid player he is now. Djokovic isn’t afraid to play the big points aggressively and he often comes up with his best tennis when it matters most. What he needs to work on, is control his emotions after winning those points. With the way he celebrates, screams and pumps himself up it often looks like he’s trying to say, ‘yes, I’m that good.’

You can not dominate a sport without being arrogant. It’s just that some athletes show it less than others. Nadal always acts the underdog in the media, Federer likes to be mister nice guy, while Djokovic isn’t afraid to speak openly about his goals, a tournament, a player, whatever. All these three guys have big egos, but each one deals with it differently.

Now that Djokovic has won a major, he will need to start thinking about containing his attitude a little, or he’ll turn more people against him, than he’ll win for him. Djokovic is no longer the fresh up-and-comer with the big mouth who a lot of people liked because he dared to speak about his ambitions, and wasn’t afraid to take on the big players. Now that he’s a champion himself, he has arrived on the big scene and needs to tone it down a notch or he will quickly be widely considered as a brat who talks too much and doesn’t respect the other players.

It’s not hard to see where Djokovic got his attitude from. His parents, father Srdjan and mother Dijana, speak even more freely about what their son could, or better said, will achieve. The mother told Matt Cronin of TennisReporters.net: ‘This is the first of many Grand Slams. You need to remember that. Write it down.’ These kind of lines, compared to their antics in the player’s box during matches can be, let’s say, a little bit off-putting.

Djokovic has now reached the semi-finals or better in the last four Slams he played in. He was a semifinalist at Roland Garros and Wimbledon (lost both to Nadal) and a finalist at the US Open. Now, after winning the Aussie Open, the Serb will need to start defending points from last year, starting at Indian Wells and Miami. There’ll be lots of pressure on him there, not only because he won at Key Biscayne and was a finalist at I.W., but also because he now has to deal with the added expectations of being a Grand Slam champion. Federer meanwhile has a good opportunity to bounce back strong and increase his lead in the rankings again, due to his early losses against Canas last year. There won’t be a new No. 1 before the clay court season, but we’re in for one heck of a year now.

Ivanovic wasn’t mentally ready to win... yet

2008-01-26T20:15:00.000+01:00

It wasn’t her best match of the tournament, in fact it may have been her worst. That’s a pretty scary thought considering Maria Sharapova didn’t lose a set in beating the new world No. 2 Ana Ivanovic in Saturday’s final. Mighty Maria was firing big serves again all day, but she was also helped by a nervous Ivanovic who tightened up on the important points.

Sharapova started off with three love service games, and broke serve once to go up 4-2 in the first set. She couldn’t hold on to the lead, as a rare loose game at 4-3 was the start off a small surge from Ivanovic, who came within two points of winning the opening set, when she was ahead 0-30 in Sharapova’s next service game. She got into a rally at 15-30, but then failed miserably in hitting a drop shot that barely reached the bottom of the net. Where have we seen that before? At 30-all, Ivanovic took a forehand mid-court in her stride, but played it too long. Sharapova won the game on a service winner and benefited from some more nervous misses by her opponent in the next game to force the break herself. She held at love to win the set.

In the second set there were no more weak service games from Sharapova like the one at 4-3 in the first set. She only lost two points on her serve in the entire set. Again, this also had to do with the fact that Ivanovic missed a lot of returns she shouldn’t have missed and was often late getting to balls. She admitted herself after the Hantuchova match that when she gets nervous, it mostly affects her movement. She sometimes doesn’t move her feet at all and just gets stuck to the ground. It’s a normal situation though that when the tension builds, the worst part of your game takes the blow. In the case of Ivanovic, it’s her footwork, which she did improve a lot over the past year.

Ivanovic stuck with Sharapova until 3-all in the second set, when she double faulted and netted a forehand to hand the Russian the break. She didn’t win another game, as on Sharapova’s third match point, Ivanovic hit a forehand passing shot wide.

Sharapova and Ivanovic are both 20 years old, but they are worlds apart in experience. Sharapova has now won three Grand Slam titles, but also injury-wise, she’s already had to deal with a lot. It’s no surprise that the mentally tougher Sharapova won the final over the still insecure Ivanovic, who is becoming a better match player, but probably needs another year before she wins her first Slam. That she’ll start winning majors someday is something I don’t doubt. She has developed a lot over the past year and there’s still room for improvement. You can’t blame this emotional girl for needing some time to get used to being a Top 5 player and playing in the latter stages of Grand Slams against the world’s best, and most experienced players. I believe Ivanovic is in fact mentally quite strong, or she wouldn’t have beaten Venus Williams in the quarters. She’s just taking little steps in developing that champion’s mentality.

Djokovic adds to Aussie Open madness by straight-setting Federer

2008-01-25T15:51:00.000+01:00

Federer/Nadal 0, Djokovic/Tsonga 6. Who would have thunk it? Djokovic is in his first Australian Open final, without having lost a single set in the event so far. Tsonga has never won any ATP-level tournament in his career and started the Aussie Open ranked No. 38. According to the ATP website, his career record before the AO was just a mere 19-15. That’s 34 matches on the highest level. Are you kidding me?

Djokovic will like his chances against the inexperienced crowd-favorite, but after sweeping Federer, he couldn’t be more confident against anyone at this point. Their semifinal today was not too different from their US Open final in September. Djokovic again was the better player from the backcourt, only Federer did not play as well as he did in New York (not that he was playing his best there, either). The biggest difference compared to that match though, was how strong Djokovic was on the important points today. Where over the past year Federer has relied many times on his serve to get him through tight spots, Djokovic was the one to come up with the big deliveries at the right moments in this match. Federer didn’t find any rhythm on his serve until the third set, when he started to cruise through his own games. It made for an enticing climax in the tiebreak.

At 3-all in the breaker, Djokovic hit a serve winner down the tee. But Federer didn’t blink, as he produced two winning deliveries of his own to go up 5-4. He pumped himself up, thinking this had sent a mental blow to his opponent, but he was overbluffed by Djokovic, who scored two more winners on his serve, setting up his first match point. The Serb got a play on the next point, and Federer dumped a forehand in the net to end his reign in Melbourne. The way that tiebreaker played out was the ultimate proof that Djokovic possesses the true champion’s mentality.

Of course, things could have been a lot different had Federer stayed cool under pressure serving for the first set at 5-4. But then again, so could they have been at the USO had Djokovic claimed one of his numerous set points in the first two sets. Federer produced three unforced errors off his forehand and was forced into a backhand error to lose the game. His serve couldn’t bail him out in that game, and it abandoned him in the next, as he went from 5-3 up to losing 5-7.

In the second set, Djokovic raced out to a 5-1 lead when for a moment, Federer seemed to get into a groove. He broke back the Serb and had his mind set on doing so again at 5-3. Djokovic knew he really had to win this game to stay on top, or Federer would get a massive boost and probably take over the match. At 0-15, Djokovic made a poor decision in hitting a drop shot (one of his nervous traits from his early days, which on a few occasions surfaced today) which Federer easily got to, but the Swiss followed up with an easy backhand in the net, which should have been a winner. At 30-all, Djokovic powered a semi-ace down the tee. Federer got back to deuce, but two more big serves earned the Djoker a 2 set cushion. We know what happened in the third.

For the first time now, we’ve seen Federer slump in a major. The relatively poor form he displayed against the Djoker today - with his slow movement, frequent errors on his favorite shot, the forehand, and a struggling serve -, I’ve written about many times last year when Fed was vulnerable in a handful of Masters Series events. Think back to his match against Juan Monaco in Hamburg, or his loss to Volandri in Rome during the clay court swing, or his narrow escapes against Baghdatis and Hewitt in Cincinnati for instance, and you’ll realise that his form in Australia hasn’t been that bad. Still, the theory that Fed might have been playing in a lower gear to peak at the majors now seems less likely.

More players are starting to believe they can really beat Federer, meaning the Swiss is no longer the routine pick to win a major. Before the season started, I predicted two Slam wins for the Fed. Now, I’m leaning more towards one (Wimby).

Prediction for the women’s final: Masha in two.

Tsonga's Aussie Open miracle run continues after Nadal victory

2008-01-25T00:05:00.000+01:00

First reaction after the Tsonga - Nadal semi? Wow. That’s pretty much all there is to say. Little Ali just blew Rafa off the court out there, which I expected might have happened for one set, but surely not three straight sets. And let’s be honest, Nadal was definitely not playing a poor match by any means. The Frenchman was just too good. Like he said in his presser, everything he hit was going where he wanted it to go. Tsonga was serving incredibly well and his reflexes at the net were sometimes just ludicrous. He kept pounding away on Nadal’s high-bouncing spin balls, and he showed again how soft his hands are around the net when moving in for the kill. Jo-Willy hit a ton of aces, mixing up his serves from hitting full-paced rockets down the tee, slice serves in the deuce court and heavy kicks out on the ad-side.

In the third set, Nadal desperately tried to turn the match around. He went all-out attack for a game or two, but Tsonga showed he can not only hammer winners from any position on the court, but also knows how to play defense when needed. Jo-Willy said he had never played a better match than this one. The question now is, can he keep as cool as he did today, and play one more match at this incredibly high level in a Grand Slam final against Federer or Djokovic? If he does, he has a good shot at winning the title, but I have a feeling we’ll relive the Baghdatis story from ‘06 and see the rookie go down when he starts thinking about what he might achieve.

The women’s semis offered one entertaining, hard-fought affair, and a routine straight sets win, as was expected beforehand. It’s just that they played out in different order. Jelena Jankovic quickly fell behind 5-0 in the opening set to last year’s finalist Maria Sharapova, because the Russian was continuing where she had left off after bageling Justine Henin in the quarters, and JJ was playing way too defensively at the start. The Serb wasn’t swinging on her returns like she did so well against Serena Williams, and she looked very tired from the get-go. Sharapova tightened up a little closing out the set, producing a couple of double faults we hadn’t seen from her all tournament and Jankovic was becoming a little more aggressive. But Mighty Maria made no mistake serving for the set a second time: 6-3. From there on, it become a routine win for Masha, as Jankovic clearly struggled physically to keep up and went down quickly, 6-1.

Ana Ivanovic was struck by nerves when she realised she was the favorite to reach her second Grand Slam final of her career against Daniela Hantuchova, and the Slovak started the match playing the best tennis I have ever seen from her. Hantuchova benefited from poor serving from her opponent, and the fact that Ivanovic wasn’t moving her feet and subsequently mistimed on one shot after another. Hantuchova was swinging freely on each ball and never gave Ivanovic the opportunity to get in a rhythm. Every forehand was flying in for a winner, not to mention her first serves, so before she knew it, Hantuchova had won the first eight games of the match.

Ivanovic had realised at the start of the second set though that she needed to be aggressive were she to have a chance to fight her way back into the match, and it started to pay off just in time for the Serb. Hantuchova tightened up and started to miss more while Ivanovic’ confidence level was rising fast. The match turned upside down quickly as Ivanovic won 6 out of the next 7 games to win the set and looked set to race through the third to advance to the final. Ivanovic indeed had the better start in that final set, but Hantuchova didn’t drop serve and it was the Slovak who had the chance to struck the first blow when Ivanovic faced a break point serving at 2-3. Hantuchova was up against a second serve, but she made the inexplicable play of going on defense and see if Ivanovic would produce an error. She was punished hard, as the fourth seed slammed a forehand winner past her and eventually won the game after 7 deuces.

At 4-all and 30-40 down, Hantuchova was at net and thought she had won a point after she hit a short volley, but Ivanovic scrambled to get it and Hantuchova failed to hit a forehand volley over the net and into the open court. Her feet were stuck to the ground. Again she couldn’t step it up on a crucial point and it cost her the match. A couple of good serves and missed returns from Hantuchova in the next game sealed the win for Ivanovic.

So that puts the Serbs on a win and a loss in the semis, and a nation glued to their television sets for the women’s final. Can Novak Djokovic create some special interest for Sunday’s final as well? It’ll be one heck of a match to watch, that’s for sure. Djokovic showed in the US Open final that he doesn’t have to fear Federer from the backcourt, but he wasn’t ready for an upset yet mentally, as he blew all those set points in the first two sets. I’m sure he’s learned from that encounter, as Nole learns from any big match. Will it be enough to upset the King in Australia? A lot will come down to how well Federer will serve tomorrow. Íf he serves as well as he did against Tipsarevic, I don’t see Djokovic pulling through. But if he shows occasional lapses in his delivery, like against Berdych, the Djoker won’t fold as badly as the Czech did and he will cause Federer real trouble. I’ll stick with the champ in five.

Serb’s Up: Djokovic, Ivanovic, Jankovic all title contenders

2008-01-23T20:45:00.000+01:00

Who can stop the surging Serbs? Ivanovic and Jankovic are the Eastern European answer to the Williams sisters, while Novak Djokovic is shaping up to be Roger Federer’s main rival on anything but clay. All three of them have got a legitimate shot at winning their first major this week in Melbourne.

Djokovic did himself a great favour by avoiding the grind against David Ferrer today. Yes, the Spaniard was hitting more than a few unforced errors out there, but Djokovic was playing excellent tennis for the first two-and-a-half sets, dominating the Spaniard from the backcourt playing controlled aggressive. He admitted he got a little nervous with the finish line in sight, which cost him a 5-3 lead and four match points, but Djokovic wouldn’t waste any extra time and finished the match off in three sets nonetheless. Can you believe he’s in the semis facing Federer, having spent less time on court than the Swiss?

More surprising than Djokovic’ win over Ferrer was the performance Ivanovic put on against Venus Williams. Both women exchanged breaks three times during the first half of the opening set, with Venus only winning 2 points in her first three service games. Venus wasn’t hitting too many first serves, and Ivanovic won every point on Williams’ second serve until she overhit a forehand return on break point for a chance to go up 5-3.

In the tiebreak, Venus failed to make her experience count as she missed some routine shots to hand Ivanovic the opening set. On set point, Venus missed an easy backhand drive-volley, after earlier on in the match she dumped a somewhat similar ball with a one-hander into the net.

Ivanovic needed some time to think about winning her first career set against Williams, as she immediately fell a break behind in the second. Venus got down well for a low backhand volley in the best rally of the match to take the 2-0 lead.

Down 0-3 and serving at 30-30 all, Ivanovic hit what would turn out to be a crucial backhand down the line winner. It was a risky shot but it paid off, and these kind of gutsy plays were exactly what won the Serb the match in the end. Ivanovic wasn’t afraid to step up and hit a big ball on the important points and she really played her best tennis during the last few games of that second set, in which Venus definitely pushed her to the limits. The Wimbledon champion held two break points at 5-4, but Ivanovic hit a winning serve on 15-40 and an ace down the tee to get back to deuce. Two misses by Venus won her the match.

Ivanovic now has an excellent shot at reaching her second Slam final, as she faces the competent, but non-elite Daniela Hantuchova.

Ivanovic and Hantuchova have met three times before, all in 2007. I remember their first encounter, on the grass of Rosmalen (the tournament that is officially listed as ‘s-Hertogenbosch), quite vividly. I was watching their quarterfinal with Djambuli Chakvetadze, who midway through the match made the priceless remark: “This is no tennis.” He was spot on, as it was indeed painful to watch both women spray one shot after another, until Hantuchova had eventually won 6-3, 6-1.

There’s plenty of reason to expect a better match this time, as Hantuchova was very impressive in her quarterfinal win over the fast-rising Agnieszka Radwanska. I don’t see the Polish girl as a consistent future Top 10 player, but she hasn’t exactly been flying under the radar ascending the rankings. She’s already beaten three high-profile Russians on Tour in Sharapova, Kuznetsova and Petrova.

Ivanovic and Hantuchova don’t have time for a day’s rest, as they’ll be back on court tomorrow for their semifinal. Even though Hantuchova has been playing on Tour for almost ten years, it’s Ivanovic who’s actually got the most experience at this stage of a Grand Slam. Hantuchova has never been in a semifinal of a major before, and I don’t believe she’ll take that personal record one step further by advancing to the final. I’ll pick the red-hot Ivanovic in two sets.

The one-to-watch should be that other semifinal, featuring the two Bolletieri prodigies Maria Sharapova and Jelena Jankovic. In the three times they’ve played out their match (Jankovic retired once against Sharapova too), it went to three sets each time. Sharapova leads those battles 2-1, but lost their last match in the Birmingham final last year, 7-5 in the third. The match-up is very enticing, with Sharapova the aggressor against the natural counter-puncher, Jankovic, but the million dollar question is, how will JJ hold up physically? I can’t see her running down Sharapova-bombs for three sets, considering she has been complaining about her physical state in every press conference she’s given. Both players are high on confidence, but I’ll stick with Masha to pull through. Jankovic only has a real shot at winning if she could claim the opening set.

A quick word about the Nadal – Tsonga duel: Little Muhammad has had a great run so far, but I just can’t see the guy taking three sets from Rafa in a Grand Slam semifinal. The first set plays an important role in this match as well. I read somewhere this week, or was told about the fact that Nadal has never lost a Grand Slam match in which he won the first set, except for his loss to David Ferrer at the US Open last year. I wouldn’t quite pick Tsonga over Ferrer on endurance.

Quote of the day goes to chair umpire Steve Ullrich, who tried to silence a loud baby during the Djokovic – Ferrer match by suggesting: “Please give our crying friend the bottle.”

Sharapova soars, Serena sinks

2008-01-22T22:14:00.000+01:00

Justine Henin said before her match against Maria Sharapova she needed to up her level, were she to stand a chance against the in-form Russian. Well, that didn’t happen, but I’m not sure she could have stopped this Sharapova on one of her good days either. Mighty Maria played one of the best matches of her career against Henin today, who was lucky to hang in the first set long enough to almost take it away from her. The Belgian was down 0-3, 0-30 on her serve, survived a break point at 1-4 and benefited from a poor call in her next service game at 2-5, 30-30, which Sharapova challenged and earned her a let, instead of a likely set point.

Henin, as always, hung tough and fought her way through her service games back to 3-5. Serving for the set, Sharapova started to miss a few serves and produce a handful of unforced errors, which cost her the break. Sharapova had been hitting bombs from the get-go, and she moved exceptionally well for her standards as well. Henin was under constant pressure, but with the first set up for grabs, Sharapova started to hold back a little on her shots, taking less chances and thus losing depth and pace. She also got a bit sloppy on her footwork. Henin meanwhile was slicing her way back into the match, reminiscent of her male No. 1 counterpart.

When the Belgian got back on serve to 4-5, she looked set to turn the match around. But instead it was Sharapova who immediately raced out to 0-30. She got her first set point at 30-40, but the Russian overhit a backhand return on a second serve. Henin saved two more set points on second deliveries, one with a forehand that dropped dead for a winner after hitting the tape. On Sharapova’s fourth set point, the Belgian got her first serve in, but was caught by surprise at the net by a low-paced cross court backhand, which she couldn’t get to properly and dumped into the net. 6-4 to the ’07 finalist.

Despite dropping the first set, Henin battled bravely and seemed to have found some sort of way into the match in those last couple of games. But quickly that perception was shattered in the second set. In her first service game, Henin hit a forehand wide at 30-all, and Sharapova earned the early break after a spectacular rally with both players scrambling for balls, and which Sharapova finished with a backhand winner down the line. She comfortably held for 3-0, and when she hit a somewhat lucky forehand winner off her backfoot to go up 4-0 and a double break, Henin was fighting a lost battle. Undefeated for 32 matches dating back to Wimbledon, Henin earned two break points in Sharapova’s next service game, because the fifth seed seemed to get a little nervous, but a couple of good serves saved the Russian and she finished the match in the following game.

Next up: a friendly face

Sharapova will be very pleased with the result from the other quarterfinal in her half of the draw. She doesn’t have to face her nemesis Serena Williams in the semis - whom she only won 5 games against in 2 meetings last year - but instead finds Jelena Jankovic on the other side of the net.

Serena started well against Jankovic, winning the first eight points, but instead of building on that blazing start, she became lacklustre and hardly went after balls for the next couple of games. Jankovic tied for 2-2 by winning 8 consecutive points herself, and immediately broke Serena again to take the lead. Another break at 5-3 earned the Serb the opening set.

Williams tried to fight her way back into the match but we’ve seen more inspired efforts from her in the past when it comes to digging in mentally. In her press conference afterwards she more or less stated that there was something bothering her physically, but she didn’t want to use it as an excuse. I was a little bit stunned when I read in the transcript she actually credited Jankovic for being the better player. Did she mean it, or did she just say it to not give anything to the haters to churn at?

There’s no doubt that JJ was indeed dominant throughout the match. Serena never had the upper hand for long in a rally, even if she had started one off with some aggressive shots. Jankovic did a great job in countering Serena’s attacks by hitting deep and in the corners and she more often than not took over the initiative after one or two shots. She also returned very well, especially on Serena’s second serves, where she almost always put immediate pressure on her opponent by hitting deep and with outstanding placement. Jankovic knew that being too passive was not going to cut it against Serena and she executed her game plan to perfection. Who knew, with all the court time she’s had, JJ would actually be able to lift her game so well that she played one of her best and smartest Grand Slam matches ever?

I can’t recall having seen Serena choke so bad at crunch time before, but it’s exactly what happened at the end of today’s match. Jankovic played her worst game of the day serving for the win at 5-3 in the second set, but when Serena held two game points at 4-5 40-15, she lost the next four points. At 40-30, a Jankovic return sailed high and short over the net, but Serena failed to put away the easy backhand. At deuce, she double faulted, followed by a forehand miss on match point. Ouch. Guess that No. 1 ranking will have to wait for a while, as Serena will now drop out of the Top 10.

Some quick picks for tomorrow: Federer over Blake in 3, Djokovic over Ferrer in 4, Venus over Ivanovic in 3 and Hantuchova over Radwanska in 2 tight sets.

Czeching Out?

2008-01-21T20:28:00.001+01:00

Has the whole world forgotten about Tomas Berdych? The hard-hitting 22-year-old, once considered a sure-shot elite player for years to come, is now on the highway to underachievementville. I can’t believe the Birdman achieved his highest ranking such a short time ago, in august of last year to be exact. In my head it feels like he peaked back in ’06, but that could be because of the beatdowns he put on Nadal in those days.

Berdych won in Halle last year, beating Marcos Baghdatis in the final and not dropping a set in the entire event, before reaching the last eight at Wimbledon. On this big occasion, he flamed against Nadal and couldn’t win a set. At the US Open, there was his awkward retirement against Andy Roddick in the fourth round because he wasn’t feeling well. If I recall correctly, he had breathing problems. Roddick was already up a set and a break at that point.

I didn’t expect much from his match against Federer today, because for one Berdych has been underachieving ever since the grass court season, and also because Roger had been hitting the ball pretty well so far in the event. I didn’t think Federer’s five set struggle against Tipsarevic would play much of a role on this day. As it turned out, I’m not sure if it did, but Federer was clearly not as sharp as in his first two rounds. Despite that, it was obvious that no matter how many chances Federer would offer to his opponent, he wasn’t going to lose this match. Berdych was playing a pretty solid game, serving well, putting Federer under pressure and benefiting from the fact that the Swiss was a little slow reacting to whatever came his way, but he failed to do any of it when it mattered most.

Federer was a bit vulnerable on his serve today, missing a lot of first serves on important points, but more often than not, he just needed to put his second serve in play and watch Berdych flunk one return after another. When Berdych was serving, Federer only had to keep the ball in play and see how his opponent would self-destruct. In the second set, the Czech absolutely handed Federer the re-break after taking an early 3-0 lead, and the way he blew that tiebreaker was nothing short of ridiculous.

Berdych was up 5-2 and serving with a double minibreak. First, he tried to hit a cheeky drop shot after Federer blocked a bullet serve out wide. It missed horribly. At 5-3, another weak play meant Federer was back in the breaker. But Berdych still managed to get a set point on his own serve, because Federer wasn’t exactly on top of his game either. What did Tomas do? Blow another half court sitter by going for the drop shot again, which of course he missed. It reminded me a bit of Novak Djokovic pre-Indian Wells ’07. In tight spots, he didn’t know what to do, and thus went for the drop shot time after time. Luckily for the Serb, he’s a fast learner, and has become one of the strongest players on tour mentally. I can’t say I see the same thing happening to our Czech friend.

There’s no doubt Berdych still has a lot of potential and he really should have at least a few years ahead of him as a Top 10 player. But it’s become very doubtful that the man will ever win a Grand Slam title. Federer and Nadal will remain to be a force throughout most of his career, while Djokovic and also Andy Murray are looking as much likelier candidates to win some silverware in the near future. Berdych has the game to play with these guys, but a great repertoire doesn’t make a great champion. It’s the mentality.

Melbourne Magic

2008-01-20T21:55:00.000+01:00

Talk about starting off with a bang. The Australian Open is living up to its reputation of spitting out more than a few classic high-quality matches again, and we’ve only just finished opening week. The organisers have done a fine job of replacing Rebound Ace with a court surface that still suits all kinds of players, even though I wish they hadn’t made the change.

What they haven’t done, is change the schedule around a little so not half of the night sessions end past 1 a.m.. This really is something the tournament should look into. Of course, a marathon 5-set match that runs until over 4:30 a.m. is a spectacular feat for the fans, but you can’t tell me it’s in the best interest for the players, or others involved in the Open for that matter (tournament staff, media, to name a few). Here’s a thought: Take out one match from the day session and move it to an outer court. Start the night session half an hour earlier and voila, the crowd won’t need to go out for breakfast anymore straight after the last match.

But, like I said, there’s no denying the Hewitt – Baghdatis match was exciting to watch, not least because you kept thinking, ‘wow, if ‘insert player name’ wins this game/set, this won’t be over before 3:00.. 3:30...’ and so on, before it was finally finished at 4:34 a.m.. Hewitt said in his presser afterwards he didn’t expect to be in bed before 7, 7:30 a.m.. Novak Djokovic, his fourth round opponent, just might have been getting ready for breakfast already by that time. Okay, maybe I’m stretching a little.

Hewitt should have ended the match an hour earlier, when he served for it at 5-1 in the fourth set. At that point, Hewitt had won 9 out of the last 10 games, coming back from 3-5 down in the third. Baghdatis typically folded again when the chips were on the table, while Hewitt c’moned his way back into the match. Knowing he was all but out of the match at 1-5 in the fourth, Baghdatis started to smile and enjoy the time he had left. The Cypriot started hitting some more cheeky shots, and like he said, not think about the score anymore. His ‘tactics’ put Hewitt off-balance and surprisingly the momentum completely shifted again. Baghdatis took the fourth set in a tiebreak, but when he failed to break Hewitt early in the fifth, the Aussie took control again and finished it off 6-3. Baghdatis left the stadium with tears in his eyes, while Hewitt dropped to the court as if he’d won the event. It was the culmination of what could very well go down as the best day of tennis in 2008. If not that, this crazy Saturday will be a strong contender in the ‘longest day of tennis’ category.

Who would’ve thought that Roger Federer would play such a dominant role in making the day last over 17-and-a-half hours. His 10-8 win in the fifth over the inspired aggressive Tipsarevic is the longest five set match Fed has ever played, in terms of the 18-game fifth set. It was incredible to see an in-form Federer being troubled so much by a stern Serb who just kept hammering one shot after another towards the King. Tipsarevic played a perfect tiebreaker to take the first set, but after Federer had tied the score by claiming the second set in a breaker, surely his inexperienced opponent would falter and Fed would run away with the match. Indeed Federer went up an early break in the third set, but a rare weak service game from the Swiss meant Tipsarevic got back on serve straight away and from that point on, he never gave his legendary opponent room to breathe (other than dropping the fourth 6-1, of course). Tipsarevic stuck to his game plan from start to finish, which was to play hard and leave nothing on the table. The most striking part of it all was how he always seemed to really believe in his chances. There was hunger in his eyes, which could be seen even through his thick, science-lab glasses. Nikolay Davydenko, take note.

But no matter how heated things got for Federer, how many times he was picked on by his most loathed enemy (Hawk-Eye), never did he lose his calm. Not after falling behind 2-1 in sets to a guy he was supposed to beat 3-0, not when that same low-ranked, nothing-to-lose opponent was putting immense pressure on the big champion by going ahead 5-4.. 6-5.. 7-6.. and 8-7 in the fifth, not ever. And oh boy, pressure there was. Not just because this was a Grand Slam and Federer was finding himself to be in trouble as early as in the third round, or because Fed never finds himself in these kind of situations, but because his No. 1 ranking was under serious threat. Should Nadal win the tournament and Federer lose before the semis, they change places. But from start to finish, Federer was lethal on his service games, and his delivery was no doubt his biggest asset in his win over Tipsarevic. With 39 aces, he set a personal best record.

All in all, Federer played a very good match, but he was still on the brink of defeat. He partly had himself to blame for that, as only 5 out of 21 breakpoints went his way. Credit Tipsarevic though for never holding back and going for broke whenever, wherever in the match. It wasn’t enough for a Serbian upset, but that might still be in store.

Novak Djokovic, who spoke to Tipsarevic before the match against Federer and undoubtedly had some spirited words for his countryman, is on fire so far and will be heavily favored over Hewitt in their fourth round showdown on Monday night. Hewitt is playing decent, but compared to Djokovic, he is hitting with less pace, producing more unforced errors and should be dented physically after his epic clash with Baghdatis. It’s hard to see Hewitt take more than a set from the in-form Djokovic, but stranger things have happened in matches involving Lleyton. He’s as motivated as ever to do well in front of his home fans.

Some random notes on the first week:

My biggest disappointment was seeing David Nalbandian take to the court for his first round match. Let’s just say the holidays have treated him well and his crashing out to Ferrero came as no surprise. There goes the hype.

Talking about hype, props go out to Casey Dellacqua for getting to the last 16, but her match against Amelie Mauresmo was hard to watch, while Jelena Jankovic should have finished her off 2 and 1. It was nice to see an unexpected surge from a home-grown girl, but don’t get your hopes up Australia. That forehand is just too rocky.

Vaidisova flamed again in a big match. She definitely could have won at least a set from Serena, but is still making the same inexplicable unforced errors as she did two years ago. She gets as pissed off about them as before as well. If she cleans up on those misses and finds some consistency in her game, not to mention straightening out her head, Vaidisova has a very bright future and at least Top 3 potential. There’s still time for that, because even though Vaidisova has made name for herself over the past couple of years, she’s still only 18 years old.

Mikhail Youzhny has a real shot at reaching the final after impressively taking out Nikky D. in straights. Nadal has been solid, but is still vulnerable to a solid attacking player who can stay with him for three-plus sets. I’ll stick with my prediction of Rafa making the championship match though.

Jarkko Nieminen is in the quarterfinals of a Grand Slam tournament. So is Jo-Wilfried Tsonga. It’s not unthinkable Maric Cilic will join that group too. What just happened here?