Kroniek van een (beginnend) tennisjournalist * Deel 1

Februari stond voor mij in het teken van mijn eerste serieuze stappen in de richting van een carrière als tennisjournalist. Als correspondent van de op een na grootste Amerikaanse tennis website, TennisReporters.net, werd mij de gelegenheid geboden om verslag te doen van de Proximus Diamond Games in Antwerpen en het ABN AMRO World Tennis Tournament in Rotterdam. Twee weken lang maakte ik deel uit van het professionele tenniscircuit, en in het volgende stuk zal ik beschrijven wat ik allemaal heb meegemaakt tijdens deze evenementen.

Maandag, 12 Februari

De eerste dag van het toernooi in het Antwerpen. Vandaag zou het dan écht gaan gebeuren. Mijn eerste dag als journalist op een professioneel tennistoernooi, na vorig jaar een dagje verslag te hebben gedaan van de gemoedelijke Alex TennisClassics in Eindhoven, het seniorentoernooi met spelers als Ivanisevic en Rios.

Na ’s ochtends nog aan wat verplichtingen te hebben voldaan, vertrek ik rond het middaguur richting België. Drie kwartier later kom ik aan en word me uitgelegd dat ik via de backstage-ingang naar binnen mag, waar ik ook mijn parkeerkaartje in kan leveren en dan de vergoeding (5 Euro) terugkrijg. Tja, verschil moet er zijn.

Ik kom binnen, meld me aan, en nadat mijn naam is gecontroleerd mag ik de trap op richting de persruimte. Ik ga door de deur naar binnen en het eerste wat me opvalt is de grote hoeveelheid tafels verderop in de ruimte, waar legio journalisten en fotografen met laptops aan het werk zijn.

Ik meld me bij de perschef en ontvang mijn perspas, compleet met de pasfoto die ik eerder in had moeten zenden. Achter mij staat een rek met programmaboeken en informatie voor de media, zoals gegevens over de wedstrijden van die dag en statistieken van de speelsters, en in de hoek daarachter vinden de persconferenties plaats. Er staat een tafel uitgerust met microfoons op een verhoging, met op de achtergrond een groot reclamebord. Voor de tafel staan tientallen stoelen waar de journalisten plaats kunnen nemen om hun vragen te stellen.

Ik zie op deze stoelen een journaliste een persoonlijk interview afnemen met de charmante Anna Chakvetadze, die eerder die dag had gespeeld. Als op dat moment iemand mij had verteld dat ik vier dagen later tegenover diezelfde Chakvetadze zou zitten voor een interview, had ik aan die persoon gevraagd wanneer hij of zij voor het laatst bij de dokter was geweest. Het kan snel gaan in het leven, zou later blijken.

Op de diverse televisieschermen in de ruimte zie ik dat Michaella Krajicek net is begonnen in de tweede partij van de dag, tegen de Duitse Muller. Bij het wisselen van kant loop ik langs een grote koelkast met gratis blikjes frisdrank door een deur met het bordje “Press Seats” en betreed het Sportpaleis… Zo! Dat is groot! Later kom ik er achter dat het stadion plaats biedt aan 15.000 mensen, bijna het dubbele van wat er in Ahoy (Rotterdam) past.

De perstribune bevindt zich achter de baan en is erg comfortabel. Ik neem plaats op een lekkere stoel en heb een eigen tafeltje voor me waar ik op mijn gemak aantekeningen kan maken. Ik begin nu toch wel lichtelijk te glunderen. Heel de week kan ik hier lekker zitten, terwijl de normale toeschouwer een vermogen kwijt is als hij alles wil zien.

Ik zie Krajicek haar eerste wedstrijd van het seizoen winnen, waarna het Sportpaleis in het donker wordt gezet. Er daalt een soort discobal vanuit het plafond naar beneden en met beamers wordt de naam van de hoofdsponsor op de baan geprojecteerd.

Een paar minuten later worden de ballenjongens en –meisjes voor de volgende partij aangekondigd, en dan begint het feest. Keiharde muziek, spotlights die de kinderen volgen en lichteffecten begeleiden hen de baan op. Ongelofelijk! Het kippenvel staat op mijn armen, en dan moeten de speelsters het veld nog betreden! Vervolgens is het de beurt aan de lijnrechters, zelfde verhaal, alleen andere muziek.

Dan de speelsters. Allereerst wordt Elena Vesnina geïntroduceerd en de muziekkeuze is hier ook weer perfect. De spotlights en lichteffecten komen weer uit de kast, wat een geweldige sfeer teweeg brengt. Op een groot scherm is de opkomst ook te volgen. Direct daarna betreed tegenstandster Dinara Safina op dezelfde wijze de baan. Wow, dit zouden ze in Ahoy eens moeten zien!

Nadat Safina de wedstrijd heeft gewonnen, besluit ik naar huis te gaan. De avondsessie begon pas over een kleine 3 uur en was toch al niet veel bijzonders. Voor mijn vertrek ging ik nog wel even naar de hoofdingang, waar een “Kimuseum” was ingericht met trofeeën, rackets en shirts van Clijsters, ter ere van haar afscheid.

Mijn oriëntatiedag zat erop. Morgen werd het tijd voor het echte werk.

Dinsdag, 13 Februari

Rond 10.45 uur kom ik aan in Antwerpen en als ik mijn auto op hetzelfde parkeerterrein zet als de dag ervoor, komt een man naar me toe om te vertellen dat ik op de medewerkers-parkeerplaats moet parkeren. Goed, geen probleem denk ik en rij naar de opgegeven locatie een stukje verder… Pardon, is dit de medewerkers parkeerplaats?? Ik ben aanbeland in één grote modderpoel, waar de meest exclusieve auto’s in pure bagger een plekje hebben moeten vinden. Gadverdamme.

Na het parkeren van de auto baan ik mij voorzichtig een weg terug naar het vaste land, in mezelf verzuchtend, “België…”.

Binnengekomen kijk ik een klein uur naar de partij tussen Groenefeld en Razzano, waarna ik tegen 12 uur terug de persruimte in stap voor een persconferentie met Kim Clijsters, die deze week dus voor het laatst in haar carrière in België speelt.

Wachtend neem ik plaats op een stoel voor de persconferentietafel. Ik sla het programmaboek open en begin een stukje te lezen over Kim, als na een minuut of wat plotseling een fel licht op mijn boekje schijnt. Ik besef dat ik op dit moment volop wordt gefilmd, maar om het shot van de cameraman niet te verzieken lees ik maar rustig door.

Niet veel later komt Clijsters de persruimte in en vliegen de journalisten overal vandaan in de stoelen. De voorzitter vraagt allereerst of er vragen in het Engels zijn voor Kim. Er worden een stuk of twee vragen gesteld, waarna we overgaan op “Flemish”.

De vragen worden in rap tempo afgevuurd op Kim en ik wacht tot ik de kans krijg om mijn eigen bijdrage te leveren. “Two more questions please,” zegt de voorzitter dan. Hij had de woorden nog niet uitgesproken of ik gooi mijn vraag eruit.

“Kim, je hebt gezegd dat als er één toernooi is wat je wilt winnen in je afscheidsjaar, dat het Antwerpen is. Is je seizoen geslaagd als je hier wint?” Clijsters steekt van wal, maar wil uiteindelijk nog niet te veel denken aan een eindzege. “Het zou heel mooi zijn,” meldt ze, maar een echt antwoord op mijn vraag krijg ik helaas niet.

De rest van de middag zit ik op Court 1, waar je met je neus op de baan zit en dus veel meer meekrijgt van de actie. De dagsessie duurt lang en ik moet voortijdig de dubbel van Krajicek verlaten omdat Tatiana Golovin al bijna ging beginnen aan de avondpartij. Hier maken ze in Antwerpen weer een show op zich van, want voor elke avondsessie is er een muzikaal optreden. Ik begin het hier steeds meer naar mijn zin te krijgen.

Golovin wint en ik ga naar huis om mijn artikel te schrijven.

Woensdag, 14 Februari

Woensdagmiddag was er een schitterende partij tussen Golovin en Schnyder, maar alles draaide die dag om wat er te gebeuren stond in de avond. Kim Clijsters speelde haar eerste wedstrijd van het toernooi om 19.30 uur, en dat leidde tot een zo goed als uitverkocht huis in het Sportpaleis.

Toen de middagsessie was afgelopen iets na 6 uur had ik wel zin in een pizzapuntje, en dus liep ik door de gangen richting de hoofdingang, alwaar er kraampjes met eten te vinden zijn. Had ik dat maar niet gedaan! Toen ik de deur naar de binnenkomsthal opende, stonden er honderden Belgen te wachten om naar hun plaatsen te mogen. Kom daar maar eens doorheen, als je de enige bent die de andere kant op moet!

Een kleine tien minuten later was ik er eindelijk door en kon ik tussen een gigantische menigte een pizzapuntje naar binnen werken. Tja, en toen dus weer terug! Gelukkig waren de deuren inmiddels geopend, en dus ging de terugweg iets gemakkelijker. Ik pakte een blikje cola mee uit de persruimte en liep weer naar mijn stoeltje. Dat was even wat anders. Waar het de eerste dagen heel rustig was, en de tribunes naast de persafdeling leeg werden gehouden, zat het nu al behoorlijk vol, zo’n half uur voor aanvang.

Het muzikale optreden werd verzorgd door, hoe kan het ook anders op zo’n avond, Clouseau, en die wisten de sfeer er goed in te brengen. Het was inmiddels al half acht geweest, toen de speaker de ballenkinderen en vervolgens de lijnrechters introduceerde. Hierna werd Olga Poutchkova, de opponente van Clijsters aangekondigd, en zij werd ook warm onthaald.

Maar toen… ik krijg direct kippenvel als ik er aan terugdenk, begon de speaker met zijn aankondiging van Kim Clijsters. “Dames en heren.. onze ‘Queen of Heart’.. KIM CLIJSTERS!” Het Sportpaleis barst in juichen uit, terwijl Clijsters uiteraard met eigen, unieke muziek opkomt. Op het grote scherm is ze te zien, staand aan het einde in de hal, met een rode loper voor zich en lampen aan weerszijde die tot het eind van de tunnel leiden. ‘The eye of the tiger’ schalt uit de boxen en Clijsters komt de baan op. Bij het doorkomen van de deur springt iedereen op van zijn stoelen en het gejuich slaat over in gegil. Ik weet niet wat ik meemaak en wordt emotioneel overdonderd door het hele gebeuren. De speaker probeert ondertussen Poutchkova enigszins op haar gemak te stellen: “Don’t worry Olga, we love you too!”

Het hielp niet veel, want de Russin werd in drie kwartier met 6-0 en 6-2 van de baan geblazen.

Ondanks de eenzijdige wedstrijd, zal geen toeschouwer het Sportpaleis hebben verlaten zonder voldaan gevoel. Het ging vanavond niet om het tennis, het ging om de beleving daar omheen. “Ik hou van u Kim”, riep een fan uit het publiek. “Dat doen we allemaal!” werd er geantwoord. En wederom was er het kippenvel.

Clijsters wordt na afloop de microfoon in de handen gedrukt op de baan, met de vraag of ze wat te zeggen heeft voor de fans die haar vanavond voor het laatst in actie hebben gezien. Wat volgt is een minutenlange staande ovatie. De Belgische onderbreekt op een gegeven moment: “Stop alstublieft, ik sta hier bijna te wenen.” Zodra ze begint te spreken, blijkt dat Kim wel degelijk overmand is door haar emoties.

Ik ga na afloop naar de persconferentie en zie vervolgens Krajicek verliezen van Safina. Bij het verlaten van het stadion krijgt iedere toeschouwer een ‘Kim Clijsters Bobble-head’, een poppetje met een bewegend hoofd. Uiteraard kon ik dit aandenken niet aan mij voorbij laten gaan, en dus ging ik nog even terug naar de hoofdingang om er eentje mee te nemen.

Ik kom rond middernacht thuis en moet op dat moment mijn artikel nog schrijven. Om 02.10 uur verstuur ik het in een e-mail naar Amerika. Al met al een erg zware dag, maar het was er een om nooit te vergeten.

Donderdag, 15 Februari

Zoals elke dag waren ook vandaag weer alle krantenartikelen met betrekking tot het toernooi netjes uitgeprint en samengevoegd in het rek met informatie voor de media geplaatst. Hoe kan het ook anders, al het geschrevene had betrekking op de sensationele avond ervoor. “Kim in tranen”, “Een avondje kippenvel”, “Overmand door emoties”, lazen enkele koppen.

Na de lange avond van woensdag was het om 12 uur weer over tot de orde van de dag. Nadat Petrova in twee sets van Zvonareva had gewonnen, en Dementieva na een set opgaf tegen Likhovtseva, had ik eindelijk de kans om alvast ter plekke wat aan mijn artikel te doen. Ik ging met mijn laptop achter in de persruimte zitten, waar ik tot de ontdekking kwam dat er in de achterste hoek een hele eetruimte was.

Tegen een uur of zes kreeg iedere aanwezige journalist in de persruimte een bon voor het dinner. Niet veel later stond het eten klaar en konden we zelf een bordje samenstellen. Er waren zes verschillende bakken waaruit we konden kiezen, dus voor ieder wat wils. We konden er zelfs een lekker wijntje, danwel een goed glas bier bij krijgen. Nee, er viel weinig te klagen!

Tijdens het eten raak ik in gesprek met een journalist uit Zuid-Amerika, die als correspondent in Brussel actief is. Hij vertelt mij onder andere over een exclusief interview dat hij eind 2006 in Madrid had met Rafael Nadal en zijn coach, oom Toni. Het zou oorspronkelijk een uur in beslag nemen, maar het was zo gezellig dat de heren uren met elkaar hebben gesproken. Na afloop vroeg de Uruguayaan aan Nadal of hij met hem kon tennissen. “Oke!” was de enthousiaste reactie van Rafa, die gelijk zijn shirt en enkele gesigneerde spulletjes mee gaf. Ik hoor het verhaal met verbazing aan.

Na het eten was het tijd voor het eerste optreden van Amelie Mauresmo. De Française won het toernooi in 2006 en 2005 en zou bij toernooiwinst een diamanten racket ter waarde van een miljoen euro mee naar huis mogen nemen.

Mauresmo versloeg in een matig optreden haar landgenote Razzano, waarna ik huiswaarts keer, onwetend wat mij de volgende dag te wachten stond…

Vrijdag, 16 Februari

Toen ik vanochtend wakker werd en mijn e-mail bekeek, zag ik dat ik een bericht had ontvangen van mijn Amerikaanse werkgever. Of ik me voor vrijdag kon richten op één speelster. Haar carriere tot nu toe, haar sterke en zwakke punten, doelstellingen voor de toekomst, noem het maar op. Leuk, dacht ik. Komt ie nu mee! Ik was net wakker en moest een uur later alweer richting België.

Goed, ik besluit dus eigenlijk vrij snel dat ik me op Anna Chakvetadze wil richten vandaag. De 19-jarige Russin staat net buiten de Top 10 en is aan een flinke opmars bezig het laatste half jaar. Toen dacht ik meteen, als ik het doe, dan doe ik het ook goed, dus ik ga vandaag eens kijken of ik haar persoonlijk te woord kan staan.

Ik kom aan in Antwerpen en pak een “Interview Request” formulier uit het rek. Dat bevat de volgende vragen. Player requested, Win Only of Win or Lose, Press Conference of One-on-One, When required, Duration of Interview, Subject of Interview, plus de gegevens van jezelf inclusief medium.

Ik ga voor de One-on-One, Win or Lose, na de wedstrijd. De onderwerpen waarover ik het wil hebben zijn het huidige seizoen, haar toekomstige Top 10 doorbraak, en haar carrière tot nu toe. Omdat ik direct al een lading vragen in mijn hoofd heb zitten, zet ik maar gelijk in op 30 minuten.

Ik ga met het formulier naar het “WTA Communications Desk”, alwaar de vriendelijke man mij zegt dat hij zijn best zal doen voor me, maar dat het interview hooguit 10-15 minuten zal duren, en het sowieso niet zal lukken als ze verliest.

Chakvetadze neemt het in de eerste kwartfinale van de dag op tegen haar landgenote Nadia Petrova, een speelster die al lange tijd in de Top 10 staat. Maar, omdat Chakvetadze 3-0 voorstond in onderlinge ontmoetingen en Petrova niet in beste doen was deze week, vertrouwde ik op een goede afloop. Ik begon mijn vragen op papier te zetten tijdens de wedstrijd en kwam er tegen het eind van de partij achter dat Anna vandaag voor het eerst de Top 10 kon bereiken, als zij zou winnen en Safina zou verliezen van Mauresmo. Een leuke primeur lag in het verschiet!

Chakvetadze won de wedstrijd met 6-3 en 6-4 en ik was naar omstandigheden redelijk voorbereid voor het eventuele interview. Ik ga terug naar de persruimte en vraag aan de man van de WTA of hij al wat meer weet. Ik moet even wachten, waarna hij na enkele minuten naar me toe komt. “She’ll be here in 45 minutes.” Tijd voor een sanitaire stop.

Na mijn vragen nog eens door te hebben genomen, word ik enige tijd later wederom aangeschoten. “She’s coming up now!” Poe, ik begin de zenuwen toch wel te voelen bij de gedachte dat zij speciaal voor een interview met mij naar de persruimte komt. Ze stapt de deuren binnen met een vrouw van de WTA, die Anna vervolgens aan mij introduceert.

Ze zet twee stoelen tegen over elkaar in de ‘persconferentie-hoek’, en we kunnen beginnen. Ik vraag Anna onder meer of ze weet dat ze vandaag de Top 10 zou halen als Mauresmo later die dag Safina zou kloppen. Met een lach op haar gezicht zegt ze vertwijfeld dat ze daarvan niet op de hoogte was. Even later vraag ik haar of ze tegenwoordig haar emoties goed onder controle kan houden op de baan, omdat ze in het verleden nogal eens een traantje moest laten als het allemaal niet zo goed ging. Ze begint te lachen en zegt dat ik haar niet heb zien spelen in de categorie onder 14 jaar.

Na een kwartier sluit ik het interview met een goed gevoel af. Nadat Mauresmo van Safina had gewonnen sloot ik mijn laptop aan in de persruimte en begon ik mijn artikel uit te werken. Chakvetadze is zojuist de Top 10 binnengetreden, en ik mag me dus de eerste journalist noemen die een interview heeft met Anna als Nr.10!

De kok wist blijkbaar ook dat er wat te vieren viel, want we hadden namelijk lekkere frieten voor dinner!

Ik was zo goed als klaar met mijn opdracht, toen de avondsessie nog moest beginnen. Uiteraard bleef ik hangen, want het was weer Clijsters-night in Antwerpen. Kim nam het op tegen Ivanovic en de sfeer was opnieuw uniek. Ik voel me echt bevoorrecht dat ik dit allemaal mee mag maken en weet dat ik het nooit zal vergeten.

Na een eenvoudige zege sloeg Clijsters vier gesigneerde ballen het publiek in, elk goed voor een prijs, en laat nou net mijn eerder genoemde Zuid-Amerikaanse collega in de stoel rechts van mij een bal vangen. Leuk voor hem, maar het feit dat een journalist de bal ving werd door de rest van het publiek maar matig gewaardeerd.

Ik kijk nog anderhalve set naar Golovin – Likhovtseva, voordat ik terugkeer naar Nederland.

Zaterdag, 17 Februari

Met zowel Clijsters als Mauresmo nog in het toernooi, kijkt iedereen uit naar een herhaling van de finale van 2006. Ook in de persruimte wordt er volop gespeculeerd over een droomfinale tussen de twee reekshoofden. Zelf hoop ik stiekem op een stuntje van Chakvetadze, die het op zaterdagmiddag opneemt tegen Mauresmo in de eerste halve finale.

Zoals heel de week laten de Mauresmo fans zich goed horen in het Sportpaleis, waar de 27-jarige Francaise in drie sets weet af te rekenen met haar acht jaar jongere opponente.

Hoewel ik als Nederlander zijnde niet al te best Frans spreek, krijg ik wel mee dat de journalisten op de persconferentie met de voormalige nummer 1 van de wereld maar geen genoeg krijgen van het vragen naar het diamanten racket dat Mauresmo kan winnen op zondag. Eén journalist weet het zelfs te presteren om precies dezelfde vraag te stellen als zijn collega daarvoor. Mauresmo zegt zelf dat ze met elke overwinning wel steeds meer aan het prestigieuze racket begint te denken.

Na de persconferentie kijk ik nog wat naar een damesdubbel, alvorens met mijn laptop aan de slag te gaan. Rond een uur of zes was het tijd voor een lekker bordje lasagna.

De avondsessie was uiteraard weer toebedeeld aan Kim Clijsters, want zoals Mauresmo eerder zei, Kim is de baas in Antwerpen. Het is even schrikken voor de toeschouwers, want Kim komt voor het eerst in de problemen deze week, als Golovin een 4-2 voorsprong neemt. Maar door de vier volgende games te winnen staat er toch gewoon 6-4 voor Clijsters op het scorebord, en kan Frans Bauer gerust uit de speakers knallen. Ook de wave gaat geregeld rond op deze zaterdagavond.

Mensen vergelijken de sfeer met een Davis Cup wedstrijd, maar eigenlijk raakt die vergelijking kant noch wal. De emoties die in de aanmoedigingen voor Kim doorklinken roepen veel eerder herinneringen op aan de US Open van 2006, waar heel de VS als één man vurig achter Andre Agassi stond, in zijn laatste kunstje als proftennisser.

Clijsters wint soepeltjes de tweede set en dus volgt er op zondag een herhaling van de finale van vorig jaar. De US Open winnares van 2005 verwacht dat het een emotionele dag wordt, wat de uitkomst ook zal zijn. Het zou achteraf geen al te gekke inschatting blijken.

Zondag, 18 Februari

Het is iets na het middaguur als ik op pad ga richting het Sportpaleis, waar om 14.00 uur het slotakkoord van een geweldige week op het programma stond. Als ik rond half twee de persruimte binnenkom is het druk in de zaal, en ik zie zelfs dat er al een fles champagne doorheen is gegaan.

Ik pak een blikje cola mee naar het stadion, waar al behoorlijk wat volk op de tribunes klaar zit voor wat komen gaat. Om te beginnen is dat sfeermuziek, die net na mijn binnenkomst wordt gestart.

Er zijn blauwe lichtjes uitgedeeld op de tribunes, die in de verduisterde arena voor een nog mooier beeld zorgen in aanloop naar de finale. Aan alles is te merken hoe uniek de wedstrijd van vanmiddag daadwerkelijk is.

Enkele minuten voor de partij begint stapt de speaker het veld op. Om het publiek helemaal in de stemming te brengen roept de beste man op om een wave te starten op zijn teken. Maar niet één wave, nee, om de vier seconden moet er een nieuwe wave beginnen, zodat er een soort golvend effect ontstaat. De bovenste ring gaat hierbij de tegenovergestelde richting in van de onderste ring. Het publiek geniet met volle teugen.

Vervolgens is het tijd voor de opkomst van de speelsters. Inmiddels ben ik al enigszins gewend geraakt aan de verpletterende entree van Kim Clijsters, maar de belevenis blijft ongelofelijk indrukwekkend. Het is nu écht de laatste keer en waarschijnlijk zit half België met natte ogen te kijken als Kimmeke door de poort het Centre Court betreedt. Hoe de wedstrijd ook zou verlopen, de prijs van het kaartje was voor de fans in het Sportpaleis nu al terugverdiend.

Er waren ook supporters van Mauresmo aanwezig, waarvan de vier fanatiekste recht voor mij zaten, kort onder de perstribune. Eentje had een racket in haar hand, wat door moest gaan voor de hoofdprijs die Amelie vanmiddag mee naar huis kon nemen.

De wedstrijd tussen de twee hoogst geplaatste speelsters van het toernooi gaat van start en het wordt een waar titanengevecht met schitterend tennis. Mauresmo pakt de eerste set met 6-4, en in de tweede set moet een tiebreak de beslissing brengen.

Op 5-4 voor Mauresmo wordt een service van de Française uit gegeven, maar de lijnrechter corrigeert zichzelf direct, waardoor het een ace is voor de voormalig nummer 1 van de wereld. Clijsters protesteert, het publiek wordt uitzinnig en er klinkt minutenlang boe-geroep. Mauresmo beslist de wedstrijd op haar eerste matchpoint, en zodoende eindigt het duel in een anticlimax. Als gevolg worden bij de prijsuitreiking de lijnrechters nog eens met een luid gejoel ontvangen.

Nadat Mauresmo haar dankwoordje heeft gesproken ontvangt ze op spectaculaire wijze het diamanten racket. De lichten gaan wederom uit en onder muzikale begeleiding wordt de hoofdprijs overhandigd. Terwijl er vuurwerk om haar heen de lucht in schiet, toont Mauresmo haar felbegeerde trofee ter waarde van 1 miljoen euro.

Maar daarmee was het natuurlijk nog niet afgelopen. Kim Clijsters wordt aangekondigd om haar afscheidswoordje te spreken maar ondergaat daarvoor eerst een minutenlange staande ovatie.

Worstelend met haar emoties spreekt Kim haar fans toe. “Jullie steun betekent echt heel veel voor mij. Het is me veel meer waard dan welke trofee dan ook.” Te midden van al haar dankwoordjes vergeet Clijsters nog bijna haar verloofde Bryan Lynch te noemen. “Oh ja, Bryan!” zegt ze, waarna ze vertelt dat ze uitkijkt naar het familieleven na het tennisseizoen.

Er volgde nog een verrassing voor Kim, want Clouseau verscheen op het veld om een speciaal voor haar geschreven nummer ten gehore te brengen, op de melodie van ‘Domino’ (tekst: http://www.tennisinfo.be/nieuws/3348/Kim+Clijsters+dankuwel.html). Ondertussen kwamen alle ballenjongens en –meisjes de baan op, met elk een bos bloemen voor Clijsters.

Op de persconferentie na afloop werd Kim gevraagd wat uit haar carrière haar mooiste herinnering aan België was. Zonder twijfel zei ze: “Vandaag.”

En zo kwam er een eind aan de Proximus Diamond Games van 2007. Ik ben dan wel geen Belg, maar ook voor een simpele Hollander als ik was de dag van vandaag ontroerend en er één om nooit te vergeten. Het was het perfecte einde van een onvergetelijke week, en dat was grotendeels te danken aan één Belgische jongedame.

Kim Clijsters, dank u wel.


Filmpje afscheid: http://www.youtube.com/watch?v=JlCygArwMUY